ตอนที่ 63

บทที่ 63

'นี่ฉันกำลังจะได้ถ่ายโฆษณาเบียร์จริง ๆ สินะ'

เป็นที่รู้กันดีว่าโฆษณาเบียร์มักจะดึงเอาคนดังที่มีชื่อเสียงอยู่แล้วมาเป็นพรีเซนเตอร์

แถมมันยังไม่ใช่แบรนด์ใหม่ที่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วย

ข้อเสนอนี้ส่งมาจากแบรนด์เบียร์ที่ฉันดื่มอยู่เป็นประจำสมัยตอนที่ยังเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ

'ชีวิตคนเรานี่มันคาดเดาไม่ได้เลยจริง ๆ'

คยองบอมเคยบ่นฉันหูชาเพราะฉันไม่ยอมดื่มอะไรเลยนอกจากเจ้านี่

'อยากรู้ชะมัดว่าพวกคนในแก๊งจะตกใจกันขนาดไหนถ้ารู้เรื่องนี้'

ไอ้น้องเล็กประจำแก๊งคงดีดดิ้นโวยวายแล้วตะโกนว่า "ลูกพี่ได้ดิบได้ดีขนาดนี้เชียว! ผมว่าแล้วเชียว!!" แหง ๆ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ชาตินี้ทั้งชาติพวกมันก็ไม่มีทางรู้อยู่ดี

...

ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ผุดขึ้นมาทำเอาฉันต้องเดาะลิ้นเบา ๆ

'สงสัยฉันจะแก่แล้วจริง ๆ แฮะ'

ดันมานั่งเสียเวลาคิดอะไรไร้สาระอยู่ได้

เอาเวลาไปคิดเรื่องที่ไม่ช่วยให้งานเดินหน้าก็รังแต่จะเปล่าประโยชน์

ฉันรีบสลัดความคิดพวกนั้นทิ้งแล้วหันมาจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

'เบียร์ เบียร์ เบียร์... เอ๊ะ?'

เดี๋ยวก่อนนะ

ทำไมฉันถึงได้แต่โฆษณาเบียร์ล่ะเนี่ย?

มีข้อเสนอมาจากแบรนด์เบียร์ตั้งหลายเจ้า แต่ไม่มีจากบริษัทโซจูเลยสักเจ้าเดียว

พอคิดดูแล้ว ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าปกติดาราหญิงมักจะเป็นพรีเซนเตอร์โฆษณาโซจู ส่วนโฆษณาเบียร์ส่วนใหญ่จะใช้ผู้ชาย

'แปลกแฮะ'

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลก ฉันเลยหันไปถามผู้จัดการ

"ซอมก ทำไมดาราชายถึงได้โฆษณาเบียร์เกือบหมด แต่ดาราหญิงกลับได้โฆษณาโซจูล่ะ"

ฉันไม่ได้คาดหวังคำตอบที่ถูกต้องเป๊ะอะไรนักหรอก

เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านโฆษณาสักหน่อย ฉันก็แค่พูดลอย ๆ ระหว่างเรียบเรียงความคิดในหัวไปอย่างนั้นเอง

"..."

แต่โชซอมกกลับนิ่งเงียบใช้ความคิดอยู่นาน

'ทำไมทำหน้าจริงจังขนาดนั้นเนี่ย'

ตอนที่ฉันกำลังจะบอกว่าไม่ต้องคิดมาก เขาก็ชิงพูดขึ้นมาซะก่อน

"สรุปสั้น ๆ นะครับ ผมเชื่อว่าการตลาดจะเปลี่ยนไปตามกลุ่มเป้าหมาย โซจูมีลูกค้าส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย ส่วนเบียร์มีฐานผู้บริโภคที่กว้างกว่า เพราะงั้นแบรนด์โซจูเลยน่าจะชอบใช้ดาราหญิงเพื่อดึงดูดกลุ่มผู้บริโภคชายให้ได้ผลดีกว่า ในขณะที่แบรนด์เบียร์มักจะใช้ดาราชายที่สามารถกระตุ้นอารมณ์หลากหลาย อย่างความรู้สึกเชื่อมโยงและเข้าอกเข้าใจได้ง่ายกว่าครับ"

ฉันเผลออ้าปากค้าง ก่อนจะรีบหุบลงอย่างรวดเร็ว

"คำตอบของผมพอช่วยได้ไหมครับ"

"เอ่อ... อื้ม ขอบใจนะ นายอธิบายเก่งมากเลย"

"หลังจากตกลงกันว่าจะถ่ายโฆษณาเบียร์ ผมก็เลยศึกษาข้อมูลที่เกี่ยวข้องเผื่อเอาไว้ครับ ดีใจที่มันเป็นประโยชน์นะครับ"

ซอมกยิ้มกว้างอย่างสดใส

เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามเก็บอาการ แต่ผมก็ยังสัมผัสได้ถึงความภาคภูมิใจที่ซ่อนอยู่ตรงมุมปากของเขาอยู่ดี

'หึ'

ใครจะไปคิดว่าผมจะได้ผู้จัดการที่มีความรับผิดชอบขนาดนี้มา

ทั้งน่าขำ แล้วก็น่าชื่นชมไปพร้อม ๆ กัน

"ขอบใจนะ ไว้ฉันจะคอยถามนายเรื่อย ๆ ก็แล้วกัน"

"ผมจะตั้งใจศึกษาข้อมูลเตรียมไว้ครับ"

พอซอมกตอบรับอย่างกระตือรือร้น ทีมงานคนหนึ่งก็ตะโกนเรียกมาจากไกล ๆ

"คุณซึลโฮครับ! รบกวนมาทางนี้หน่อยได้ไหมครับ~!"

ได้ยินแบบนั้น ผมก็รีบเดินไปตรงที่พวกทีมงานรวมตัวกันอยู่ทันที

ตอนนี้มีคนเยอะกว่าตอนที่ผมเพิ่งมาถึงอย่างเห็นได้ชัด

"คุณยูซึลโฮใช่ไหมครับ?"

ชายที่สวมชุดสีดำทั้งตัวคนหนึ่งในกลุ่มนั้นยื่นมือออกมาหาผม

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมยุนคยองมิน เป็นผู้กำกับหลักของงานนี้ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

เขาดูเป็นพวกจู้จี้จุกจิกเอาเรื่อง

การถ่ายทำยังไม่ทันเริ่มด้วยซ้ำ แต่เขากลับขมวดคิ้วมุ่นเสียแล้ว

'อืม...'

ผมกวาดสายตามองเสื้อผ้าสุดเนี้ยบ รองเท้าที่สะอาดสะอ้านไร้รอยเปื้อน และสายตาของทุกคนรอบข้างที่มองมายังเขาอย่างรวดเร็ว

"เช่นกันครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

ทันทีที่ได้ข้อสรุป ผมก็ลดระดับเสียงลงเล็กน้อย

"ได้ยินมาว่านี่เป็นการถ่ายโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ครั้งแรกของคุณใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ"

"มันคงไม่ง่ายนักหรอกนะครับ คุณต้องแสดงให้เห็นว่าเบียร์มันเย็นสดชื่น แต่พออยู่ใต้แสงไฟจัด ๆ มันจะอุ่นจนชืดเลยล่ะครับ"

งี้นี่เอง

เป็นเรื่องที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลย แต่ผมก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า

ผมเพียงแค่ตั้งใจฟังและตอบรับอย่างจริงจัง

"แน่นอนว่าคุณไม่ต้องดื่มเบียร์จริง ๆ หรอกครับ แค่ทำเป็นดื่มก็พอ กฎหมายโฆษณาก็ห้ามไม่ให้เราฉายภาพตอนคนกลืนลงคออยู่แล้วด้วย"

"เข้าใจแล้วครับ"

ผมรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า

คนแบบเขาคงสวนกลับมาว่า 'เลิกตีสนิทแล้วไปทำหน้าที่ของตัวเองซะเถอะ' ถ้าผมดันทำตัวเฟรนด์ลี่เกินเหตุแล้วบอกให้เขาเชื่อมือผม

หลังจากตอบคำถามของเขาอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ราวสิบนาที สีหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

"ยังไงก็ตาม ถ้ามีตรงไหนที่คุณไม่แน่ใจก็บอกผมได้นะครับ ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกของคุณ เราจะค่อยเป็นค่อยไปเท่าที่ทำได้ก็แล้วกัน"

น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก

'ไม่มีความจำเป็นต้องไปขัดใจผู้กำกับนี่นา'

อีกอย่าง การถ่ายทำก็ไม่ได้จบลงในวันเดียวซะหน่อย

โฆษณาตัวนี้จะใช้เวลาถ่ายทำกันสามวันและแบ่งออกเป็นหลายซีรีส์ ได้แก่ ออฟฟิศ เพื่อน และคนรัก

'ตัวละครทุกตัวที่ฉันเล่นเป็นตัวร้ายหมดเลยนี่หว่า'

ในเวอร์ชันออฟฟิศ ฉันต้องรับบทเป็นพนักงานรุ่นพี่หัวโบราณที่เอาแต่ถามเรื่องส่วนตัวคนอื่นแบบไม่คิด และคอยจู้จี้จุกจิกพนักงานน้องเล็กในงานเลี้ยงบริษัท

ในเวอร์ชันเพื่อน ฉันจะเป็นเพื่อนนิสัยเสียที่เอาแต่อวดรวยอวดบ้านในงานเลี้ยงรุ่น

ในเวอร์ชันคนรัก ฉันต้องเล่นเป็นไอ้ผู้ชายเฮงซวยที่คอยวิจารณ์แฟนสาวและพยายามบีบให้เธอทำตามรสนิยมของตัวเอง

แค่อ่านเนื้อเรื่องก็รู้แล้วว่ามันต่างจากโฆษณาเบียร์ทั่วไปโดยสิ้นเชิง

ปกติโฆษณาเบียร์มักจะดูสดใสและมีชีวิตชีวา

กลุ่มเพื่อนดื่มกันอย่างสดชื่นหลังดูการแข่งขันกีฬา

ใครสักคนกำลังจิบเบียร์ผ่อนคลายหลังเลิกงาน

บ้าเอ๊ย แม้แต่ฉากสุดคลาสสิกอย่างการกระดกเบียร์เย็นเจี๊ยบหลังเหงื่อท่วมตัวก็ยังไม่มีในโฆษณาตัวนี้เลย

'แต่จะว่าไป ฉันก็ไม่ได้เป็นคนดื่มนี่หว่า'

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดจากโฆษณาตัวอื่นก็คือ ฉันซึ่งเป็นนายแบบไม่ได้เป็นคนดื่มเบียร์

ฉันจะต้องพูดจาชวนประสาทเสียในฐานะตัวร้าย แล้วตัวละครในแต่ละซีรีส์ก็จะกระดกเบียร์เพื่อระบายความหงุดหงิด

คอนเซปต์คือเบียร์จะช่วยปัดเป่าความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจที่เกิดจากคำพูดของฉัน

พูดง่าย ๆ ก็คือ ผู้ชมจะรู้สึกอินกับคนดื่มมากกว่าฉัน

'นั่นหมายความว่าฉันต้องร่วมงานกับนักแสดงอีกสามคนสินะ'

โฆษณาแต่ละตอนจะมีคนดื่มไม่ซ้ำหน้ากัน

ได้ยินมาว่าพวกเขาจงใจแคสต์นักแสดงโนเนมที่คนยังไม่ค่อยคุ้นหน้ามา

เงื่อนไขสำคัญที่สุดคือต้องดูเหมือนคนธรรมดาทั่วไปมากกว่าดารา

'พวกเขาน่าจะกดดันกันน่าดู'

นี่คงเป็นโฆษณาทีวีตัวแรกของพวกเขา

การแสดงท่าทางว่ากำลังดื่มด่ำกับรสชาติเบียร์โดยมีกล้องจ่อหน้าอยู่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

เอาจริง ๆ ฉันแอบโล่งใจที่ตัวเองไม่ต้องเป็นคนทำแบบนั้น

'ถึงจะไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ได้ดื่มเลยก็เถอะ'

ในเมื่อฉันเป็นพรีเซนเตอร์หลัก มันคงจะแปลก ๆ ถ้าไม่มีฉากฉันดื่มเบียร์เลยสักฉาก

ดังนั้นแม้โฆษณาทีวีความยาวสิบห้าวินาทีจะไม่มีฉากนั้น แต่จะมีฉากโบนัสของฉันในเวอร์ชันเต็มที่อัปโหลดลงอินเทอร์เน็ต

แน่นอนว่าถึงอย่างนั้นฉันก็ยังดื่มแบบมีความสุขไม่ได้อยู่ดี

ฉันต้องดื่มด้วยท่าทีน่าหมั่นไส้ให้เข้ากับภาพลักษณ์ตัวร้ายที่ปูมาตลอดทั้งโฆษณา

'ให้ตายสิ... โฆษณาตัวนี้ไม่ง่ายเลยแฮะ'

มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเกินไปแล้ว

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ชอบนะที่ไม่ต้องมานั่งเก๊กหล่อ

ในแง่หนึ่ง โฆษณาตัวนี้ก็ตอบสนองความต้องการของทุกคนได้หมด

แบรนด์เบียร์ได้โฆษณาที่แปลกใหม่และน่าสนใจ

ฉันไม่ต้องโพสท่าเท่ ๆ หน้ากล้อง

และนักแสดงคนอื่น ๆ ก็มีโอกาสได้ยืนเด่นอยู่ตรงกลาง

"พร้อมหรือยังครับ?"

ฉันพยักหน้ารับคำถามของซอมก

ฉันลูบนิ้วไปตามขวดเบียร์ที่ถืออยู่

'เย็นเฉียบ'

หยดน้ำเล็ก ๆ เกาะพราวรอบขวดที่เพิ่งหยิบออกมาจากตู้เย็น

หลังจากย้ำกับตัวเองในใจซ้ำ ๆ ว่าวันนี้ต้องทำให้ดี ฉันก็เอ่ยปาก

"ลุยกันเลย"

ถึงเวลาสวมบทเป็นตัวร้ายสุดโฉดแล้ว

* * *

โฆษณาชุดแรกที่เราถ่ายทำคือเวอร์ชันพนักงานออฟฟิศ

ฉันสวมชุดสูทแบรนด์ทั่วไปที่พนักงานออฟฟิศมักจะใส่กัน แล้วคลายเนกไทออกครึ่งหนึ่งเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของงานเลี้ยงบริษัทที่ดำเนินมาได้สักพักแล้ว

"หน้าม้าของคุณซึลโฮจะเอาแบบไหนดีคะ?"

"ผมว่าปล่อยปรกลงมานิดหน่อยน่าจะดูดีนะครับ เอาแบบยุ่ง ๆ หน่อย"

ระหว่างที่ปล่อยให้ทีมงานจัดการกับใบหน้าตามสบาย ฉันก็เอาแต่อ่านบทซ้ำไปซ้ำมา

'ฉันต้องทำให้ตัวละครนี้ต่างจากคังมินอู'

คังมินอูเป็นพวกใช้ความรุนแรงในครอบครัวที่ทุบตีน้องชายตัวเอง... เป็นไอ้สวะโดยสมบูรณ์

แต่ตัวละครของวันนี้ ถึงจะเป็นตัวร้ายแต่ก็ไม่ใช่พวกขยะสังคม

ที่สำคัญกว่านั้น ซีรีส์กับโฆษณาทีวีเป็นสื่อที่แตกต่างกัน

ถึงแม้ความตลกจะไม่ใช่จุดโฟกัสหลัก แต่โฆษณาก็ยังต้องการความสนุกสนานเบาสมองอยู่ในระดับหนึ่ง

ฉันต้องปรับการแสดงของตัวเองให้เหมาะสม

'ถ้าฉันอินเกินไปเหมือนกำลังถ่ายซีรีส์ดราม่าหนัก ๆ อยู่คนเดียว มันก็คงดูผิดที่ผิดทาง'

ด้วยความที่นี่เป็นโฆษณาตัวแรกของฉัน ความคิดสารพัดจึงแล่นพล่านอยู่ในหัว

"เอ่อ สวัสดีครับ"

"...?"

จังหวะที่ฉันลุกขึ้นหลังแต่งหน้าเสร็จ ผู้ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาฉันด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

"เป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกับคุณในวันนี้ครับ ผมจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ครับ"

อ่า

พอได้ยินคำพูดนั้น ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าเขาคือพระเอกลับของงานในวันนี้

'หมอนี่หน้าตาเหมือน...'

เหมือนฮวังแทจุน น้องเล็กในแก๊งเก่าของฉันไม่มีผิด

'พอมองจากด้านข้างยิ่งเหมือนเข้าไปใหญ่'

ความละม้ายคล้ายคลึงนี้ทำเอาฉันทึ่งไปเลย

"เช่นกันครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอครับ?"

"เอ๊ะ? ชื่อผมเหรอครับ?"

ชายคนนั้นกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะแนะนำตัวด้วยท่าทีประหม่า

ฉันแอบคิดว่าตัวเองไม่ควรถามออกไปหรือเปล่า แต่เนื่องจากเวลามีน้อย ฉันจึงรีบยื่นมือไปจับมือเขาทันที

"ผมจะช่วยซัปพอร์ตคุณอย่างเต็มที่เลยนะครับ คุณฮยองกู"

"ซัปพอร์ต... ผมเหรอครับ?"

"วันนี้คุณต้องทำให้เบียร์ดูน่าอร่อยไม่ใช่เหรอครับ สู้ ๆ นะครับ"

สิ่งที่สำคัญพอ ๆ กับการที่ฉันต้องพูดบทชวนอึดอัดของตัวร้ายให้สมจริง คือการที่ผู้ชายคนนี้ต้องแสดงสีหน้าโล่งใจและดื่มด่ำไปกับรสชาติของเบียร์

"อา... ครับ..."

หลังจากทักทายคังฮยองกูที่ยังคงดูงุนงงเสร็จ ฉันก็เดินเข้าฉากไป

"ทุกคน ประจำที่!"

กลุ่มคนในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่กันเต็มสตูดิโอที่ถูกเนรมิตให้เป็นบรรยากาศภายในร้านปิ้งย่าง

ฉันนั่งลงตรงข้ามคังฮยองกูที่กำลังนั่งห่อไหล่อยู่ตรงที่นั่งของตัวเอง

"พร้อม แอ็กชัน!"

ทันทีที่ผู้กำกับให้สัญญาณ บรรดานักแสดงประกอบที่นั่งรอกันเงียบ ๆ ก็เริ่มส่งเสียงพูดคุยกันอย่างออกรส

กล้องไม่ได้สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับโฟกัสมาที่ฉันเพียงคนเดียว

และในสายตาของฉัน ก็มองเห็นแค่คังฮยองกูเท่านั้น

"นี่..."

คังฮยองกูเงยหน้าขวับขึ้นมาสบตาฉัน

ฉันยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า

"นี่ ซังอุก เมื่อไหร่นายจะแต่งงานล่ะเนี่ย อายุป่านนี้ควรจะมีลูกสักสองคนได้แล้วนะ"