ตอนที่ 67

บทที่ 67

ทันทีที่กลับถึงโรงแรม ผมก็สลบเหมือดไปเลย

พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายก็มากพอที่จะทำให้ผมรู้สึกหน้ามืด

"ตลกชะมัด..."

ถ่ายงานติดกันสามวันไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้นสักหน่อย แล้วผมมาป่วยหนักขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?

'นี่คือความอึดทั้งหมดที่คนอายุยี่สิบห้ามีงั้นเหรอวะ?'

ตอนแรกผมก็โทษว่าเป็นเพราะร่างกายของยูซึลโฮ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่เข้าท่าเอาซะเลย

ถ้าเทียบกับหลายเดือนที่ต้องทนทรมานกับการถ่ายทำซีรีส์แล้ว ไอ้สามวันที่ผ่านมานี่มันจิ๊บจ๊อยมาก

แล้วผมก็นึกขึ้นได้

'อ้อ'

ต้องรับมือกับผู้อำนวยการชิน

ย้ายค่าย

ถ่ายโฆษณา

ใช่สิ

ผมไม่ได้พักเลยสักวันเดียวนี่หว่า

'ถึงอย่างนั้นก็เถอะ'

ถ้าต้องมานอนจับไข้เพราะเรื่องแค่นี้ แล้วผมจะไปทำประโยชน์อะไรได้วะ?

ถึงจะหงุดหงิดขัดใจแค่ไหน แต่ร่างกายของผมกลับหนักอึ้งเหมือนสำลีอมน้ำและไม่ยอมขยับตามสั่ง

ถ้ากัดฟันฝืนก็พอจะขยับตัวได้อยู่หรอก แต่มันรู้สึกเหมือนร่างกายขยับช้ากว่าความคิดไปจังหวะหนึ่งเสมอ

'เฮ้อ'

ช่างเถอะ

วันนี้ขอพักก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยกลับไปลุยงานต่อให้เต็มที่

ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง

'เออ โทรศัพท์'

เมื่อคืนผมสลบไปตั้งแต่ตอนที่กลับถึงโรงแรม เลยยังไม่ได้เช็กโทรศัพท์เลย

ผมค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และพบกับสิ่งที่คาดไว้ไม่มีผิด

ข้อความยาวเหยียดจากแบดาอิน

'โชคดีนะเนี่ยที่เมื่อวานรีบตัดบทไปก่อน'

สภาพร่างกายผมเมื่อวานไม่มีทางทนฟังเรื่องพวกนั้นอย่างใจเย็นได้หรอก

พอคิดว่าถ้าเผลอวีนแตกไปคงโดนดราม่าเรื่องนิสัยเสียเข้าให้แน่ ผมเลยพิมพ์ตอบกลับไปสั้น ๆ พอ

"ซึลโฮครับ อยากกินอะไรหน่อยไหม"

"ผมก็บอกแล้วไงว่าไม่เอาอะไรทั้งนั้น"

ผมโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ข้างตัว รำคาญชูซอมกที่เอาแต่วนเวียนไปมาไม่เลิก

"แต่ยังไงก็ต้องกินอะไรสักหน่อยนะครับ จะได้กินยา"

"เดี๋ยวผมจัดการของผมเองน่ะแหละ ออกไปเถอะ"

ผมโบกมือไล่อย่างอ่อนแรง

ซอมกมีสีหน้าหนักใจ แต่ก็ยอมปิดประตูแล้วเดินออกไปแต่โดยดี

อาจเป็นเพราะหมอนี่เคยเป็นทหารมาก่อน พอผมสั่งคำขาดไป เขาก็ยอมทำตามโดยไม่ปริปากเถียง

ข้อนี้แหละที่ถือว่าสะดวกดีชะมัด

'โอย'

อาการหนักเอาเรื่องเลยแฮะ

ผมพยายามนึกย้อนไปว่าตัวเองป่วยครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ขนาดลากยาวไปถึงสมัยยังเป็นเจ้าหนี้นอกระบบก็นึกไม่ออกเลยสักนิด

นานมากแล้วจริง ๆ ที่ผมไม่ได้สัมผัสคำว่า 'ป่วย' แบบนี้

พอตกบ่าย หลังจากนอนเหงื่อแตกพลั่กทรมานอยู่บนเตียง ความคิดร้อยแปดก็ผุดขึ้นมาในหัว

'คนเรามันต้องโดนกับตัวถึงจะรู้ซึ้งสินะ'

ต่อให้เป็นคนแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ถ้าต้องใช้ชีวิตในสภาพนี้ทุกวัน สุดท้ายก็คงต้องมีจิตตกกันบ้างแหละ

บทที่ผมรับเล่นในภาพยนตร์เรื่องต่อไปคือผู้ป่วยที่มีอาการปวดเรื้อรังจากอุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน

ชายผู้ต้องทนทุกข์ทรมานจากการนอนไม่หลับเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัส จนกลายเป็นคนหงุดหงิดและขมขื่น

ตอนที่อ่านบทครั้งแรกผมก็เข้าใจอยู่หรอก แต่พอมาป่วยแบบนี้จริงๆ ความทรมานมันกลับสมจริงขึ้นมาซะงั้น

'ถือซะว่าได้อินกับตัวละครก่อนถ่ายทำก็แล้วกัน เยี่ยมไปเลย'

ผมพยายามคิดบวกเข้าไว้

แต่นั่นก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าร่างกายของผมหนักอึ้งเหมือนแบกกระสอบทรายเอาไว้หรอกนะ

'หิวน้ำจัง'

จู่ๆ ลำคอก็แห้งผากจนแสบร้อนไปหมด

เมื่อทนไม่ไหว ผมจึงฝืนยันตัวลุกขึ้นนั่ง

'โห'

แค่จะไปหาน้ำดื่มมันต้องยากเย็นขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย

รู้สึกเหมือนการใช้ชีวิตมันยากลำบากขึ้นมาซะเฉยๆ

"ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ น่าจะบอกให้เขาเอาน้ำมาให้ก็สิ้นเรื่อง..."

ผมเดินโซซัดโซเซทีละก้าวไปทางห้องนั่งเล่น

ทว่า...

ปัง

"รับน้ำไหมครับ"

"...อะไรเนี่ย"

ทำไมนายยังอยู่ที่นี่ล่ะ

ผมจ้องหน้าชูซอมกที่โผล่พรวดเข้ามาอย่างอึ้งๆ

เขาเมินท่าทีของผม แล้วจับผมให้นั่งลงบนเตียงตามเดิมก่อนจะยื่นแก้วน้ำอุ่นมาให้

"นี่ครับ"

ผมโมโหนิดหน่อย แต่ก็รับมาก่อน

ความหิวน้ำมันสำคัญกว่านี่นา

"อึก... ฮ่า ฉันบอกให้นายกลับบ้านไปแล้วไง"

ผมต้องดื่มน้ำจนหมดแก้วถึงจะพอมีแรงพูดออกมาได้

"นายทำเหมือนจะรับฟัง แต่สุดท้ายก็เมินฉัน แถมยังมาหลอกกันอีก"

"เปล่าครับ"

ซอมกตอบกลับมาด้วยท่าทีราบเรียบ ทั้งที่น้ำเสียงของผมหงุดหงิดชัดเจน

"คุณบอกให้ออกไป ไม่ได้บอกให้กลับบ้านครับ"

ตามที่เขาบอก เขาแค่ปิดประตูแล้วไปนั่งรอเงียบๆ ในห้องนั่งเล่น

คำอธิบายของเขาไม่มีวี่แววของความยืดหยุ่นเลยสักนิด

ผมพูดไม่ออก ได้แต่กลืนเสียงถอนหายใจลงคอ

'ช่างมันเถอะ'

เป็นความผิดของผมเองที่ดันป่วย จะไปโทษใครได้ล่ะ

'แต่ก็แปลกนะ'

ต่อให้ป่วยหนักแค่ไหน ทำไมผมถึงไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนอยู่หลังประตูบางๆ นี่

ก็แค่เป็นไข้ ประสาทสัมผัสของผมจะเสื่อมถอยลงขนาดนั้นเลยเหรอ

"ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะครับ"

คำพูดของเขาทำให้ผมต้องถามออกไปว่า

"นี่นายอั้นมาหลายชั่วโมงเลยเหรอ"

"ครับ ผมคิดว่าถ้าคุณรู้ว่าผมอยู่ข้างนอก คุณคงพักผ่อนได้ไม่เต็มที่"

"...นั่นก็ถือว่าหลอกกันอยู่ดีนั่นแหละ"

ไอ้เวรนี่มันน่าขนลุกชะมัด

ผมถลึงตาใส่เขาอย่างหงุดหงิด แต่สายตาของเขากลับสื่อความหมายง่ายๆ แค่ว่า 'คนป่วยจะไปทำอะไรได้ล่ะ'

เวรเอ๊ย

ฉันจะรีบฟื้นไข้เพื่อประชดนายให้ดู

* * *

โชคดีที่วันรุ่งขึ้นผมรู้สึกดีขึ้นมาก

ผมไม่ต้องทนหิวก็เพราะโจ๊กที่ซอมกเอามาให้

และแม้แต่ตอนที่ผมตวาดไล่เขาไป เขาก็ยังยืนกรานเป็นครั้งสุดท้ายและให้ผมกินยาจนได้ อาการปวดจึงทุเลาลง

'มาลองคิดดูแล้ว ฉันได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเลยนี่หว่า'

ผมรู้สึกขอบคุณเขาอยู่หรอก

แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกอึดอัดใจด้วยเหมือนกัน

ก็ผมไม่เคยมีใครมาคอยดูแลพยาบาลตอนป่วยมาก่อนเลยนี่นา

ใจหนึ่งผมก็อยากจะประชดถามไปว่าทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง

แต่ผมต้องไม่ลืมว่าถึงร่างกายนี้จะอายุยี่สิบห้า แต่สมองผมอายุสามสิบห้านะ

'ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่หน่อยสิวะ'

ก็แค่ขอบคุณเขาสำหรับเรื่องเมื่อวาน

แค่นั้นก็พอ

เมื่อตั้งใจได้แบบนั้น ผมก็ไปหาซอมก

"ซอมก"

"ครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ"

"ดีขึ้นแล้ว แต่คราวหน้าถ้าฉันบอกให้ออกไปก็ช่วยออกไปทีเถอะ อย่ามาทำเมินฉัน"

...คำพูดที่ออกมาดันไม่เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้เลย

เขาอุตส่าห์ดูแลผมแท้ๆ แต่กลับต้องมาโดนดุ ทว่าเขากลับทำเพียงพยักหน้ารับอย่างใจเย็น

"ผมจะพยายามครับ แต่ในฐานะผู้จัดการ ผมประเมินแล้วว่าการดูแลสุขภาพของนักแสดงนั้นมีความสำคัญมากกว่าการทำตามคำสั่งของนักแสดงครับ"

"เข้าใจแล้ว เพราะงั้นเลิกปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นเด็กสักที ฉันไม่ได้งอแงอาละวาดซะหน่อย"

"เมื่อวานคุณงอแงไปเยอะเลยนะครับ"

เฮอะ ช่างมันเถอะ

คุยกับหมอนี่ไปก็ป่วยการเปล่า

"ไปบริษัทกันเถอะ..."

หลังจากแต่งตัวเสร็จ ผมก็มุ่งหน้าไปยังอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์

ทันทีที่เปิดประตูเข้าสำนักงานทีมหนึ่ง ผมก็โดนทักด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย

"ซึลโฮ ได้ข่าวว่าเมื่อวานนายป่วย เป็นอะไรมากหรือเปล่า"

"แค่ไข้หวัดธรรมดาน่ะครับ"

"หน้านายยังซีดอยู่เลยนะ ขากลับแวะไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลหน่อยเถอะ"

ผมโบกมือปัดความห่วงใยของหัวหน้าทีมอัน

"ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ทางบริษัทโฆษณาโทรมาหาน่ะ พวกเขาบอกว่าบรรยากาศตอนถ่ายทำดีเยี่ยมก็เพราะนายเลย มีแต่คนเอ่ยปากชมกันทั้งนั้น"

"ก็ดีแล้วนี่ครับ"

ผมไม่ได้ทำงานเพื่อหวังคำชมหรอก แต่ยิ่งชื่อเสียงผมดีเท่าไหร่ งานก็จะยิ่งวิ่งเข้าหามากขึ้นเท่านั้น

และก็เป็นอย่างที่คิด หัวหน้าทีมอันพูดต่อ

"เห็นว่ามีผู้กำกับฝ่ายแคสติ้งที่สนิทกับผู้กำกับยุนแวะไปหาในวันสุดท้ายน่ะ แต่คนนอกห้ามเข้าไปข้างในกองถ่าย เขาเลยไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักกับนาย"

"งั้นเหรอครับ"

"แต่เขาบอกว่าประทับใจการแสดงของนายในวันนั้นมาก แถมพอเห็นว่านายทำให้บรรยากาศในกองคึกคักได้ขนาดไหน เขาก็เลยนึกถึงบทที่เหมาะกับนายขึ้นมาพอดี"

โห?

งานมันวิ่งเข้ามาแบบนี้นี่เอง

"งานอะไรเหรอครับ ภาพยนตร์เหรอ"

"ใช่ ภาพยนตร์ ฉันลองอ่านเรื่องย่อดูแล้วเข้าท่าทีเดียว อยากลองดูหน่อยไหมล่ะ"

"อืม... ไว้เดี๋ยวผมค่อยอ่านแล้วกันครับ"

ร่างกายผมยังฟื้นตัวไม่เต็มที่เลย

ร่างกายมันเอาแต่ประท้วงอยากจะเอนหลังลูกเดียว

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวบนโซฟา

"หัวหน้าทีมคงคิดว่าผมเสียมารยาท แต่นี่เป็นเพราะคุณทำให้ผมรู้สึกเป็นกันเองมากไปต่างหากล่ะครับ"

"ฮ่าๆ เอาเถอะ"

หัวหน้าทีมอันเปิดพลิกดูเอกสารในมือต่อไป

ขณะที่ผมจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย เสียงเดียวที่ทำลายความเงียบคือเสียงพลิกหน้ากระดาษที่ดังขึ้นเป็นระยะ

บรรยากาศอันแสนสงบนั้นทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย

'แปลกแฮะ'

เราเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

'แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ใกล้เขาขนาดนี้นะ...'

หัวหน้าทีมอันเป็นคนประเภทที่เปิดรับคนอื่นอย่างเป็นธรรมชาติ

ผมจินตนาการออกเลยว่าเหล่านักแสดงที่เขาเคยดูแลในอดีตจะรู้สึกสบายใจแค่ไหน

'อาจจะเป็นเพราะช่องว่างระหว่างวัยงั้นเหรอ'

ความจริงที่ว่าเขาสร้างความรู้สึกเหมือนเป็นพี่ชายแท้ ๆ ทำให้ผมตั้งตัวไม่ติด

ถึงผมจะเคยเรียกลูกหนี้ว่า 'ฮยอง' เพื่อสร้างความสนิทสนม แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งในชีวิตที่ใครจะทำให้รู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวจริง ๆ

แน่นอนว่าผมกับหัวหน้าทีมอันเกี่ยวข้องกันแค่เรื่องงานเท่านั้น

ผมรู้จักเขาดีแค่ไหนกันเชียว

แล้วทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ล่ะ

'...นี่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ใช่ไหม'

ใช่

ไม่ดีเอาซะเลย

พอรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะใจอ่อนเกินไป ผมก็ลุกพรวดขึ้นนั่ง

"ถ้านายเหนื่อย ก็นอนต่ออีกหน่อยเถอะ"

ผมปฏิเสธคำแนะนำที่แสนอ่อนโยนของเขา

การไว้ใจคนอื่นมีแต่จะย้อนกลับมาทำร้ายผมในท้ายที่สุด

"หนังที่เขาเสนอมาเป็นแนวไหนครับ หนังของผู้กำกับแบคเป็นแนวโรแมนติกนะ"

หนังที่ผมตอบตกลงกับผู้กำกับแบคไปแล้วมีชื่อเรื่องว่า 'What I Loved'

ผมรับบทเป็นแฟนหนุ่มที่ล้มป่วยของนางเอก

หลังจากใช้ชีวิตอย่างคนสุขภาพแข็งแรงมาตลอด เขาก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุจนกระดูกสันหลังบาดเจ็บ

อาการปวดเรื้อรังนานหลายปีทำให้เขากลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายและเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

นางเอกค่อยๆ รู้สึกเหนื่อยล้าทุกครั้งที่เห็นว่าแฟนหนุ่มเปลี่ยนไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

แล้วเธอก็บังเอิญได้พบกับพระเอก

ชายหนุ่มผู้มีสุขภาพแข็งแรงและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง ซึ่งทำให้เธอนึกถึงแฟนหนุ่มตอนก่อนเกิดอุบัติเหตุ

เมื่อรู้สึกโหยหาความคุ้นเคยจากผู้ชายคนใหม่ สภาพจิตใจของเธอจึงเริ่มสับสนว้าวุ่น

พูดง่ายๆ ก็คือ มันเป็นหนังโรแมนติกที่เน้นเรื่อง 'ความว้าวุ่นในใจของนางเอกที่มีต่อผู้ชายสองคน'

'บทของผมเด่นกว่าที่คิดไว้ซะอีก'

ตามหลักแล้ว ผมเซ็นสัญญามารับบทแค่นักแสดงสมทบก็จริง แต่แอร์ไทม์แทบจะเทียบเท่านักแสดงนำเลยด้วยซ้ำ

ที่สำคัญกว่านั้น การที่นางเอกปันใจไปให้ผู้ชายอีกคนทั้งที่แฟนหนุ่มยังอยู่ ทำให้คนดูเอาใจช่วยเธอได้อย่างไม่เต็มปากนัก

นั่นยิ่งทำให้การแสดงของผมสำคัญเอามากๆ

คนดูจะเอาใจช่วยหรือเกลียดชังนางเอก ก็ขึ้นอยู่กับความรู้สึกที่พวกเขามีต่อตัวละครของผมล้วนๆ

ผู้กำกับแบคต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่เสนอบทสำคัญขนาดนี้มาให้ผม ทั้งที่ซีรีส์เรื่อง 'อาวร์สเปซ' ยังไม่ออนแอร์ตอนแรกด้วยซ้ำ

'บทนี้คงเล่นยากน่าดูเลยสินะ'

แตกต่างจากผลงานเรื่องก่อนที่เป็นแนวรักวัยรุ่น 'What I Loved' เป็นซีรีส์รักโรแมนติกแบบผู้ใหญ่

เป็นเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความแตกร้าวพังทลาย และอารมณ์ที่พัวพันกันจนยุ่งเหยิง

แค่อ่านดูก็ทำเอาผมรู้สึกประหม่าขึ้นมาเลย

'เอาเถอะ... แล้วผมจะทำยังไงได้ล่ะ'

ในเมื่อเขาจ่ายค่าตัวให้มากพอแล้ว

ผมก็แค่ต้องทำหน้าที่ของตัวเองไป

'จะทำออกมาได้ดีไหม ก็คงต้องลองดูก่อนถึงจะรู้'

มัวแต่กังวลไปก็ไม่ได้ช่วยให้รู้อนาคตอยู่ดี

อีกอย่าง ถ้าผมแสดงออกมาพัง นั่นก็เป็นความผิดของผู้กำกับแบคที่เลือกผมมาเล่น ไม่ใช่ความผิดผมซะหน่อย

'ใครใช้ให้เลือกผมเองล่ะ'

เมื่อคิดได้แบบนั้น ผมจึงถามออกไปว่า

"เรื่องนี้ไม่ใช่แนวโรแมนติกใช่ไหมครับ ถ้าแนวทับซ้อนกับผลงานเรื่องถัดไป ผมคงรับเล่นไม่ได้"

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่แนวโรแมนติก ไม่ต้องห่วง"

แล้วมันคือแนวไหนกันล่ะ

หัวหน้าทีมอันยิ้มออกมาเมื่ออ่านสีหน้าของผมออก

"คุณชอบหนังสยองขวัญไหมครับ"

...หนังสยองขวัญงั้นเหรอ