ตอนที่ 68

บทที่ 68

หลังจากมาอยู่ในร่างของยูซึลโฮ ผมก็พยายามดูหนังและซีรีส์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในเมื่อตัดสินใจจะหาเงินด้วยการเป็นนักแสดง ผมก็คิดว่าการศึกษาตลาดเป็นเรื่องสำคัญเหมือนกัน

ในบรรดานั้นมีหนังสยองขวัญอยู่หลายเรื่อง แต่ทุกเรื่องกลับทำให้ผมผิดหวัง

'จะพูดยังไงดีล่ะ?'

คุณภาพมันดูขาด ๆ เกิน ๆ ไปหน่อย

ไม่ใช่ว่าผมจะมีความรู้ลึกซึ้งเรื่องภาพยนตร์หรอกนะ แต่ในสายตาผมมันก็ไม่ได้ดูสร้างมาดีอะไรขนาดนั้น

แถมผมยังสลัดความรู้สึกที่ว่าพวกคนทำหนังมันมักง่ายออกไปไม่ได้เลย

ผมอุตส่าห์เลือกดูจากลิสต์ประเภท "สุดยอดหนังสยองขวัญที่ชาตินี้ห้ามพลาด" แล้วเชียวนะ แต่ส่วนใหญ่มันทำเอาผมถึงกับพูดไม่ออก

'ให้ตายเถอะ...'

การทำให้ตัวละครโง่เง่าเป็นวิธีเดียวที่พวกมันรู้ในการเดินเรื่องหรือไง?

นอกจากการจู่ ๆ ก็ให้ผู้หญิงมากรี๊ดใส่ให้คนดูสะดุ้งแล้ว ทำอย่างอื่นกันไม่เป็นเลยเหรอ?

'แถมซาวด์เอฟเฟกต์ก็ดังเกินความจำเป็นอีก'

ส่วนใหญ่แล้ว ผมไม่ได้กลัวเพราะผีโผล่มาหรอก

แต่ผมสะดุ้งเพราะเสียงที่จู่ ๆ ก็ดังลั่นขึ้นมาต่างหาก

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เมคอัพผีมันดูกระจอกสุด ๆ

ไม่ว่าจะดูหนังสยองขวัญไปกี่เรื่อง ผมก็ไม่เคยเจอผีตัวไหนที่ทำให้ผมรู้สึกกลัวได้จริง ๆ เลยสักครั้ง

หลังจากดูไปหลายเรื่อง ผมก็ตระหนักได้ถึงบางอย่าง

ถ้าหนังผีอยากให้มันน่ากลัวล่ะก็ ผีก็ไม่ควรจะโผล่มาเลยต่างหาก

ผมสงสัยว่าผมรู้สึกแบบนั้นอยู่คนเดียวหรือเปล่า ก็เลยลองเข้าไปดูในคอมมูนิตี้หนังสยองขวัญ

<สิ่งที่ผมคิดว่าคือปัญหาของหนังสยองขวัญเกาหลี (คำเตือน: โพสต์ยาว)>

อย่างที่คาดไว้ มีคนเยอะแยะเลยที่คิดเหมือนผม

พวกเขาบอกว่ามันนานมากแล้วที่ไม่มีหนังสยองขวัญดี ๆ ออกมาเลย และหนังช่วงหลัง ๆ ก็ขาดความลุ่มลึกกันไปหมด

➝ แค่มันน่ากลัวก็พอแล้วนี่นา บางทีฉันก็แค่อยากดูหนังป๊อปคอร์นเพลิน ๆ แบบไม่ต้องคิดอะไร ไม่ใช่อีเลเวเต็ดฮอร์เรอร์ (Elevated Horror) สักหน่อย

➝ แต่ถ้าพล็อตมันชุ่ยเกินไป ฉันก็ไม่อินหรอกนะ เดี๋ยวนี้ค่าตั๋วก็แพง! ตอนเดินกลับบ้านหลังจากดูหนังที่เอาแต่พึ่งจั๊มป์สแคร์จบ มันรู้สึกโหวง ๆ ยังไงก็ไม่รู้

➝ ฉันไม่ได้ต้องการหนังอาร์ตที่ลึกซึ้งอะไรเบอร์นั้นหรอกนะ แต่จะขอบคุณมากถ้าอย่างน้อยพวกเขาก็ช่วยใช้สมองตอนทำหนังกันหน่อย ㅠㅠ

'...พวกเขากำลังพูดเรื่องอะไรกันวะเนี่ย?'

อีเลเวเต็ด?

จั๊มป์สแคร์?

ผมไม่เคยได้ยินคำพวกนี้มาก่อน ก็เลยต้องเสิร์ชหาความหมายระหว่างที่อ่านไปด้วย

'ไหนดูซิ...'

'อีเลเวเต็ดฮอร์เรอร์' หมายถึงหนังสยองขวัญที่เน้นสื่อสารประเด็นทางสังคมมากกว่าแค่ความน่ากลัวทั่ว ๆ ไป...

ส่วน 'จั๊มป์สแคร์' คือการทำให้สะดุ้งตกใจอย่างกะทันหันด้วยการโผล่พรวดพราดออกมาพร้อมเสียงดังลั่นสินะ?

เข้าใจล่ะ

'งั้นไอ้ที่ผมเกลียดก็คือสิ่งนี้เอง... จั๊มป์สแคร์'

ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยสนใจมาก่อน แต่ยิ่งค้นลึกลงไปในเรื่องพวกนี้ ข้อมูลก็ยิ่งมีเยอะแยะไปหมด

แม้จะอ่านกระทู้เพิ่มอีกหลายกระทู้ ผมก็ยังเรียบเรียงความคิดตัวเองไม่ได้อยู่ดี

สุดท้ายผมก็สรุปเอาเองว่าหนังสยองขวัญไม่ใช่ทางของผม และเลิกคิดถึงมันไปเลย

แล้วตอนนี้กลับมีข้อเสนอให้ผมเล่นหนังแนวนี้เนี่ยนะ?

"หืม แล้วผมเป็นนักแสดงนำด้วยเหรอครับ?"

ผมกะพริบตาปริบ ๆ หลังจากเห็นข้อความที่อยู่ด้านบนสุดของเรื่องย่อซึ่งหัวหน้าทีมอันยื่นมาให้

"ใช่ครับ คุณเป็นนักแสดงนำคนเดียวเลย ถึงจะมีนักแสดงคนอื่นโผล่มาเยอะแยะ แต่ก็เป็นแค่บทสมทบทั้งนั้น"

"ได้ยังไงกัน... ผมยังไม่น่าจะถึงขั้นนั้นไม่ใช่เหรอครับ?"

หัวหน้าทีมอันหัวเราะเบา ๆ

"ใครจะไปพูดเรื่องระดับขั้นกับนักแสดงที่อยู่ในวงการมาตั้งยี่สิบปีกันล่ะครับ คุณมีคุณสมบัติเหลือเฟือเลยล่ะ"

"ในยี่สิบปีที่ว่านั่น ผมโดนด่าไปแล้วสิบเก้าปีครึ่งนะครับ ต่อให้ตอนนี้ภาพลักษณ์ของผมจะดีขึ้นแค่ไหน บทนำก็ยังเกินตัวไปอยู่ดี"

"เอาน่า คุณก็ใจร้ายกับตัวเองเกินไปหน่อยนะครับ"

"มันคือความจริงนี่ครับ"

ผมก้มหน้าอ่านต่อไป

อย่างน้อยถ้าดูจากเรื่องย่อ คุณภาพก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว

'ของแบบนี้ตกมาถึงผมจริง ๆ เหรอเนี่ย?'

"น่าทึ่งเลยนะครับ พวกเขาเห็นผมแค่วันสุดท้ายของการถ่ายโฆษณาแท้ ๆ แต่กลับยื่นข้อเสนอแบบนี้มาให้เนี่ยนะ?"

"เห็นพวกเขาบอกว่าโปรดักชันล่าช้ามาหกเดือนแล้วเพราะยังตัดสินใจเลือกนักแสดงนำไม่ได้ จัดออดิชันไปหลายรอบ แต่ผู้กำกับก็ยังไม่ยอมให้ใครผ่านเลยครับ"

อืม...

"ฟังดูเหมือนผู้กำกับน่าจะเป็นคนเรื่องมากนะครับ"

"เรื่องมากไปก็เท่านั้นแหละครับ พวกเขาต้องเริ่มถ่ายทำก่อนฤดูใบไม้ร่วง ไม่มีนักแสดงนำก็สร้างหนังไม่ได้ ทุกคนแทบจะถอดใจกันหมดแล้ว จนคุณไปเตะตาผู้กำกับแคสติ้งเข้านั่นแหละครับ"

"แต่ผู้กำกับแคสติ้งถูกใจผมแล้วมันจะสำคัญอะไรล่ะครับ การตัดสินใจขั้นสุดท้ายอยู่ที่ผู้กำกับอยู่ดี"

หัวหน้าทีมอันยักไหล่

"ผู้กำกับแคสติ้งบอกว่าคุณตรงสเปกผู้กำกับเป๊ะเลยล่ะครับ"

สเปกงั้นเหรอ?

คำพูดไม่มีปี่มีขลุ่ยนั่นทำให้ผมต้องขอคำอธิบายเพิ่มเติม

"หนังสยองขวัญมันมีหลายแบบใช่ไหมล่ะครับ แบบที่ทุกคนในกลุ่มรอดชีวิตไปด้วยกันจนจบ กับแบบที่ค่อย ๆ หายไปทีละคน เรื่องนี้เป็นแบบหลังครับ"

หมายความว่าพวกเขาต้องใช้นักแสดงหลายคนมารับบทเป็นคนที่ตาย

"ส่วนใหญ่พวกเขาแคสต์นักแสดงอายุยี่สิบต้น ๆ มา เลยต้องการคนที่จะมาเป็นแกนหลักของเรื่องได้ ถ้าให้หน้าใหม่มารับบทนำเพียงเพราะแสดงเก่ง นักแสดงสมทบที่เก๋าประสบการณ์กว่าอาจจะกลบรัศมีเอาได้ครับ"

ถ้าเกิดนักแสดงนำถูกนักแสดงสมทบข่ม บรรยากาศในกองถ่ายก็คงเละไม่เป็นท่า

"แถมคุณก็อยู่ในวงการมาตั้งนาน ถ้าวัดกันที่ประสบการณ์ แทบไม่มีนักแสดงคนไหนเทียบได้เลยครับ"

"เรื่องนั้นผมเข้าใจครับ แต่ที่บอกว่าเป็นสเปกของผู้กำกับนี่หมายความว่ายังไง"

"ผู้กำกับอายุยังน้อยครับ บ้านรวย นี่จะเป็นหนังเรื่องที่สามของเขา สองเรื่องแรกเจ๊งไม่เป็นท่า"

คนทั่วไปไม่ได้เยาะเย้ยเขา เพราะมองว่าการทำหนังก็เป็นแค่งานอดิเรกราคาแพงของลูกคุณหนู

แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่อยากเจ๊งซ้ำอีก ก็เลยค่อนข้างกังวลเอาเรื่อง

"ผู้กำกับฝ่ายแคสต์บอกว่าเขาดูเหมือนคนที่อยากให้คนอื่นคอยชี้แนะ แต่ก็ไม่อยากฟังใครสุ่มสี่สุ่มห้าครับ เห็นว่าถ้าเขาได้เจอคนที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นแบบอย่าง เขาถึงจะยอมเชื่อฟังแต่โดยดี"

"...ผู้กำกับฝ่ายแคสต์ดูโหงวเฮ้งเป็นด้วยเหรอครับ"

ถึงผมจะไม่อยากเชื่อ แต่หัวหน้าทีมอันกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง

"พวกเขาไม่ได้เสนอนักแสดงแค่เพราะว่าเหมาะกับบทหรอกนะครับ มันมีข้อตกลงเบื้องหลังแล้วก็ปัจจัยอีกนับไม่ถ้วนที่ต้องเอามาพิจารณา แถมยังต้องคิดถึงบรรยากาศในกองหลังจากเปิดกล้องไปแล้วด้วย"

หลังจากพิจารณาทุกอย่างแล้ว ผู้กำกับฝ่ายแคสต์ก็เลยคิดว่าคงจะดีที่สุดถ้าผมได้ไปอยู่ในกองถ่ายนั้น

"เขาเป็นเด็กรวยที่ไม่สนนักลงทุน นักเขียนบท หรือความเห็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น แต่ผู้กำกับฝ่ายแคสต์รู้สึกแรงกล้ามากว่าเขาจะยอมฟังคุณครับ"

"ผมก็ไม่รู้สิครับ ต่อให้เขาจะเด็กแค่ไหน ผู้กำกับก็ยังเป็นผู้กำกับอยู่ดี จะให้ผมไปคอยสั่งเขาคงยาก"

"ก็จริงครับ เราคงไม่รู้จนกว่าคุณจะได้เจอเขาจริง ๆ แต่คุณอยากลองไปออดิชันดูก่อนไหมครับ"

ผมตอบทันทีไม่ได้

'หนังสยองขวัญ ผู้กำกับหนุ่มบ้านรวย บทนำครั้งแรก'

มีหลายอย่างที่กวนใจผมเหลือเกิน

"อ้อ จริงสิ พวกเขาให้ค่าตัวสูงลิบลิ่วเลยนะครับ"

"ผมตกลงครับ"

แหม น่าจะบอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรกสิ

และด้วยเหตุนี้ ตารางงานของผมจึงมีคิวออดิชันเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งงาน

* * *

"ขออเมริกาโน่เย็นสองแก้วครับ"

"ได้ค่ะ อเมริกาโน่เย็นสองแก้วนะคะ~"

วันนี้ผมมีนัดกับผู้กำกับแบคซึ่งจะได้ร่วมงานกันในโปรเจกต์ถัดไป

ผมซื้อกาแฟและไปรอในสถานที่ที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์จัดเตรียมไว้ให้

"ซึลโฮ!"

ไม่นานนัก หญิงวัยกลางคนท่าทางเป็นมิตรก็เดินเข้ามา

"ที่ผ่านมาเราเคยคุยกันแค่ทางโทรศัพท์ ดีใจที่ได้เจอตัวจริงเสียทีนะคะ ฉันแบคจินฮีค่ะ"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับผู้กำกับ"

"ตัวจริงคุณดูดีกว่าอีกนะคะเนี่ย เข้ากล้องแล้วต้องออกมาดูดีมากแน่ ๆ ฮ่า ๆ!"

ผมนั่งลงพร้อมกับผู้กำกับแบคที่กำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

เราคุยกันอย่างสนุกสนานเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องใหม่ของเรา 'What I Loved' ก่อนที่สีหน้าของเธอจะหมองลงกะทันหัน

"เรามีปัญหาแล้วล่ะค่ะ เรายังหานักแสดงนำหญิงไม่ได้เลย"

ดูเหมือนว่าพวกเขาเกือบจะได้เซ็นสัญญากับนักแสดงหญิงคนหนึ่งแล้ว แต่ทุกอย่างก็พังไม่เป็นท่าเสียก่อน

ต้นสังกัดของเธอพูดอ้อม ๆ ว่าพวกเขาอาจจะอยากพิจารณาโปรเจกต์อื่นแทน

"ทำไมล่ะครับ? แบบนั้นพวกเขาก็เสียผลประโยชน์ด้วยไม่ใช่เหรอ?"

"โธ่ คุณก็รู้ว่าวงการนี้มันเป็นยังไง ถอนตัวตอนนี้ยังดีกว่าต้องมานั่งจ่ายค่าปรับหลังจากเซ็นสัญญาไปแล้วไงคะ"

พอได้ยินคำอธิบายของเธอ ผมถึงได้เข้าใจ

นักแสดงหญิงคนนั้นหลุดจากการควบคุมของต้นสังกัดไปแล้ว และชีวิตส่วนตัวของเธอก็เป็นเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะกลายเป็นพาดหัวข่าวได้ทุกเมื่อ

ต่อให้สัญญาจะดีแค่ไหน แต่ถ้าเกิดมีเรื่องอื้อฉาวแดงขึ้นมาทีหลัง ต้นสังกัดก็ต้องจ่ายค่าชดเชยให้กับบริษัทผู้สร้างอยู่ดี

ถอนตัวเสียตั้งแต่ตอนนี้ย่อมปลอดภัยกว่า

'วงการบันเทิงนี่ไม่ใช่ธุรกิจที่ง่ายเลยจริง ๆ'

ระหว่างที่ผมกำลังตั้งใจฟัง โทรศัพท์ก็สั่นเตือนขึ้นมา

ผมก้มมองหน้าจอ

แบดาอิน

[ซอนแบ! ฉันเพิ่งได้รับสายแจ้งว่าเราต้องไปอัดเสียงโฆษณาเบียร์เพิ่ม ซอนแบจะไปเมื่อไหร่คะ?]

ผมกะจะตอบกลับทีหลัง แต่จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

"ผู้กำกับครับ"

"คะ?"

"ผู้กำกับรู้จักนักแสดงที่ชื่อแบดาอินไหมครับ?"

"ใครนะคะ? ไม่เคยได้ยินชื่อเลย เธอเคยแสดงเรื่องอะไรมาบ้างเหรอคะ?"

ในเมื่อผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เลยค้นโปรไฟล์ของเธอแล้วเปิดให้ผู้กำกับดู

เธออยู่ค่ายเล็ก ๆ และไม่มีผลงานอะไรโดดเด่นเลย

'บางทีนี่อาจจะไม่ค่อยเหมาะมั้ง...'

แต่สีหน้าของผู้กำกับแบคกลับสว่างวาบขึ้นมาเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ของเธอ

"เอ๊ะ? หน้าตาเธอใช้ได้เลยนะคะ"

"งั้นเหรอครับ?"

"ค่ะ ไม่ได้สวยหยาดเยิ้ม แต่ก็สวยกำลังดี ฉันชอบแบบนี้นะคะ เธอเป็นใครเหรอคะ?"

คำวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาของเธอทำเอาผมตั้งตัวไม่ทัน แต่โชคดีที่เจ้าตัวไม่ได้มาได้ยินด้วย

"เธอเพิ่งถ่ายโฆษณากับผมไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ครับ อายุยี่สิบหก ถือว่ายังเด็กอยู่หน่อย"

"หืม? คุณอายุยี่สิบห้าไม่ใช่เหรอคะ? เธอแก่กว่าคุณอีกนะ"

อา...

จริงด้วย

แต่ถ้าเทียบกับอายุในสมัยที่ผมยังเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ พวกเราก็ห่างกันเกือบสิบปีเลยนี่นา

'ผมเริ่มชินกับการใช้ชีวิตเป็นยูซึลโฮแล้วก็จริง แต่เรื่องอายุก็ยังให้ความรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี'

ราวกับสัญชาตญาณกำลังเตือนผมอยู่

'มึงน่ะแก่แล้ว เลิกทำตัวลืมวัยซะที'

"ยี่สิบหกก็ยังไม่แก่นี่ครับ ผมแค่หมายความแบบนั้นแหละ"

"ก็จริงค่ะ แต่เธอเป็นนักแสดงที่ไม่มีใครรู้จัก อืม... ฉันน่ะไม่ติดหรอก แต่นักลงทุนคงไม่ยอม พลังในการดึงดูดคนซื้อตั๋วมันสำคัญสำหรับหนังมากกว่าซีรีส์เยอะค่ะ"

ผู้กำกับแบคขอบคุณผมที่ช่วยแนะนำให้

ไม่ว่าแบดาอินจะได้เป็นนางเอกหรือไม่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับผม ผมเลยลืมเรื่องนี้ไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งเธอโทรมาหา

[ซอนแบ! ฉันได้บทแล้วค่ะ!]

"อะไรนะครับ?"

[ซอนแบแนะนำฉันให้รับบทนางเอกใช่ไหมคะ! วันก่อนฉันไปออดิชันมา แล้วผู้กำกับก็เพิ่งโทรมาบอกให้ไปเซ็นสัญญา! ผู้กำกับเกลี้ยกล่อมนักลงทุนได้ทุกคนเลยด้วยค่ะ!]

เสียงตื่นเต้นของเธอแทบจะทะลุออกมาจากโทรศัพท์

ขณะที่ผมกำลังแสดงความยินดีกับเธอ เธอกลับพูดบางอย่างที่ผมไม่คาดคิดออกมา

[ฉันรู้สึกเหมือนกำลังฝันไปเลยค่ะ ชีวิตฉันเปลี่ยนไปก็เพราะซอนแบเลยนะคะ!]

ผมตอบกลับไปอย่างกระอักกระอ่วนโดยไม่ได้คิด

"ไม่หรอกครับ..."

ผมไม่ได้แนะนำเธอจริงจังขนาดนั้นซะหน่อย

ไม่ได้เอาใจช่วยเธอด้วยซ้ำ

เธอแค่คว้าโอกาสของตัวเองไว้ได้ต่างหาก

จะมาขอบคุณผมเรื่องอะไรกัน

[พูดอะไรแบบนั้นคะ! เป็นเพราะซอนแบล้วน ๆ เลยค่ะ!]

"คุณทำได้ด้วยตัวเองต่างหากครับ ว่าแต่พวกเขาเกลี้ยกล่อมนักลงทุนได้ยังไงเหรอ"

ผมแกล้งถามแบบสบาย ๆ เพื่อพยายามเปลี่ยนเรื่อง

แล้วก็ได้รับคำตอบที่คาดไม่ถึง

[เห็นว่าจู่ ๆ ก็มีนักแสดงคนหนึ่งอยากรับบทพระเอกน่ะค่ะ แถมเขายังมีพลังดึงดูดคนซื้อตั๋วมหาศาลด้วย! พวกเขาเลยตัดสินใจว่านางเอกจะเป็นใครก็ได้!]

"จริงเหรอครับ ใครกันล่ะ"

เสียงสดใสตอบกลับมาจากปลายสาย

[นักแสดงอูจุนซอค่ะ!]

"......"

เฮอะ

จุนซอ

แกเลิกสร้างเรื่องสักทีได้ไหม