ตอนที่ 69

บทที่ 69

"ทำไม 'นาย' ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ อูจุนซอ"

'เหอะ'

ให้ตายสิ ผมละเบื่อขี้หน้าหมอนี่เต็มทน

ป่านนี้เราไม่ควรจะต้องมาเจอกันอีกแล้วไม่ใช่เหรอ

'...ไม่ได้การละ'

ทันทีที่วางสายจากแบทาอิน ผมก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที

ด้วยความโมโห ผมจึงมุ่งหน้าตรงไปยังห้องทำงานของผู้กำกับแบค

ปัง!

"ขอเข้าไปนะครับ!"

ผมผลักประตูเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับตะโกนเสียงดัง

การพรวดพราดเข้ามาอย่างเสียมารยาททำให้ผู้กำกับแบคสะดุ้งตกใจ

"ว้าย! ตกใจหมดเลย!! อ-อะไรเนี่ย... ซึลโฮเหรอ"

"ครับ ผมเอง"

"เดี๋ยวสิ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย นายควรจะโทรมาก่อนสิ!"

ผู้กำกับแบคขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ

ผมมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วเอ่ยขึ้น

"ทำไมผมต้องโทรด้วยล่ะครับ"

"อะไรนะ"

"ผู้กำกับเองก็ไม่ได้โทรหาผมเหมือนกันนี่ครับ เรื่องที่อูจุนซออาจจะได้เป็นพระเอกน่ะ"

"......"

ผู้กำกับแบคสะดุ้งเฮือกและเปลี่ยนท่าทีไปทันที

"ฮะฮะ รู้แล้วเหรอ"

หัวคิ้วของเธอคลายลงพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา

"ข่าวไปถึงหูนายแล้วเหรอเนี่ย ยอดไปเลย~ สมกับเป็นอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์! หรือไม่ซึลโฮก็อาจจะยอดเยี่—"

"คอนเฟิร์มแล้ว หรือว่ายังอยู่ระหว่างพูดคุยครับ"

"...ยังอยู่ระหว่างพูดคุย แต่ก็แทบจะคอนเฟิร์มแล้วล่ะ"

ผู้กำกับแบคเหลือบมองผมอย่างระแวดระวัง

พอเห็นเธอทำตัวลุกลี้ลุกลนเหมือนเด็กที่ทำความผิด ผมก็ถอนหายใจออกมา

"ผู้กำกับครับ ผมรู้ว่าการแคสต์นักแสดงเป็นสิทธิ์ของคุณ และรู้ว่าไม่ใช่เรื่องที่ผมควรเข้าไปก้าวก่าย แต่คราวที่แล้วผมก็ขอร้องคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ ผมบอกว่าใครก็ได้ ขอแค่หลีกเลี่ยงอูจุนซอก็พอ"

"อืม ฉันรู้..."

"ที่ผมพูดไปแบบนั้นไม่ใช่เพราะเราเข้ากันไม่ได้เรื่องส่วนตัวหรอกนะครับ ผมแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ แต่ 'อูจุนซอทำไม่ได้' ต่างหาก"

หมอนั่นเป็นคนบ้าที่ทนไม่ได้ ต้องคอยหาเรื่องทุกครั้งที่เจอหน้าผม

แล้วจะให้ผมทำยังไงกับเรื่องนั้นล่ะ จะให้ผมต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่กัน

"คุณกะจะจัดการบรรยากาศในกองถ่ายยังไงครับ ไม่ต้องพูดถึงผมหรอก... แล้วนักแสดงคนอื่นล่ะ ทีมงานไปทำอะไรให้ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย"

"ฉันรู้..."

"คุณก็รู้ใช่ไหมครับว่าพีดีจางยังหนีไปหลบอยู่บนเขาเพราะอูจุนซอ ล่าสุดผมเพิ่งโทรหาเขา เขายังบอกเลยว่าไม่อยากรับโปรเจกต์ใหม่หรืออะไรอีกแล้ว"

ถึงผลงานจะประสบความสำเร็จแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร ในเมื่อสภาพจิตใจของคนคนหนึ่งพังยับเยินไปแล้ว

เสียงของพีดีจางที่บอกว่าไม่อยากเจอหน้ามนุษย์คนไหนอีกแล้วยังคงดังก้องอยู่ในหูผม

ผมพูดเหน็บผู้กำกับแบคเบา ๆ

เธออยากจะมีจุดจบแบบเดียวกันหรือไง

หลังจากผมกดดันเธออย่างไม่ลดละอยู่พักใหญ่ ในที่สุดผู้กำกับแบคก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

"ฉันรู้! ฉันก็รู้เหมือนกัน!! แต่จะให้ฉันทำยังไงได้ล่ะคะ! พวกนักลงทุนพากันคลั่งไคล้เขากันหมด!!"

เธอสูดน้ำมูกเหมือนคนแสบจมูก แล้วตะโกนออกมา

"ฉันรู้ค่ะว่าชื่อเสียงของเขาเหม็นโฉ่! ทำไมฉันต้องไปปกป้องไอ้คนที่เมินบริษัทโปรดักชันดี ๆ แล้วมากดดันพวกเราผ่านนักลงทุนด้วยล่ะคะ!"

"หืม เขาไม่ได้โทรหาคุณโดยตรงด้วยซ้ำเหรอครับ"

"ไม่ค่ะ!!!"

ผู้กำกับแบคตัวสั่นด้วยความโกรธ

"เราเกือบจะตกลงกับนักแสดงอีกคนได้อยู่แล้ว! อีกแค่ก้าวเดียวก็จะเซ็นสัญญากันแล้ว! แต่อยู่ ๆ ชื่อของอูจุนซอก็โผล่พรวดขึ้นมา!"

แถมคำแนะนำนั้นยังมาจากนักลงทุนรายใหญ่ที่สุด เธอจึงถูกมัดมือชกเข้าอย่างจัง

ในขณะที่ผู้กำกับแบคกำลังลนลาน ก็มีนักลงทุนโทรมากดดันเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ ให้เลือกอูจุนซอมารับบทพระเอก

มันพร้อมเพรียงกันมากจนเธอต้องไปสืบดู

และ...

"อย่าตกใจนะคะ นักลงทุนรายใหญ่คนนั้น... ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นคือสปอนเซอร์ของอูจุนซอค่ะ!"

"ประธานพัคแห่งอุลกอนกรุ๊ปน่ะเหรอครับ"

"หา?! คุณรู้ได้ยังไงคะ!"

ผู้กำกับแบคอ้าปากค้าง

สีหน้าของเธอตกตะลึงอย่างแท้จริง

'ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะ'

ตั้งแต่วินาทีที่อูจุนซอกลายเป็นหนึ่งในลูกค้าวีไอพีของแก๊งเงินกู้ ผมก็รู้ทุกเรื่องของมันแล้ว

ผมใช้เวลาหลายปีนั่งฟังรายงานสารพัดเรื่องที่มันทำลับหลัง แต่แค่ไม่เคยใส่ใจเลย

ทำไมผมต้องไปสนด้วยล่ะ

มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของผมนี่

แต่พอตอนนี้ผมต้องมารับผลกระทบเข้าเต็มเปาในฐานะยูซึลโฮ ความโมโหก็เดือดปุด ๆ ขึ้นมาเลย

'คิดว่าฉันเป็นหมูให้เคี้ยวเล่นหรือไง'

ก็ได้

'มาเล่นเกมนี้ให้สุดทางกันไปเลย อูจุนซอ'

ผู้กำกับแบคที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วพูดว่า

"แต่ถ้าอูจุนซอได้เป็นพระเอก พวกเขาก็จะยอมให้ฉันแคสต์นางเอกได้ตามใจชอบเลยนะคะ แบบนี้ไม่ดีกับคุณด้วยหรือไง ดาอินจะได้เป็นนางเอกแล้วก็..."

"ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมเคยเจอแบดาอินแค่ครั้งเดียว เราไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด"

"งะ...งั้นเรื่องการแสดงล่ะคะ ถึงนิสัยเขาจะเป็นยังไง แต่อูจุนซอก็ยังเป็นนักแสดงที่เก่งนะ ได้แสดงประกบกับเขาก็น่าจะดีไม่ใช่เหรอ"

"ผู้กำกับครับ"

เธอเองก็เป็นเหยื่อของเรื่องนี้เหมือนกัน

ผมไม่อยากพาลไปลงกับคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ ก็เลยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"นักแสดงหญิงที่คุณเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้... แบดาอิน คนที่คุณไม่ยอมจับเซ็นสัญญาเพราะเธอเป็นเหมือนระเบิดเวลา จำได้ไหมครับ"

"หืม? จำได้สิคะ"

"คุณอุตส่าห์รอดพ้นจากหายนะมาได้ตั้งหนึ่งรอบ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ ถ้าคุณหนีหายนะฝั่งพระเอกไม่พ้น"

"...หา?"

สีหน้าของผู้กำกับแบคเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"หมายความว่ายังไงคะ คุณไปรู้อะไรมาเหรอ"

เธอคว้าแขนผมไว้อย่างร้อนรน

ผมชั่งใจอยู่ว่าจะอธิบายเพิ่มดีไหม แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจไม่พูดดีกว่า

"เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละครับ เพราะงั้นอย่าเพิ่งเซ็นอะไร ถ่วงเวลาไว้ให้ถึงที่สุด ถ้าคุณทนไม่ไหวเผลอประทับตราเซ็นสัญญาไปละก็ หนังทั้งเรื่องได้พังพินาศแน่"

"ทำไมล่ะคะ! เรื่องอะไรกันแน่! บอกฉันมานะ!"

"ไม่ครับ"

"ทีผู้กำกับยังไม่บอกผมเลยนี่ครับ"

แน่นอนว่าผมรู้อยู่แล้ว

ผู้กำกับแบคเองก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน

'แต่ถึงอย่างนั้นก็น่าจะบอกกันล่วงหน้าก่อนสิ'

ถ้าไม่ได้แบดาอิน ผมจะรู้เรื่องเมื่อไหร่กันล่ะ

ถ้าผมเพิ่งมารู้เรื่องหลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพไปแล้วละก็ สาบานเลยว่าผมคงโมโหกว่าตอนนี้อีกหลายเท่าแน่

"โธ่เอ๊ย! คุณจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอคะซึลโฮ!"

"ครับ ไว้เจอกันนะครับ"

ผมเดินออกจากออฟฟิศไปโดยไม่ลังเล

'ไหนดูซิ'

'อาวร์สเปซ' จบไปตั้งนานแล้ว

ลิขสิทธิ์ถูกขายไปอย่างราบรื่น แถมสัญญา OTT ก็ผ่านฉลุยด้วยเงื่อนไขที่น่าพอใจ

'มาถึงจุดนี้...'

'ต่อให้ระเบิดลงก็คงไม่เป็นไรแล้วล่ะ'

ผมพยักหน้ากับตัวเองแล้วถอนหายใจ

'หมอนั่นน่าจะอยู่เงียบ ๆ ไปซะก็ดี'

ผมถึงกับรู้สึกสมเพชความโง่เง่าของอูจุนซอเลยทีเดียว

'ถ้าหมอนั่นอยู่เฉย ๆ ไม่มายุ่งกับผม ผมก็คงปล่อยผ่านไปอีกสักสองสามเดือนแท้ ๆ'

ทำไมถึงต้องมาหาเรื่องคนที่อยู่ของตัวเองดี ๆ ด้วยวะ

'ตอนนี้มานั่งเสียใจก็สายไปแล้วล่ะ'

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปรานีหมอนั่นอีกต่อไป

ยูซึลโฮไม่ใช่เหยื่อที่อูจุนซอจะมาดูถูกได้หรอกนะ

* * *

"จุนซอ นายได้ข่าวหรือยัง"

"ข่าวอะไร"

"เรื่องยูซึลโฮน่ะ ได้ยินมาว่าหมอนั่นไปถ่ายโฆษณาเบียร์มา..."

พอได้ยินคำพูดอย่างระมัดระวังของพัคซังอิน ริมฝีปากของอูจุนซอก็เกร็งขึ้นมาทันที

แต่เขาก็รีบฝืนยิ้มให้ดูผ่อนคลาย

"โธ่เอ๊ย นายนี่พูดเรื่องเก่าชะมัด โฆษณานั่นคงจะออนแอร์เร็ว ๆ นี้แหละ ถามจริง ทำไมถึงได้รู้ข่าวช้าขนาดนี้วะ สมองมีปัญหาหรือไง"

"หา? งั้นก็เรื่องจริงสิเนี่ย สุดยอดไปเลย สมแล้วที่เป็นนาย รู้เรื่องนี้อยู่แล้วสินะ"

พัคซังอินรัวคำชมใส่เขา แต่มันก็ไม่พอที่จะทำให้อารมณ์ของอูจุนซอดีขึ้นหรอก

อูจุนซอกดความหงุดหงิดเอาไว้แล้วกระดกเบียร์ลงคอ

'บัดซบเอ๊ย ขนาดฉันยังไม่ได้ถ่ายโฆษณาเบียร์เลย...'

ศักดิ์ศรีของเขาถูกเหยียบย่ำอย่างหนัก

ช่วงใกล้จะจบซีรีส์ เหตุการณ์เรื่องผู้จัดการทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของสาธารณชน

ในที่สุด นักแสดงนำอย่างเขาก็ได้กลายเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจเสียที

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ยูซึลโฮก็มาแย่งความสนใจไปจนหมด

'...ไอ้เวรเอ๊ย'

การให้อภัยผู้จัดการที่ป่วยเป็นโรคซึมเศร้ายังสู้ฮีโร่ที่ไขคดีซึ่งปิดไม่ลงมานับสิบปีไม่ได้เลย

ยูซึลโฮได้รับความนิยมและมีภาพลักษณ์ที่ดีมากกว่าเขาหลายเท่าตัว

แถมหมอนั่นยังเข้าไปสังกัดอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์อีก

แล้วตอนนี้ก็ยังไปถ่ายโฆษณาเบียร์มาอีก

'ฉันล่ะเกลียดขี้หน้ามันจริง ๆ'

เขาเกลียดที่ต้องเห็นยูซึลโฮโด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

เขาอยากให้สังคมได้รับรู้ธาตุแท้ของยูซึลโฮและหันกลับมาเกลียดหมอนั่นอีกครั้ง

แต่เขาจะกุเรื่องโกหกขึ้นมาดื้อ ๆ ไม่ได้

ดังนั้นอูจุนซอจึงใช้วิธีที่แยบยลกว่านั้นในการบ่อนทำลายอีกฝ่าย

หลายวันมานี้ เขาคอยหย่อนเหยื่อล่อเอาไว้ในแอปพลิเคชันสื่อสารกับแฟนคลับ

"ผมคิดถึงซึลโฮมากเลยครับ แต่เขาไม่ยอมรับสายผมเลย ㅠㅠ"

แน่นอนว่าแฟนคลับของเขามีปฏิกิริยาตอบสนองตรงตามที่เขาต้องการเป๊ะ

พวกเขาพากันด่ายูซึลโฮว่าเป็นไอ้สารเลวเนรคุณที่ทอดทิ้งเพื่อนนักแสดงและแม้กระทั่งค่ายต้นสังกัดทันทีที่เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมานิดหน่อย

แฟนคลับบางคนที่มีสติหน่อยก็เข้ามาตอบกลับว่า

["ทำไมพวกคุณถึงเอาแต่ไปหาเรื่องแฟนคลับของซึลโฮด้วยล่ะ?"]

["พวกบ้าพวกนั้นน่ากลัวจะตาย เลิกพูดถึงเขากันเถอะนะ ทำแบบนี้มันเหนื่อยอะ"]

แต่นั่นก็ไร้ความหมาย

ผู้คนกลับเริ่มพากันโจมตีว่าแฟนคลับเหล่านั้นรักอูจุนซอไม่มากพอ

มหกรรมการคัดแยกแฟนคลับตัวจริงออกจากแฟนคลับตัวปลอมจึงเริ่มต้นขึ้น

เมื่อคนมีเหตุผลถูกขับไล่ออกไปอย่างเป็นระบบ จึงหลงเหลือเพียงกลุ่มคนที่จมปลักอยู่กับความคิดอันบิดเบี้ยวเท่านั้น

➝ แต่ยูซึลโฮดูเหมือนพวกเสือผู้หญิงปะ? 555

↳ เห็นด้วย ผู้ชายเขามองกันออกใช่ปะ? พวกหน้าตาแบบนั้นเนี่ยเสือผู้หญิงชัวร์

↳ ผู้ชายรู้อะไรของแก? แกไม่ใช่ผู้ชายด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ?

↳ ยัยนี่แฟนคลับอูจุนซอแน่นอน...

↳ 555

➝ ไม่ใช่แฟนคลับอูจุนซอนะ สาบานต่อหน้าป๊อปปี้หมาของฉันเลย แต่ยูซึลโฮดูเหมือนพวกเสือผู้หญิงจริง ๆ อะ

↳ ทำไมอะ?

↳ ในบทสัมภาษณ์ล่าสุดของอูจุนซอ เขาเอาแต่บ่นว่าซึลโฮไม่ยอมรับสาย เขาคงไม่พูดเรื่องแบบนั้นขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลหรอกใช่ปะ? บางทีอาจจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ก็ได้

↳ จริงด้วย... ในคลิปเบื้องหลังจะเห็นซึลโฮอยู่กับชเวรันตลอดเลย ส่วนจุนซอกลับต้องอยู่คนเดียว บางทีสองคนนั้นอาจจะรวมหัวกันแบนเขาก็ได้;;

อาจเป็นเพราะเขาคอยพูดย้ำเรื่องเดิมอยู่บ่อยครั้ง ข่าวลือแย่ ๆ เกี่ยวกับยูซึลโฮจึงเริ่มแพร่สะพัดไปตามคอมมูนิตี้ต่าง ๆ

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่พอสำหรับอูจุนซอ

'ด่ามันอีก! ด่ามันเข้าไปอีก!'

เขาค้นหาชื่อยูซึลโฮบ่อยกว่าชื่อตัวเองเสียอีก

และคนที่เห็นเขาปล่อยเวลาทิ้งไปวัน ๆ แบบนี้บ่อยที่สุดก็คือ...

พัคซังอิน

"จุนซอ นายจะเล่นหนังของผู้กำกับแบคจริง ๆ เหรอ"

"อะไรอีกล่ะ"

"เปล่า... ก็ยูซึลโฮเล่นเรื่องนี้นี่นา"

"ทำไมฉันต้องไปสนมันด้วยล่ะ ฉันรับเล่นเพราะชอบตัวโปรเจกต์ต่างหาก ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับยูซึลโฮเลย"

อูจุนซอโกหกหน้าตาย

แน่นอนว่าการตัดสินใจครั้งนี้ร้อยทั้งร้อยเป็นเพราะยูซึลโฮ

ในเมื่อครั้งนี้ต้นสังกัดไม่ได้เข้าข้างเขา เขาจึงถึงขั้นใช้อิทธิพลของสปอนเซอร์มาบีบบังคับให้ตัวเองได้แคสต์ในเรื่องนี้

'ไอ้พวกเวรนั่นรับส่วนแบ่งไปตั้งเยอะแท้ ๆ ...'

ทั้งที่เมื่อก่อนต้นสังกัดเคยยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาใจเขาแท้ ๆ

แต่หลังจากที่ต้องเสียเงินจำนวนมหาศาลเพื่อปิดปากอดีตผู้จัดการ พวกต้นสังกัดก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาดีเหมือนเก่า

'ยังไงฉันก็หาเงินก้อนนั้นคืนได้อยู่แล้ว'

เล่นหนังแค่ไม่กี่เรื่องก็ใช้หนี้ได้หมดแล้ว

น่าขำสิ้นดีที่พวกนั้นทำเหมือนเขาเป็นตัวปัญหาเพียงเพราะเงินแค่ไม่กี่พันล้านวอน

'พวกมันจะได้รู้ตัวว่าสูญเสียห่านที่ออกไข่เป็นทองคำไปแล้ว'

อูจุนซอเชื่อเช่นนั้นจากใจจริง

และพัคซังอินก็รู้เรื่องนั้นดี

'หมอนี่มันบ้าไปแล้ว'

เขาไม่เคยเป็นคนปกติอยู่แล้ว แต่หลังจากเข้าไปพัวพันกับยูซึลโฮ เขาก็กลายเป็นคนที่ควบคุมไม่ได้อย่างสิ้นเชิง

ที่สำคัญคือ พัคซังอินเคยผิดใจกับอูจุนซอเพราะเรื่องของยูซึลโฮมาแล้วครั้งหนึ่ง

เขาจึงรู้สึกหวั่นใจ

"แต่เพิ่งจะร่วมงานกันไปเอง... การมาเล่นโปรเจกต์ด้วยกันอีกมันออกจะ... แปลก ๆ ไปหน่อยไหม? แน่นอนว่าฉันรู้ว่านายเป็นนักแสดงที่เก่ง แต่ในมุมมองของคนดู ภาพจำมันอาจจะทับซ้อนกัน--"

"เฮ้ย อย่าล้ำเส้นให้มันมากนัก มึงเป็นเหี้ยอะไร นักวิจารณ์หนังหรือไงวะ?"

ในที่สุดอูจุนซอก็ของขึ้น

เมื่อเห็นพัคซังอินหดหัวด้วยความเกรงกลัว อูจุนซอก็ยิ่งยึดมั่นในความตั้งใจของตัวเอง

'คอยดูเถอะ'

ครั้งนี้ เขาจะทำให้ไอ้เวรนั่นตระหนักว่าใครกันแน่ที่เป็นพระเอกตัวจริง

ไม่ว่าใครจะพูดยังไง...

'ยูซึลโฮก็เป็นแค่นักแสดงสมทบ ฉันต่างหากที่เป็นพระเอก'

เขาจะไม่มีวันพลาดโอกาสนี้ที่จะแสดงให้คนทั้งโลกได้ประจักษ์

และในวันเดียวกับที่เขาตั้งปณิธานนั้นเอง...

โฆษณาเบียร์ของยูซึลโฮก็ถูกปล่อยออกมาพอดี

➝ โฆษณานี้มันโคตรบ้า

↳ ใครเขาทำโฆษณาเบียร์แบบนี้กันวะ? ขำจนจะขิต

↳ แอคติ้งตัวร้ายของยูซึลโฮดีโคตร ๆ ;

↳ เห็นในทีวีปุ๊บก็รีบเสิร์ชหาเวอร์ชันเต็มเลย!! สุดยอดมาก

กระแสตอบรับจากผู้ชมนั้นถล่มทลายสุด ๆ

"...เหอะ"

อูจุนซอเอาแต่นั่งกดรีเฟรชหน้าเว็บทั้งคืนโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอน

"เชี่ยเอ๊ย ทำไมทุกคนถึงชอบมันกันนักหนาวะ?!"

เสียงตะโกนอย่างสิ้นหวังของเขาดังก้องไปตลอดทั้งคืน