ตอนที่ 65

บทที่ 65

วันนี้เป็นการถ่ายทำโฆษณาวันที่สาม

เมื่อวานซืนเราถ่ายทำเวอร์ชัน "บริษัท" ผ่านไปได้ด้วยดี ส่วนเมื่อวานก็ปิดกล้องเวอร์ชัน "เพื่อน" ไปแล้ว และวันนี้เราจะถ่ายทำซีรีส์ชุดสุดท้าย... เวอร์ชัน "คู่รัก"

เนื่องจากเป็นวันสุดท้าย ผมเลยมาถึงเร็วหน่อยเพื่อเตรียมตัว

"โอย..."

ทันทีที่ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ เสียงครางก็เล็ดลอดออกจากริมฝีปาก

แต่ในจังหวะนั้นเอง ชูซอมกก็พรวดพราดออกไปข้างนอกราวกับคนถูกผึ้งต่อย

อะไรวะเนี่ย

'เป็นอะไรของเขาอีกล่ะเนี่ย'

ให้ตายสิ คนรอบตัวผมมีแต่พวกแปลกๆ ทั้งนั้น

ผมตัดสินใจไม่สนใจแล้วเตรียมตัวต่อ แต่คนที่วิ่งออกไปเมื่อกี้ก็กลับมาในชั่วพริบตา

"คุณซึลโฮ อยากดื่มอะไรไหมครับ"

แถมเขายังกลับมาพร้อมกับหอบเครื่องดื่มทุกชนิดเท่าที่จะนึกออกไว้เต็มสองแขน

"เอ่อ... ขอบคุณครับ"

"ถ้าต้องการอะไรเพิ่ม บอกผมได้เลยนะครับ ผมจะรีบไปเอามาให้ทันที"

ผมขอถอนคำพูดแย่ๆ ที่เคยว่าไว้ทั้งหมด ผู้จัดการของผมนี่แหละเจ๋งที่สุดแล้ว

"ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ก็พอแล้ว"

ผมชูนิ้วโป้งให้ชูซอมกทันที แล้วกระดกเครื่องดื่มชูกำลังที่เขายื่นให้รวดเดียวหมด

ถึงอย่างนั้นความเหนื่อยล้าก็ไม่ยอมหายไป และผมก็เอาแต่ลืมตาหลับตาสลับกันไปมา

'นึกว่าอายุยี่สิบห้าแล้วมันจะสบายๆ ซะอีก'

ดูเหมือนว่าต่อให้ร่างกายจะอายุแค่ยี่สิบห้า ก็ยังทนการถ่ายทำแบบไม่ได้พักติดต่อกันสามวันรวดไม่ไหวอยู่ดี

'เฮ้อ'

เหนือสิ่งอื่นใด นี่เป็นการถ่ายทำโฆษณาครั้งแรกของผม ผมก็เลยประหม่านิดหน่อย

มันไม่ได้ง่ายแค่การถือสินค้าแล้วทำท่าหล่อ ๆ เพราะมันต้องดำเนินตามเนื้อเรื่อง เลยให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถ่ายทำซีรีส์สั้นกุดเรื่องหนึ่ง

'เราต้องย่อเรื่องราวเวอร์ชันเต็มความยาวสามนาทีให้เหลือแค่สิบห้าวินาที การเข้าถึงอารมณ์ก็เลยสำคัญเหมือนกัน'

มันวุ่นวายแทบจะพอ ๆ กับการถ่ายซีรีส์ และผมก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดแล้ว

'ถึงอย่างนั้น วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว'

ไม่เหมือนการถ่ายทำครั้งก่อน ๆ นักแสดงคู่ของผมในวันนี้เป็นผู้หญิง

ในเมื่อนักแสดงที่ผมร่วมงานด้วยในช่วงสองวันที่ผ่านมาล้วนแต่เก่ง ๆ กันทั้งนั้น ผมเลยไม่ได้กังวลอะไรเป็นพิเศษ

'พวกเขาฝีมือแน่นกันทุกคนเลย'

คนมักจะทึกทักไปเองว่านักแสดงโนเนมไม่ดังเป็นเพราะขาดทักษะ แต่นั่นไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เข้าฉากร่วมกับคนอื่นที่ไม่ใช่อูจุนซอหรือชเวรัน และผมก็ปรับตัวเข้ากับการแสดงที่มั่นคงของพวกเขาได้เร็วกว่าที่คิดไว้มาก

'โดยเฉพาะผู้ชายจากวันแรก เขาเก่งใช้ได้เลย'

คังฮยองกูใช่ไหมนะ?

อันที่จริงผมยังได้ส่งข้อความพูดคุยสองสามประโยคกับนักแสดงคนที่หน้าตาคล้ายฮวังแทจุน ลูกน้องคนเล็กสุดในแก๊งเก่าของผมด้วย

ตอนแรก ผมกะจะส่งให้เขาแค่รูปที่ชูซอมกถ่ายเท่านั้น

แต่ข้อความตอบกลับของเขากลับยาวเหยียดจนน่าขำ

เขาร่ายข้อความมายาวระดับแต่งนิยายมหากาพย์ได้เลย จะให้อ่านแล้วไม่ตอบก็ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย

'เกิดวันดีคืนดีผมโดนแฉเรื่องนิสัยเสียขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ'

ผมเลยตั้งใจพิมพ์ตอบกลับไปอย่างจริงใจ แต่ข้อความถัดไปของเขากลับยาวกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัว

พอโต้ตอบกันไปมาแบบนี้อยู่สองสามรอบ ผมก็คิดว่านัดเจอหน้ากันเลยน่าจะง่ายกว่า เราเลยตกลงกันว่าจะหาเวลาไปเจอกันวันหลัง

['โอ๊ะ! จริงเหรอครับ ยินดีเลยครับ ขอบคุณที่กรุณาแม้ตารางงานจะยุ่งนะครับ ไว้เจอกันครับ! คุณซึลโฮ ขอบคุณอีกครั้งที่นึกถึงผมนะครับ ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้กับการถ่ายทำที่เหลือด้วยนะครับ ^^']

หลังจากกวาดตาอ่านข้อความล่าสุดของเขาเสร็จ ผมก็หันกลับมาสนใจบทต่อ

ผมอ่านมันซ้ำมาเป็นร้อยรอบแล้ว และในตอนที่กำลังไล่อ่านอีกรอบนั่นเอง...

"สวัสดีค่ะ ยูซึลโฮซอนแบ!"

ผมหันไปตามเสียงสดใสนั่น แล้วก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังฉีกยิ้มกว้าง

เธอแนะนำตัวว่าชื่อแพดาอินพร้อมกับแจกยิ้มสดใสไม่หุบ

"เป็นเกียรติมากเลยค่ะที่ได้ร่วมงานด้วยในวันนี้ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!"

"เช่นกันครับ"

เธอโค้งทักทายผมอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบเดินสายไปทักทายทีมงานกองถ่ายทีละคนทันที

ทีมงานที่กำลังยุ่งกับการขนอุปกรณ์ทักทายกลับแบบขอไปทีแล้วก็เดินผ่านไป

"สวัสดีค่ะ! ฉันแพดาอินค่ะ!"

ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังคงเดินทักทายทุกคนอย่างกระตือรือร้น

บุคลิกที่ร่าเริงสดใสของเธอดูมีชีวิตชีวาดี

'ต่างจากชเวรันลิบลับเลยแฮะ'

ถึงจะฟังดูเชยไปหน่อยถ้าจะอธิบายแบบนี้ แต่ชเวรันคือภาพสะท้อนแรกที่โผล่มาในหัวเวลาได้ยินคำว่า "นักแสดงหญิง"

พอรู้จักกันแล้ว เธอถึงจะเล่นมุกตลกและหัวเราะออกมา ทำให้รู้ว่าเธอก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่ง แต่ก่อนที่จะสนิทกัน เธอแผ่ออร่าที่ทำให้เข้าถึงยากออกมาอย่างชัดเจน

ในทางกลับกัน แพดาอินกลับให้ความรู้สึกเป็นมิตรและเข้าถึงง่ายกว่ามาก

"เดี๋ยวจะเริ่มถ่ายทำกันแล้วนะครับ! วันสุดท้ายแล้วทุกคน! มาลุยกันให้เต็มที่เลย!"

"ครับ!/ค่ะ!"

ทีมงานขานรับเสียงดัง

ผมขานรับเสียงดังเช่นกัน ทำให้ทีมงานหลายคนหัวเราะออกมาก่อนจะเอากาแฟมาให้ผม

"วันนี้ก็มาลุยกันให้เต็มที่นะครับ คุณซึลโฮ"

"ขอบคุณครับ"

หลังจากคลุกคลีกันมาสามวันตั้งแต่เช้ายันรุ่งสาง บางทีพวกเราอาจจะเกิดความรู้สึกผูกพันฉันมิตรกันขึ้นมาบ้างแล้ว

ผมคุยเล่นสั้น ๆ กับทีมงานที่เข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเองกว่าวันแรกมาก จากนั้นก็เหลือบมองไปด้านข้าง

'เธอดูเก้ ๆ กัง ๆ แฮะ'

ต่างจากคนอื่นตรงที่วันนี้เป็นวันแรกของแพดาอิน

เธอนั่งแกร่วอยู่ด้านข้างเหมือนกระสอบข้าวบาร์เลย์ที่ถูกทิ้ง

เห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวโดยไม่มีแม้แต่ผู้จัดการ ผมก็กะจะเข้าไปทักทายสักหน่อย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ

'ผู้หญิงนี่รับมือยากแฮะ'

ถ้าผมทำตัวเป็นมิตรเกินไปก็อาจจะโดนเอาไปนินทาได้ เพราะงั้นอยู่เงียบ ๆ น่าจะดีที่สุด

"เชิญทางนี้ครับ"

ผมกับแพดาอินเดินตามทีมงานไป

ฉากวันนี้ถูกตกแต่งให้เป็นคาเฟ่

"คุณซึลโฮ เชิญนั่งตรงนี้ครับ ส่วนคุณผู้หญิง เชิญนั่งฝั่งตรงข้ามเขาได้เลยครับ... เยี่ยมมาก"

ผมกับแพดาอินนั่งหันหน้าเข้าหากันโดยมีโต๊ะคั่นกลาง ดูเหมือนคู่รักที่มาเดตกัน

ระหว่างที่ทีมงานกำลังจัดเตรียมแก้วกาแฟและพร็อปต่าง ๆ ผมก็คุยเรื่องฉากที่จะถ่ายกับผู้กำกับ

"โอเค ผมก็ชอบข้อเสนอของคุณเหมือนกันซึลโฮ ลองถ่ายดูก่อนแล้วค่อยมาคุยกันอีกที"

"ครับ"

"เอาล่ะ เริ่มได้!"

ผู้กำกับรีบเดินถอยออกไป

ต่างจากการถ่ายทำที่บาร์ก่อนหน้านี้ ฉากคาเฟ่วันนี้ดูเงียบสงบอย่างเห็นได้ชัด

มีนักแสดงประกอบนั่งอยู่ตามโต๊ะใกล้ ๆ แต่พวกเขาก็คุยกันด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบามาก

ด้วยเหตุนี้ ความสนใจทั้งหมดจึงพุ่งเป้ามาที่ผมกับแพดาอิน

'ฟู่'

หลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเงยหน้าขึ้น ผมก็สังเกตเห็นว่าแพดาอินหน้าซีดเผือด

พอเห็นว่าเธอดูประหม่าแค่ไหน ผมก็ขยับปากพูดโดยไม่ออกเสียงว่า

"สู้ ๆ"

"...!"

เธอเบิกตากว้างและฝืนยิ้มออกมา

"ค-ค่ะ... สู้ ๆ..."

เสียงของเธอสั่นเครือตอนที่พูดทวนคำนั้น

เธอดูเหมือนจะล้มพับลงไปได้ทุกเมื่อซึ่งก็ทำให้ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

ผมได้แต่หวังว่าเธอจะปรับตัวได้ก่อนถึงซีนถ่ายเดี่ยวของตัวเอง แล้วการถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้น

"พร้อม... คิว!"

ทันทีที่ผู้กำกับพูดจบ ผมก็เปลี่ยนโหมดทันที

วันนี้ผมรับบทเป็นแฟนหนุ่มตัวร้าย

"โซฮยอน"

"หืม?"

"ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าชุดนั้นมันไม่เข้ากับเธอน่ะ"

ผมพูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกและแผ่วเบา

บนริมฝีปากยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่ แต่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

"อ๊ะ..."

เมื่อมองดูเธอกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสับสน ผมก็ส่งยิ้มอ่อนโยนให้

"ฉันไม่ได้ว่าเธอนะ แค่ผิดหวังนิดหน่อย ฉันก็แค่อยากเห็นโซฮยอนคนสวยนี่นา"

"ต-แต่ชุดนี้มันใส่สบาย..."

"ใส่สบายมันก็ดีแหละ แต่เรามาเดตกันนะ ถ้าฉันโผล่มาในชุดกางเกงวอร์มแค่เพราะมันใส่สบายบ้างล่ะ เธอเองก็คงไม่ชอบเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ"

ผมเอียงคอเล็กน้อย

แสร้งทำเป็นว่าใส่ใจความรู้สึก ทั้งที่แสดงออกราวกับว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกเสมอ

"มันก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก แต่..."

เธอเงียบไปเพราะหาคำพูดไม่ถูก

ไม่ใช่ว่าเธอใส่กางเกงวอร์มมาเสียหน่อย เธอแค่ใส่เสื้อเบลาส์กับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ เท่านั้นเอง

'ทำไมฉันต้องโดนดุเรื่องนี้ด้วยเนี่ย?'

การก้าวก่ายกันแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกันงั้นเหรอ?

ความสับสนฉายชัดอยู่บนใบหน้าของเธอ

มองดูเธอแล้ว ผมก็แสร้งทำตัวออดอ้อน

"แฟนเก่าผมรับคำพูดแบบนี้ไม่ได้หรอก แต่ผมว่าคุณต่างออกไปนะ"

"......"

"คุณก็รู้ใช่ไหมว่าผมรู้สึกขอบคุณอยู่เสมอ? ไม่รู้เลยว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ได้คบกับคุณ"

ผมเอื้อมไปจับมือเธอที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างแผ่วเบา

สะดุ้งเฮือก

ร่างของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"คัต!"

ผู้กำกับตะโกนเสียงดัง

เมื่อหันไปมอง ผมก็เห็นคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

อืม

ผมรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย

"นี่... เธอชื่ออะไรนะ? ดาอินใช่ไหม? เธอต้องทำหน้าให้ดูผ่อนคลายกว่านี้หน่อยนะ"

"อ๊ะ ค่ะ! ขอโทษค่ะ!"

"แสดงความสับสนออกมาน่ะดีแล้ว ดีแล้วที่เธอทำตัวไม่ถูกตอนเจอคำพูดเฮงซวยของเขา แต่เธอเกร็งเกินไป นี่ไม่ใช่หนังระทึกขวัญนะ หน้าเธอหวาดกลัวเกินไปแล้ว"

สรุปก็คือ เธอดูเหมือนกำลังรับมือกับคนแปลกหน้า ไม่ใช่แฟนหนุ่มของตัวเอง

แบดาอินเอาแต่ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า ส่วนผู้กำกับก็บอกให้เราลองถ่ายกันใหม่อีกรอบ

"คัต! เอาใหม่อีกรอบ"

"คัต! ขออีกที!"

"เอาใหม่!"

แต่เมื่อมีอะไรมากวนใจผู้กำกับแล้ว ความหงุดหงิดนั้นก็ไม่ได้หายไปง่าย ๆ

'เทคเมื่อกี้ก็ออกมาดีใช้ได้เลยนะ'

ถึงเทคแรกของเธออาจจะดูเก้ ๆ กัง ๆ อย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็เล่นเป็นธรรมชาติมากขึ้นในแต่ละเทค

ถึงอย่างนั้น คิ้วที่ขมวดมุ่นของผู้กำกับก็ยังไม่ยอมคลายลงเลย

เมื่อการถ่ายทำล่าช้ายืดเยื้อออกไป ในที่สุดแม้แต่แบดาอินที่กำลังเล่นได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ ก็หลุดจนได้

"นั่นไม่ใช่... ไม่สิ อ๊ะ... ขอโทษค่ะ"

"เฮ้อ คัต! พักกองกันก่อนเถอะ เอาแบบนี้แหละดีกว่า"

หลังจากแบดาอินพูดบทผิด ผู้กำกับก็ประกาศให้พักกองพร้อมกับพยายามข่มความโกรธเอาไว้

บางทีเขาคงไม่อยากตะคอกใส่คนที่กำลังประหม่าอยู่แล้ว จึงได้เดินเลี่ยงออกไปจากบริเวณนั้น

ผมหันมองคนข้าง ๆ

แบดาอินดูเหมือนคนสติหลุดไปแล้ว

'น่าสงสารชะมัด'

พล็อตเรื่องมันก็ง่าย ๆ

หลังจากทนฟังคำพูดชวนอึดอัดของแฟนหนุ่มมานาน ในที่สุดฝ่ายหญิงก็ตัดสินใจว่าพอสักที

เธอลุกขึ้น เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ ซื้อเบียร์มาหนึ่งกระป๋อง แล้วเปิดกระดกดื่มรวดเดียวริมถนน

พอรู้สึกสดชื่นขึ้น เธอก็เทเบียร์ราดหน้าแฟนหนุ่มที่เดินตามมา แล้วเดินกลับบ้านอย่างสง่าผ่าเผย

'เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นในชีวิตจริงหรอก'

ถ้าต้องเลิกกับไอ้โรคจิตแบบนั้น ต่อให้จะหงุดหงิดแค่ไหน การเลิกกันอย่างปลอดภัยย่อมเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดเสมอ

แต่นี่มันเรื่องแต่งนี่นา

เป็นเรื่องเพ้อฝันแสนสะใจที่ผู้คนสามารถเพลิดเพลินได้ผ่านสื่อบันเทิง

ในเมื่อประเด็นหลักคือผู้หญิงเข้มแข็งที่สลัดแฟนหนุ่มโรคจิตทิ้งแทนที่จะทนอยู่ด้วย แบดาอินจะมามัวสั่นกลัวแบบนี้ไม่ได้

'ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเธอจะอ้วกแตกไหมเนี่ย'

เมื่อถูกปล่อยให้อยู่คนเดียว เธอก็หน้าซีดเผือดจนดูเหมือนพร้อมจะเป็นลมล้มพับไปได้ทุกเมื่อ

'อืม...'

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ผมก็ยื่นมือออกไป