ตอนที่ 64

บทที่ 64

นักแสดงโนเนมมองยูซึลโฮยังไงน่ะเหรอ?

'ไอ้เวรหน้าไม่อาย'

ไม่มีนักแสดงโนเนมคนไหนมองยูซึลโฮในแง่ดีหรอก เพราะถึงจะไม่มีพรสวรรค์ แต่กลับคอยคว้าโอกาสในการแคสติ้งไปหน้าตาเฉยด้วยอิทธิพลของพ่อแม่

นักแสดงทุกคนรอบตัวคังฮยองกูเกลียดยูซึลโฮ และตัวคังฮยองกูเองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

แต่แล้วจู่ๆ ยูซึลโฮก็กลับโชว์ทักษะการแสดงที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในซีรีส์ของเขา

หลังจากได้ดู คังฮยองกูก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมรับในความสามารถของอีกฝ่าย แต่ลึกๆ แล้วเขาก็ยังรู้สึกขมขื่นอยู่ดี

'ถ้าเป็นฉัน คงโดนฝังกลบไปตั้งนานแล้ว...'

เขาคงไม่มีวันได้รับโอกาสให้แสดงพัฒนาการแบบนั้นด้วยซ้ำ

แน่นอนว่ายูซึลโฮคงต้องพยายามอย่างหนักเพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเอง คังฮยองกูรู้เรื่องนั้นดี เขาไม่ได้คิดจะปฏิเสธเลย

'แต่เหตุผลเดียวที่หมอนั่นสามารถเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะอภิสิทธิ์ทั้งหมดที่มีหรอกเหรอ?'

ที่ทำได้แบบนั้น ไม่ใช่เพราะเขาได้รับโอกาสที่นักแสดงธรรมดาๆ อย่างตนได้แต่เฝ้าฝันถึงหรือไง?

'รู้สึกแปลกๆ แฮะ'

ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คังฮยองกูถูกความรู้สึกซับซ้อนกวนใจมาตลอด

การได้รับข้อเสนอให้เล่นโฆษณาจากแบรนด์ใหญ่เป็นเรื่องน่าฉลองก็จริง แต่พรีเซนเตอร์ดันต้องมาเป็นยูซึลโฮเสียนี่

การต้องเผชิญหน้ากับคนที่ตัวเองไม่ชอบทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจ แต่สุดท้ายแล้วเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องการโอกาสนี้

'ยังไงซะ ยูซึลโฮก็เป็นดาราดัง ฉันควรจะสร้างความประทับใจที่ดีเอาไว้'

ด้วยความคิดนั้น คังฮยองกูถึงกับตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นยูซึลโฮกำลังแต่งหน้าในวันถ่ายทำ

'อะไรกัน...?'

ยูซึลโฮตัวจริงแตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

อย่างแรกเลยคือ ตัวเขาใหญ่กว่าที่เห็นในทีวี แถมอาจจะเป็นเพราะใบหน้าที่ไร้อารมณ์นั่นด้วย เลยทำให้เขาดูน่าเกรงขาม

'หมอนั่นน่าจะมีใบหน้าที่ดูเป็นมิตรไม่ใช่เหรอ?'

เขาดูเหมือนคนหัวอ่อนที่ยอมคนง่ายมาตลอดนี่นา

บรรยากาศรอบตัวอีกฝ่ายกลับดูเข้าถึงยากกว่าที่คังฮยองกูคาดไว้มาก เขาจึงลังเลอยู่นาน

"เอ่อ สวัสดีครับ"

"...?"

เมื่อสบโอกาสตอนที่ยูซึลโฮลุกขึ้นหลังจากแต่งหน้าเสร็จ คังฮยองกูก็รีบเข้าไปหาทันที

"เป็นเกียรติมากครับที่ได้ร่วมงานด้วยในวันนี้ ผมจะตั้งใจทำให้ดีที่สุดครับ"

หลังจากรับบทตัวประกอบและบทสมทบมาหลายปี คังฮยองกูก็ได้เรียนรู้สิ่งหนึ่ง

เวลาที่ต้องรับมือกับนักแสดงชื่อดังอย่างยูซึลโฮ ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดคือการก้มหัวให้อย่างนอบน้อม

ในวงการนี้มีนักแสดงนิสัยแย่ ๆ อยู่เยอะแยะเต็มไปหมด และนี่ก็เป็นบทเรียนที่เขาได้รับจากประสบการณ์นับครั้งไม่ถ้วน

'ที่หลบขี้ไม่ได้แปลว่ากลัว แต่เพราะมันสกปรกต่างหาก'

การก้มหัวให้คนที่ตัวเองไม่ชอบหน้ามาตลอดรู้สึกน่าอัปยศอยู่บ้าง แต่คังฮยองกูก็พยายามประจบอย่างมีศักดิ์ศรี

ปกติแล้ว พวกนักแสดงจะตอบสนองอยู่สองแบบ

ครึ่งหนึ่งก็แค่พูดว่า "อ่า ครับ" แล้วก็เดินผ่านไป

ส่วนอีกครึ่งหนึ่งจะส่งยิ้มตามมารยาทแล้วบอกว่า "ครับ ตั้งใจทำงานนะครับ ^^"

ขณะที่เขากำลังสงสัยว่ายูซึลโฮจะเป็นคนประเภทไหน...

"เช่นกันครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ"

ไม่รู้ทำไม ยูซึลโฮถึงจ้องหน้าเขาก่อนจะถามชื่อ

"เอ๊ะ? ชื่อผมเหรอครับ"

ไม่เคยมีนักแสดงนำคนไหนถามชื่อเขามาก่อนเลย

อย่าว่าแต่นักแสดงนำเลย... แม้แต่ผู้กำกับก็ยังไม่ถามด้วยซ้ำ

ถ้าคนไหนสุภาพหน่อยก็จะเรียกเขาว่า "คุณนักแสดงสมทบ"

ถ้าเป็นพวกอาวุโสที่อารมณ์ร้ายก็จะตะคอกใส่ว่า "เฮ้ย ไอ้พาร์ทไทม์!"

เขาเจอเรื่องแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนจนศักดิ์ศรีของเขาไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกต่อไป

"ผมจะทำหน้าที่สนับสนุนคุณฮยองกูอย่างเต็มที่เลยครับ"

"สนับสนุน... ผมเหรอครับ"

"วันนี้คุณต้องดื่มเบียร์ให้ดูน่าอร่อยใช่มั้ยล่ะครับ สู้ ๆ นะครับ"

แต่พอได้ยินคนเรียกชื่อตัวเองแบบนั้นกลับทำให้เขารู้สึกอธิบายไม่ถูก

แถมยังบอกว่า "สนับสนุน" อีกเหรอ?

ใคร ๆ ก็ดูออกว่าดาวเด่นในการถ่ายทำวันนี้คือยูซึลโฮ

'ก็นะ ฉันเป็นคนดื่มเบียร์นี่นา'

แต่คังฮยองกูก็เป็นแค่หนึ่งในผู้ชายธรรมดา ๆ ที่ดื่มเบียร์เท่านั้น

โฆษณาชิ้นนี้ยังไงก็เป็นของยูซึลโฮอยู่ดี

แวบหนึ่งเขาแอบคิดว่ายูซึลโฮกำลังเยาะเย้ยเขาเนียน ๆ หรือเปล่า แต่ทั้งในแววตาและท่าทางของอีกฝ่ายกลับไม่มีวี่แววของการล้อเลียนเลยแม้แต่นิดเดียว

"งั้นเดี๋ยวเจอกันหน้าเซ็ตนะครับ"

"อ๊ะ... ครับ..."

คังฮยองกูโค้งตอบไปตามสัญชาตญาณ แล้วมองตามแผ่นหลังของยูซึลโฮที่เดินจากไปอย่างเหม่อลอย

จากนั้นสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับบทในมือของยูซึลโฮ

'...เดี๋ยวนะ'

คนเราจะทำยังไงให้บทโฆษณาธรรมดา ๆ กลายเป็น 'แบบนั้น' ได้?

สภาพมันดูยับเยินเหมือนผ่านการเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า

จริงอยู่ที่มันเป็นโฆษณาแบบมีเส้นเรื่องและมีบทพูดอยู่บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ยากอะไรเลย

ส่วนใหญ่เป็นบทสนทนาในชีวิตประจำวันทั่วไป แทบไม่มีช่องให้โชว์ทักษะการแสดงเลยด้วยซ้ำ

'เขาถึงกับจดด้วยปากกาซะเต็มไปหมดเลยแฮะ'

รอยจดด้วยลายมือเต็มหน้ากระดาษสีขาวไปหมดจนมันแทบจะกลายเป็นสีดำอยู่แล้ว

การถ่ายทำวันนี้มันคุ้มค่ากับความทุ่มเทขนาดนั้นเลยเหรอ?

'นี่เขาสร้างภาพอยู่หรือเปล่าเนี่ย'

ไม่ว่าคังฮยองกูจะเคลือบแคลงใจยังไง การเตรียมการก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น

เหล่านักแสดงเอ็กซ์ตร้าเข้าประจำที่ และทุกคนก็สแตนด์บายพร้อม

"พร้อม, แอ็กชัน!"

ทันทีที่ผู้กำกับตะโกนสั่ง สตูดิโอที่เคยเงียบสงบก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นงานเลี้ยงบริษัทสุดครึกครื้น

กล้องจับภาพไปที่ยูซึลโฮเพียงคนเดียว

แต่ยูซึลโฮกลับแสดงราวกับว่ากล้องที่อยู่ตรงหน้าไม่มีตัวตน และจ้องมองเพียงคังฮยองกู

"งั้น..."

สายตาของพวกเขาสบกัน

ยูซึลโฮยิ้มกว้างแล้วพูดว่า

"ว่าไง ซังอุก เมื่อไหร่นายจะแต่งงานล่ะเนี่ย อายุป่านนี้ควรจะมีลูกสองคนได้แล้วนะ"

"ครับ?"

"เอาน่า~ มันก็ต้องแบบนี้สิ เกิดเป็นคนเกาหลีก็ต้องมีลูก ทำไมยังไม่แต่งงานอีกล่ะ พ่อแม่ไม่ช่วยออกเงินให้หรือไง"

อึก

ถึงจะรู้ว่านี่คือการแสดง แต่ความรู้สึกขยะแขยงก็ยังตีตื้นขึ้นมาในใจ

"ฮ่าฮ่า..."

คังฮยองกูฝืนยิ้มและเออออตามน้ำไป เหมือนกับพนักงานออฟฟิศมากมายในชีวิตจริง

แต่ยูซึลโฮก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

"แล้วนายมีบ้านหรือยัง เช่ารายเดือนเหรอ หรือเช่าแบบจอนเซ คงไม่ได้มีบ้านเป็นของตัวเองหรอกใช่ไหม"

...

เขาสวมบทเป็นเจ้านายหัวโบราณที่พูดจาเสียมารยาทกับเพื่อนร่วมงานหน้าตาเฉยได้อย่างไร้ที่ติ

แม้ว่าคังฮยองกูจะแสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อยและพยายามเงียบไว้ แต่ยูซึลโฮก็ไม่ยอมลดละ

หนำซ้ำ ตอนที่เขาขึ้นเสียงบ่นว่า "เด็กสมัยนี้ไม่รู้จักคุณค่าของเงินเลย" ความรู้สึกชื่นชมก็ผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่

'โห'

เขาเก่งจริงๆ...

ยูซึลโฮวัยยี่สิบห้าปีมีใบหน้าของพนักงานหนุ่มทั่วไป ไม่ใช่เจ้านายจอมวางอำนาจเสียหน่อย

ตอนที่คังฮยองกูอ่านบทครั้งแรก เขาก็ยังสงสัยเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน

'เขาจะฝืนแสดงเป็นคนมีอายุแบบเก้ๆ กังๆ หรือเปล่านะ'

แต่การแสดงตรงหน้าเขากลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

"ฉันมีคำแนะนำให้นายอีกนะ ซังอุก ฟังให้ดีล่ะ"

ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ก็จริง แต่ท่วงท่าและวิธีที่เขาชี้นิ้วใส่คังฮยองกูกลับแผ่รังสีความเป็นผู้อาวุโสออกมา

ราวกับว่า...

'เขาเข้าทำงานบริษัทตั้งแต่ยังอายุน้อยหรือเปล่านะ'

เหมือนคนที่เข้ามาทำงานบริษัทตั้งแต่เรียนมัธยมปลาย และไต่เต้าจนได้ตำแหน่งสูงกว่าพนักงานรุ่นราวคราวเดียวกัน

'อืม คนแบบนั้นก็มีอยู่จริงๆ นั่นแหละ'

เมื่อผ่านไปฉากแล้วฉากเล่า คังฮยองกูก็ยิ่งปักใจเชื่อ

ตอนที่มองดูยูซึลโฮพูดจาโอหัง เขาสามารถจินตนาการเห็นภาพคนที่เข้าบริษัทมาตั้งแต่อายุน้อย และใช้เวลาหลายปีซึมซับค่านิยมของเพื่อนร่วมงานรุ่นใหญ่ได้อย่างชัดเจน

'เพราะอย่างนี้เอง...'

มันถึงไม่รู้สึกเหมือนเป็นการแสดงเลย

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ นับไม่ถ้วนช่วยขจัดความเก้ๆ กังๆ ออกไปจนหมด และทำให้การแสดงดูสมจริง

'ให้ตายเถอะ โคตรน่าหงุดหงิดเลย'

ถึงจุดหนึ่ง คังฮยองกูก็ลืมไปเลยว่ากำลังถ่ายทำอยู่ และทำตัวเหมือนคนที่ต้องมานั่งอดทนกับงานเลี้ยงบริษัทของจริง

"คัต! โอเค! ยอดเยี่ยมมาก!"

ทุกฉากผ่านไปอย่างราบรื่น

'บ้าไปแล้ว สุดยอดเลย'

ผู้กำกับยุนคยองมินขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมาก

คังฮยองกูเคยฟังเรื่องเล่าจากคนอื่นมามากพอ จนถึงขั้นคิดจะปฏิเสธข้อเสนอทันทีที่ได้ยินชื่อเขา

ทว่าตรงกันข้ามกับสิ่งที่กังวล ผู้กำกับกลับไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น

"ซึลโฮ ขอเวลาแป๊บนึงสิ"

ไม่สิ ผู้กำกับน่ะเรื่องมากจริง ๆ นั่นแหละ

แต่แค่ไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้เขาต้องหงุดหงิดเลยต่างหาก

"บทพูดประโยคสุดท้าย ลองกดเสียงต่ำลงอีกนิดดีไหม"

ทุกครั้งที่ผู้กำกับพูด ยูซึลโฮจะฟังจนจบโดยไม่พูดแทรก

ท่าทีน้อมรับคำแนะนำอย่างว่าง่ายนั้นทำให้ผู้กำกับพอใจมาก

แน่นอนว่าบรรดาทีมงานและนักแสดงสมทบต่างก็พลอยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีตามไปด้วย

เผลอแป๊บเดียว ฉากของยูซึลโฮทั้งหมดก็ถ่ายทำเสร็จสิ้น

'เอาจริงดิ เสร็จแล้วเหรอเนี่ย'

รวดเร็วจนแทบไม่อยากเชื่อ

หลังจากนั้นก็ถึงคิวถ่ายโคลสอัปของคังฮยองกู

ตอนแรกเขากังวลว่าจะตื่นเต้นจนเสียสมาธิหรือเปล่า แต่ต้องขอบคุณยูซึลโฮที่ยังคงส่งบทให้ด้วยอารมณ์เดิมเป๊ะ ๆ ทำให้เขาอินกับบทได้อย่างรวดเร็ว

'...นักแสดงแบบนี้มีอยู่จริง ๆ ด้วยแฮะ'

เขานึกถึงสิ่งที่ครูสอนการแสดงเคยพูดเอาไว้

"นักแสดงที่เก่งจริงจะช่วยดันให้นักแสดงร่วมเปล่งประกาย นักแสดงบางคนพยายามใช้ฝีมือข่มคนอื่น แต่การแสดงไม่ใช่การแข่งขัน ถ้าคู่ของนายถูกกดดันจนแสดงไม่ออก แล้วใครล่ะที่จะเป็นผู้ชนะ เป้าหมายของเราคือการสร้างสรรค์ผลงานชั้นยอด เราทุกคนต้องชนะไปด้วยกันต่างหาก"

คำพูดที่เขาแทบจะลืมไปแล้วพลันกระจ่างชัดขึ้นมาในใจ

คังฮยองกูลืมความกดดันที่ต้องพิสูจน์ตัวเองไปเสียสนิทโดยไม่รู้ตัว

เขาจดจ่ออยู่กับการอดทนฟังคำพูดน่ารำคาญของเจ้านายเพียงอย่างเดียว

ผลก็คือ แม้แต่ฉากดื่มเบียร์ก็ยังผ่านฉลุย

หลังจากล้างคำพูดชวนหงุดหงิดเหล่านั้นด้วยการกระดกเบียร์ไปหลายอึก เขาก็ได้รับคำว่าผ่านหลังจากถ่ายทำไปเพียงไม่กี่เทค

"เราจะปิดท้ายด้วยโบนัสช็อตของคุณซึลโฮนะครับ!"

แม้แต่น้ำเสียงของผู้กำกับก็ยังฟังดูร่าเริง เพราะการถ่ายทำเสร็จสิ้นเร็วกว่าที่คาดไว้มาก

ยูซึลโฮปรึกษาหารือกับผู้กำกับและถ่ายทำไปอีกหลายเวอร์ชัน

เริ่มแรก เขาดื่มพร้อมกับโพสท่าเท่ ๆ เหมือนที่พวกดาราชายคนดังชอบทำกัน

จากนั้นพวกเขาก็ถ่ายทำฉากที่เจ้านายจอมน่ารำคาญนั่งดื่มคนเดียวเงียบ ๆ หลังจากบ่นใส่ทุกคนเสร็จ

"แปลกแฮะ..."

ขณะมองดูฟุตเทจที่ถ่ายมา ผู้กำกับก็เอียงคออย่างสงสัย

"เขาทำให้ออกมาดูน่าอร่อยได้ยังไง ทั้งที่ดื่มซะน่าเวทนาขนาดนั้น? แปลกดีแฮะ"

ทุกคนพากันหัวเราะลั่น

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"

แม้แต่ตัวแทนจากบริษัทเบียร์ก็ยังหัวเราะและชูนิ้วโป้งให้

"ทุกคนทำได้เยี่ยมมากครับ!"

และแล้วการถ่ายทำในวันนี้ก็จบลงท่ามกลางบรรยากาศอันอบอุ่น

'รู้สึก... เหมือนฝันไปเลย'

ขณะที่คังฮยองกูกำลังเก็บข้าวของอย่างเหม่อลอย เขาก็เหลือบไปเห็นยูซึลโฮกำลังจะขึ้นรถ จึงรีบวิ่งเข้าไปหา

"คุณครับ!"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ถ้าปล่อยโอกาสนี้หลุดลอยไป เขาคงต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิตแน่

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่สั่นเครือของเขา ยูซึลโฮก็ก้าวลงมาจากรถ

"มีอะไรเหรอครับ"

"ผมแค่จะมาขอบคุณสำหรับวันนี้น่ะครับ ขอบคุณจริงๆ"

และบางทีก็อยากจะขอโทษที่เข้าใจเขาผิดมาตลอดด้วย...

ขณะที่คังฮยองกูกำลังลังเล...

ยูซึลโฮที่ยืนฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉยก็เอ่ยขึ้น

"ขอเบอร์คุณหน่อยได้ไหมครับ"

"...ครับ?"

คังฮยองกูที่กำลังอึ้งถามย้ำอีกครั้ง

ครู่ต่อมา ยูซึลโฮก็ร้อง "อ้อ"

"การให้เบอร์ติดต่อคงเป็นเรื่องละเอียดอ่อนสำหรับคนดังสินะครับ งั้นขออีเมลคุณแทนได้ไหม"

"เปล่าครับ ผมไม่ใช่คนดังสักหน่อย... ว่าแต่คุณจะเอาอีเมลผมไปทำไมเหรอครับ"

เมื่อเจอคำถามด้วยความงุนงงของคังฮยองกู ยูซึลโฮก็ชี้ไปทางที่นั่งคนขับ

"ผู้จัดการของผมเอาแต่ถ่ายวิดีโอผมทั้งวันเหมือนพวกสตอล์กเกอร์เลยน่ะครับ เขาบอกว่ามันจะช่วยเรื่องการแสดงสีหน้าได้ในภายหลัง ยังไงก็ตาม คุณดันติดอยู่ในวิดีโอพวกนั้นด้วย ถ้าคุณอยากได้ ผมจะส่งไปให้ครับ"

คำพูดของเขาใจดีอย่างไม่น่าเชื่อ ขัดกับน้ำเสียงที่ราบเรียบ

เมื่อคังฮยองกูถามออกไปว่า

"ทำไม... คุณถึงใส่ใจผมขนาดนี้ล่ะครับ"

ยูซึลโฮชะงักไปและทำหน้าเหมือน 'จะว่าไป ฉันทำไปทำไมวะ' ก่อนจะยักไหล่

"คุณหน้าเหมือนคนรู้จักน่ะครับ ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไร"

"ไม่ครับ! ไม่เลย ผมรบกวนด้วยนะครับ!"

"โอเคครับ เดี๋ยวผมจะติดต่อไป"

ยูซึลโฮเดินจากไปโดยไม่รั้งรออะไรอีก

คังฮยองกูที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังทำได้เพียงพึมพำอย่างเหม่อลอย

"เขาเป็นคนที่เข้าใจยากจริงๆ..."