ตอนที่ 66

บทที่ 66

"ดาอิน กินนี่สิ"

"คะ?"

ผมหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งที่ชูซอมกเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ออกมาแล้วยื่นให้แบดาอิน

"กินของหวานหน่อยจะรู้สึกดีขึ้นนะ"

"อา ค่ะ..."

เธอรับช็อกโกแลตไปพร้อมกับสีหน้าที่บอกชัดเจนว่าคำพูดของผมไม่ได้เข้าหูเธอเลยสักนิด

จากนั้นเธอก็เอาแต่นั่งนิ่งเป็นหุ่นยนต์พัง ๆ จนผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องแกะห่อให้

"รู้ว่าไม่อยากกิน แต่กินสักชิ้นเถอะ"

"อ๊ะ!"

พอผมแทบจะยื่นจ่อปาก เธอจึงอ้าปากรับไปตามสัญชาตญาณ

ใบหน้าของเธอตอนเคี้ยวดูอึดอัดและฝืนใจพิกล

สีหน้าของเธอแทบจะบอกว่า 'ขอบคุณนะคะ แต่ได้โปรดปล่อยฉันไว้คนเดียวเถอะ'

แต่ผมไม่สนใจและทำแบบเดิมซ้ำอีกสองรอบ

"ร-รุ่นพี่คะ ขอบคุณค่ะ แต่พอแล้วล่ะ..."

"โอเค"

หลังจากป้อนจนพอใจ ผมก็เลิกสนใจเธอทันที

ไม่กี่นาทีต่อมา สีหน้าของแบดาอินที่เหมือนใกล้จะสติแตกก็ค่อย ๆ ดีขึ้น

'ค่อยยังชั่ว'

ผมอาจจะไม่ถนัดเรื่องปลอบใจคนด้วยคำพูดอบอุ่น แต่ต้องขอบคุณผู้จัดการที่ทำให้ผมมีช็อกโกแลตเหลือเฟือ

'ผมก็ไม่ได้ชอบของหวานนักหรอก แต่ผมเชื่อในพลังของน้ำตาล'

เมื่อกลูโคสแล่นไปถึงสมอง สมาธิและวิจารณญาณจะดีขึ้นชั่วคราว

ความเครียดจะลดลง และอารมณ์ก็จะผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย

และที่สำคัญที่สุด การกินจะช่วยดึงความสนใจไปที่อื่นได้ชะงัด

'ทำเอานึกถึงสมัยก่อนเลยแฮะ'

ตอนที่รับช่วงต่อธุรกิจมาใหม่ ๆ ผมนั่งเกร็งไปทั้งวันเพราะคิดว่าชีวิตของลูกน้องนับร้อยต้องมาแขวนอยู่กับผม

จะให้พวกเด็ก ๆ เห็นสภาพแบบนั้นไม่ได้ ผมเลยต้องคอยอมลูกอมเพื่อดึงสติให้ตัวเองใจเย็นลง

โชคดีที่วิธีนี้เคยได้ผลกับผมในตอนนั้น และดูเหมือนว่ามันจะใช้ได้ผลกับแบดาอินเหมือนกัน

"...ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่"

แบดาอินบอกว่าเธอรู้สึกดีขึ้นมาก และสีหน้าของเธอก็ดูดีกว่าเมื่อห้านาทีที่แล้วอย่างเห็นได้ชัด

แต่แน่นอนว่าเธอยังไม่ได้หายประหม่าเป็นปลิดทิ้ง

'คงกำลังรู้สึกเหมือนจนตรอกล่ะสิ'

ช็อกโกแลตแก้ปัญหาที่ต้นเหตุไม่ได้หรอก

สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเธอเองว่าจะแสดงได้ดีพอจนผู้กำกับยอมให้ผ่านไหม

'แล้วถ้าโดนสั่งเอ็นจีอีกรอบ เธอก็คงสติแตกอีกแน่'

ถึงตอนนั้นช็อกโกแลตก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว

'อืม...'

เอาไงดีล่ะทีนี้

ผมไม่ใช่ครูอนุบาลสักหน่อย ไม่มีเหตุผลอะไรต้องมานั่งโอ๋เด็กขี้แยเลย

แต่นี่มันคืองาน

อะไรก็ตามที่เป็นอุปสรรคต่องานของผมจะต้องถูกกำจัดทิ้ง

และที่สำคัญที่สุด... ผมอยากเลิกงานไว ๆ

"ดายิน เธอประหม่าขนาดนั้นเลยเหรอ"

ผมถามด้วยท่าทีสบาย ๆ

เธอยิ้มเจื่อน

"ฉันรู้ว่ามันดูงี่เง่าค่ะ... ฉันมาที่นี่โดยคิดว่านี่อาจจะเป็นโอกาสสุดท้าย ก็เลยคงจะกดดันตัวเองมากไปหน่อยมั้งคะ"

จากนั้นเธอก็พรั่งพรูเรื่องราวในอดีตของตัวเองออกมาโดยที่ผมไม่ได้ถามสักคำ

ตอนอายุสิบแปด เธอเริ่มเข้าสู่วงการแสดงและเกือบจะได้รับบทนำในโปรเจกต์ใหญ่ อุตส่าห์ผ่านเข้าไปจนถึงรอบสุดท้ายแล้วแท้ ๆ แต่ก็ถูกปัดตกไป

ตอนนั้นเธอเคยคิดว่า 'หรือฉันจะเกิดมาเพื่อสิ่งนี้' ก็เลยทิ้งทั้งเรื่องเรียนต่อมหาวิทยาลัยและการหางานทำ เพื่อเดินหน้าตามเส้นทางนักแสดงต่อไป

ตอนนี้เธออายุยี่สิบหกแล้ว

เผลอแป๊บเดียวเธอก็จะก้าวเข้าสู่ช่วงปลายวัยยี่สิบแล้ว

และถ้าครั้งนี้ยังสร้างผลงานที่เป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้อีก เธอก็คิดว่าจะยอมแพ้แล้ว

เธอเอาแต่เล่าเรื่องราวเรียกน้ำตาออกมาเรื่องแล้วเรื่องเล่า ก่อนจะดึงสติกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างกะทันหัน

"อ๊ะ! ขอโทษค่ะรุ่นพี่! ฉันเผลอพูดอะไรเรื่อยเปื่อย..."

"สรุปก็คือ ที่เธอประหม่าก็เพราะกลัวว่าจะไม่ได้แสดงอีกแล้วใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ... ฉันไม่ได้แคสต์ผ่านเพราะฉันคือแบดายินหรอกนะคะ พวกเขาแค่ต้องการใครสักคนมาเล่นเป็นผู้หญิงธรรมดา ใครมาเล่นก็ได้ทั้งนั้นแหละค่ะ"

มีนักแสดงหญิงอีกนับไม่ถ้วนที่สามารถมาแทนที่เธอได้

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงรู้สึกว่าตัวเองจะทำพลาดไม่ได้เด็ดขาด

ผมตั้งใจฟังจนจบก่อนจะเอ่ยปาก

"เธอพูดถูก ต้องมีคนอื่นมาแทนที่เธอได้แน่ ๆ"

"...ค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่มีเหตุผลให้ต้องประหม่าเข้าไปใหญ่"

"คะ?"

เธอกะพริบตาปริบ ๆ

"ที่เธอแคสต์ผ่านไม่ได้เป็นเพราะเธอคือแบดายิน มันคงจะเยี่ยมไปเลยถ้าเธอแสดงในแบบที่มีแค่เธอเท่านั้นที่ทำได้ แต่ถึงจะทำไม่ได้ ก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก"

เธอไม่จำเป็นต้องแสดงให้ยอดเยี่ยมจนคนลืมไม่ลงอะไรแบบนั้น

สิ่งที่กองถ่ายต้องการก็แค่แฟนสาวธรรมดา ๆ คนหนึ่ง

ตัวละครที่แสนจะธรรมดาจนใครหน้าไหนก็เล่นได้

"เธอไม่ต้องแสดงให้มันวิเศษวิโสอะไรนักหนาหรอก นั่นไม่ใช่ทางเดียวที่จะทำให้เธอได้แสดงต่อไปสักหน่อย"

สิ่งที่แบดายินต้องการในตอนนี้คือการเลิกคิดถึงสถานการณ์ของตัวเอง แล้วจดจ่ออยู่กับตัวละครอย่างเต็มที่

แทนที่จะพยายามแสดงชนิดที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้ สิ่งที่เธอต้องทำคือสวมบทบาทเป็นผู้หญิงที่ไม่โอนอ่อนไปตามความไร้สาระของแฟนหนุ่มต่างหาก

"เธอแสดงมาตั้งแต่อายุสิบแปดจนถึงยี่สิบหกใช่ไหม นั่นตั้งแปดปีเลยนะ"

"ช-ใช่ค่ะ ถึงอย่างนั้น..."

"ถ้าอย่างนั้นก็เชื่อมั่นในตัวเองสิ อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ มีนักแสดงหญิงอีกตั้งเยอะแยะที่เล่นบทนี้ได้ ซึ่งก็หมายความว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะทำไม่ได้นี่"

"......"

เธออ้าปากแล้วก็หุบลงอีกครั้ง

มองดูเธอพยายามสรรหาคำพูด ผมก็ลอบหาวอยู่ในใจ

'อา ชักจะน่ารำคาญซะแล้วสิ'

บทสนทนามันยืดยาวกว่าที่ผมคาดไว้ซะอีก

บางทีผมคงรู้สึกไม่ค่อยสบายจริง ๆ

"ขอโทษด้วยที่ทำเป็นอวดรู้ ทั้งที่ไม่ได้รู้เรื่องราวอะไรของเธอเลย"

"เอ๊ะ? ไม่เลยค่ะ รุ่นพี่! อย่าคิดแบบนั้นสิคะ มันช่วย... ช่วยฉันได้มากจริง ๆ ค่ะ!"

เธอโบกไม้โบกมือปฏิเสธด้วยความตกใจ

เธอขอบคุณผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางบอกว่ามันช่วยได้มาก

แต่ผมไม่ค่อยเชื่อเธอเท่าไหร่นัก

'คำพูดของคนอื่นมันจะไปช่วยอะไรได้สักแค่ไหนกันเชียว'

อีกอย่าง การบอกคนอื่นว่าอย่าตื่นเต้นเนี่ย...

พูดน่ะมันง่าย

ถ้ามันทำง่ายขนาดนั้น จะมีคนตื่นเต้นอยู่สักกี่คนกัน

ใช่ว่าคนเราอยากจะตื่นเต้นกันเสียหน่อย

'แต่จะให้ผมพูดอะไรได้อีกล่ะ'

ผมคิดว่ามันก็ยังดีกว่าคำให้กำลังใจลม ๆ แล้ง ๆ อย่าง 'เธอทำได้!' หรือ 'สู้ ๆ นะ!'

ถึงอย่างนั้น ทั้งที่จู่ ๆ เธอก็โดนเทศน์ใส่ แต่สีหน้าของเธอกลับดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"ทุกคนพร้อมหรือยังครับ?"

ตอนนั้นเอง ผู้กำกับก็เดินกลับมา

ภายใต้กลิ่นโคโลญจน์จาง ๆ ของเขาแฝงไปด้วยกลิ่นบุหรี่ที่ปิดไม่มิด

'เขาสูบไปกี่มวนกันเนี่ย'

กลิ่นนั้นกระตุ้นความอยากของผมขึ้นมาทันที

ถ้าไม่ติดว่านี่เป็นร่างของคนอื่น ผมคงสูบให้หนำใจไปแล้ว

ผมข่มความเสียดายเอาไว้แล้วลุกขึ้นยืน

"ผู้กำกับครับ"

"ครับ?"

"ผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อยครับ"

ผมเดินเข้าไปหาผู้กำกับที่ยังดูหงุดหงิดอยู่แล้วกระซิบถาม

"ไม่ทราบว่าผู้กำกับใช้น้ำหอม Cèdre Ornais หรือเปล่าครับ?"

"หา?! คุณรู้ได้ยังไงครับเนี่ย?!"

เสียงของเขาดังลั่นขึ้นมาทันที

เป็นเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่ผมเคยได้ยินเขาพูดในรอบสามวันเลยทีเดียว

ทีมงานทุกคนพากันหันมามอง แต่ผู้กำกับกลับไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ

"ว้าว! ไม่เคยมีใครทายถูกมาก่อนเลย! คุณรู้ได้ยังไงครับเนี่ย? สนใจเรื่องน้ำหอมเหรอ?"

"ผมเคยสนใจก็เลยศึกษามานิดหน่อยครับ เอาเข้าจริงความรู้ผมแค่ผิวเผินเอง"

"ไม่เอาน่า! คนที่รู้แค่ผิวเผินไม่มีทางรู้จัก Cèdre Ornais หรอกครับ! ทุกคนที่นี่น่าจะไม่เคยได้ยินชื่อมันด้วยซ้ำ คุณโกหกใช่ไหมล่ะ? ต้องศึกษามาเยอะแน่ ๆ"

ผู้กำกับพูดรัวออกมาด้วยความตื่นเต้น

ผมลอบยิ้มในใจ

'ใช่ ฉันโกหก'

เกิดมาฉันไม่เคยสนใจเรื่องน้ำหอมเลยสักนิด

แต่พวกลูกค้าของฉันน่ะสนใจ

'คนพวกนั้นหมกมุ่นกับเรื่องน้ำหอมกันอย่างแปลกประหลาด'

ต่างจากของแบรนด์เนมชิ้นอื่นที่มองปราดเดียวก็ตะโกนบอกความรวย น้ำหอมกลับมีความแยบยลกว่า

และเป็นส่วนตัว

คนในวงการบันเทิงมักจะชอบของหรูหราที่เฉพาะ "คนวงใน" เท่านั้นถึงจะดูออก

และเรื่องน้ำหอมก็มักจะเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตอยู่เสมอ

'ถึงฉันจะไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมพวกนั้นถึงได้หมกมุ่นกับการแบ่งชนชั้นกันนักก็เถอะ'

พวกลูกค้าของฉันไม่ได้ซื้อน้ำหอมเพราะมันหอม

แต่พวกเขาซื้อมันเพื่อเสพประวัติศาสตร์และปรัชญาของแบรนด์ต่างหาก

ทุกครั้งที่ผมแกล้งทำเป็นรู้เรื่องพวกนั้น โดยอ้างว่าได้ "ศึกษา" มา พวกเขาก็จะลดกำแพงลงทันที

และพวกเขาก็จะมองผมด้วยสีหน้าพึงพอใจ

"ฉันชอบ Cèdre Ornais มากกว่า Talvoire น่ะ ฉันรอตั้งหนึ่งปีเลยนะกว่าจะได้ขวดนี้มา แต่ก็คุ้มค่าแหละ"

"อย่างนี้นี่เองครับ"

"ไว้เราต้องมาคุยกันหน่อยแล้ว ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะมีรสนิยมแบบนี้ ฮ่า ๆ ๆ!"

ผู้กำกับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

ความหงุดหงิดที่ปรากฏบนใบหน้าเมื่อครู่นี้หายไปจนหมดสิ้น

เขาดูจะตื่นเต้นมากที่มีคนสังเกตเห็นรสนิยมอันมีระดับของเขา แถมคนคนนั้นยังยอมรับฟังเขาโอ้อวดจริง ๆ ด้วย

'แค่นี้ก็พอแล้ว อารมณ์ดีขึ้นแล้วสินะ'

หลังจากทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นได้แล้ว ผมก็เดินกลับมา

แบดาอินเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ซอนแบคะ คุยอะไรกับผู้กำกับเหรอคะ"

"ฉันบอกเขาว่าจะสอนต้มรามยอนน่ะ เขาก็เลยหัวเราะออกมา"

"...คะ?"

"ดูเหมือนผู้กำกับจะต้มรามยอนไม่เป็นน่ะ เขาบ่นตลอดว่าต้มทีไรก็กลายเป็นรามยอนแม่น้ำฮันทุกที ฉันก็เลยบอกว่าจะสอนให้ เขาคงดีใจมาก ดูสิว่ายิ้มกว้างขนาดไหน"

เธอกะพริบตาปริบ ๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็หลุดหัวเราะออกมา

"ไม่มีทาง ซอนแบล้อเล่นใช่ไหมคะ"

"เรื่องจริงนะ หัวเราะทำไมล่ะ แค่คิดว่าผู้กำกับต้มรามยอนไม่เป็นมันตลกขนาดนั้นเลยเหรอ จะให้ฉันไปบอกเขาไหม"

"อ๊ะ! อย่านะคะ!"

เธอหลุดหัวเราะคิกคักออกมาแล้วรีบดึงสติกลับมาสำรวมท่าที

การได้รู้ความลับของผู้ชายที่เพิ่งทำให้เธอหวาดกลัวเมื่อครู่คงจะทำให้รู้สึกขำขึ้นมาล่ะมั้ง

บนใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยของความประหม่าหลงเหลืออยู่อีกเลย

'ดีล่ะ จัดการฝั่งนั้นเรียบร้อยแล้วเหมือนกัน'

เอาล่ะ

ทีนี้ก็มาตั้งใจทำงานของเรากันเถอะ

* * *

"ทุกคนเหนื่อยหน่อยนะครับ!"

"เย้!"

การถ่ายทำจบลงอย่างราบรื่นจนน่าประหลาดใจ

แบดาอินไม่ทำพลาดอีก และผู้กำกับก็เลิกจู้จี้จุกจิก

ตั้งแต่ฉากที่เธอวิ่งออกจากคาเฟ่เป็นต้นไป พวกเราต้องย้ายไปถ่ายทำกันข้างนอก การถ่ายให้เสร็จตรงเวลาจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก

โชคดีที่คิวถ่ายตรงนั้นก็ผ่านไปอย่างราบรื่นเหมือนกัน

ผมต่อว่าแฟนสาวที่กำลังดื่มเบียร์อยู่ข้างถนน

"ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย?!"

แต่ผลกลับจบลงด้วยการที่ผมโดนสาดเบียร์ใส่จนเปียกโชกไปทั้งตัวแทน

ต้องขอบคุณแบดาอินที่กะจังหวะและองศาได้อย่างไร้ที่ติ พวกเราเลยถ่ายผ่านฉลุยในเทคเดียว

ถึงอย่างนั้น เบียร์ที่ซึมเข้าเสื้อผ้าก็ทำให้ผมเหนียวเหนอะหนะและรู้สึกไม่สบายตัว

'อยากอาบน้ำชะมัด'

ในหัวผมคิดแต่เรื่องจะกลับโรงแรม จึงเอ่ยลาพวกทีมงาน

ขณะที่ผมกำลังรีบเดินไปที่รถ...

"ซอนแบคะ! รอก่อนค่ะ!"

แบดาอินก็วิ่งตรงเข้ามาหาผม

ไม่รู้ทำไม เธอถึงทำให้ผมนึกถึงนักแสดงคนนั้นในวันแรกขึ้นมา

ผมสังหรณ์ใจว่าเธอคงจะร่ายยาวคำขอบคุณอีกแน่ แค่คิดผมก็เหนื่อยแล้ว

ผมเลยชิงตัดบทก่อน

"ได้สิ ขอเบอร์เธอหน่อยได้ไหม"

"คะ?"

"ผมมีคิวงานต้องรีบไปน่ะ เอาไว้ค่อยคุยกันทางโทรศัพท์นะ"

แต่ถึงอย่างนั้น การเป็นฝ่ายขอเบอร์หญิงสาวอายุน้อยกว่าก็ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วน ผมเลยให้เบอร์ของตัวเองไปแทน

ผมรีบเดินจากมา ทิ้งให้แบดาอินยืนอึ้งพร้อมกับถือเบอร์ของผมไว้ในมือ

"เฮ้อ..."

ทันทีที่เอนหลังพิงพนักเบาะ ผมก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เหนื่อยเป็นบ้าเลย