ตอนที่ 62

บทที่ 62

"คุณซึลโฮครับ มีดอกไม้มาส่งครับ"

"ดอกไม้เหรอ ใครส่งมาน่ะ"

"มีการ์ดข้อความแนบมาด้วยครับ ลองอ่านดูสิครับ"

บนช่อดอกไม้ที่ชูซอมกยื่นให้ผม มีการ์ดข้อความใบเล็กแนบอยู่

พอผมดูชื่อคนส่ง ก็พบว่าเป็นชเวรัน

[ยินดีด้วยที่หนีรอดมาได้นะคะ โอปป้า]

ข้อความสั้น ๆ เพียงบรรทัดเดียวทำให้ผมยิ้มออกมา

ทันทีที่ข่าวเรื่องผมย้ายค่ายถูกประกาศออกไป ผมก็ได้รับข้อความแสดงความยินดีจากผู้คนนับไม่ถ้วนที่ผมไม่ได้แม้แต่จะเมมเบอร์ไว้ด้วยซ้ำ

ขนาดอีซึลกิที่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียวตอนถ่ายรายการวาไรตี้ยังส่งข้อความมาหาผมเลย แต่ชเวรันกลับไม่ได้ติดต่อมาเลยสักนิด

แล้วเธอก็ส่งของขวัญเซอร์ไพรส์มาให้แบบนี้

'ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนยังไง'

เธอเหมือนจะคิดว่าตัวเองเป็นคนเฉยชาและไม่แยแสใคร

แต่ก็อย่างที่อีซึลกิเคยพูดไว้ ชเวรันน่ะความจริงแล้วเป็นคนใจอ่อนและเต็มไปด้วยความห่วงใย

ซีรีส์เรื่อง 'อาวร์สเปซ' มอบหลายสิ่งหลายอย่างให้กับผม แต่ชเวรันคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดที่ผมได้รับมาอย่างไม่ต้องสงสัย

'ขอบใจนะ'

ผมวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นอย่างเบามือ

ถ้าเอาไปจัดใส่แจกันคงจะดูดีกว่านี้ แต่น่าจะยากสำหรับคนไม่เอาไหนเรื่องงานฝีมืออย่างผม

"ช่วงบ่ายนี้คุณมีประชุมกับหัวหน้าทีมอันนะครับ"

"เข้าใจแล้ว แต่ว่าซอมก"

"ครับ?"

"นายจะไม่พูดเป็นกันเองกับฉันจริงๆ เหรอ"

เราอายุเท่ากันแท้ๆ จำเป็นต้องพูดสุภาพใส่กันด้วยหรือไง

เมื่อวานนี้ ทันทีที่ความไม่พอใจในตัวชูซอมกหายไป ผมก็เสนอให้เราพูดคุยกันแบบสบายๆ

แต่เขาปฏิเสธและบอกว่าพูดสุภาพนั้นสบายใจกว่ามาก

"ถ้าพลาดจังหวะไปครั้งหนึ่ง นายจะต้องพูดสุภาพไปตลอดเลยนะ นี่ฉันถามเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะ"

"ผมสบายใจแบบนี้มากกว่าจริงๆ ครับ"

"ตามใจ"

อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ อุตส่าห์เสนอให้ตั้งสองรอบแล้วแท้ๆ

ถ้าวันหน้าเกิดดราม่าเรื่องนิสัยของผมขึ้นมา ผมก็จะบอกว่าผู้จัดการดื้อด้านปฏิเสธเองก็แล้วกัน

"กำหนดการประชุมคือบ่ายสองครึ่ง..."

ซอมกเหลือบมองนาฬิกา

"เราออกเดินทางสักบ่ายสองดีไหมครับ จะได้มีเวลาเหลือเฟือ"

"เอาสิ ฉันก็ชอบไปถึงก่อนเวลาเหมือนกัน"

"งั้นผมจะกลับมาตอนบ่ายโมงห้าสิบนะครับ ถ้าต้องการอะไรติดต่อผมได้เลยครับ"

ซอมกก้มศีรษะให้แล้วเดินออกไป

'หมอนี่จะทำตัวแบบนั้นไปอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย'

แต่ผมก็รู้สึกขอบคุณที่เมื่อครู่เขารู้จักหลบฉากไปเพื่อให้ผมมีเวลาส่วนตัว

แต่พูดจริงๆ นะ เขาจะทำตัวเป็นทหารไปอีกนานแค่ไหนเนี่ย?

'ลาออกตั้งแต่ปีที่แล้ว แต่ยังติดนิสัยมาอยู่ คงจะจริงจังกับมันน่าดู'

แต่ก็นะ จะมีสักกี่คนที่เข้าโรงเรียนนายร้อยตั้งแต่ตอนอายุสิบแปด?

ถึงจะคิดแบบนั้น มันก็ยังดูเกินไปหน่อยอยู่ดี

ไม่ว่าเขาจะใช้ชีวิตแบบไหนมา ตอนนี้ชูซอมกก็เพิ่งอายุแค่ยี่สิบห้า เขายังมีอนาคตอีกยาวไกลรออยู่มากกว่าอดีตที่ผ่านมาเสียอีก

'คือไม่ได้เป็นทหารแล้วนี่นา ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องตัดผมสั้นขนาดนั้นสักหน่อย'

ความคิดหลากหลายแล่นเข้ามาในหัว แต่ผมก็ปล่อยผ่านไป

ช่างเถอะ เดี๋ยวเขาก็คงจัดการตัวเองได้แหละ

ตกบ่าย ผมมาถึงที่บริษัทตรงเวลาพอดี

"มาแล้วเหรอ?"

หัวหน้าทีมอันโบกมือราวกับรอผมอยู่

"ขอเวลาแป๊บนะ ขอเคลียร์งานให้เสร็จก่อน"

"ตามสบายเลยครับ"

ผมเดินผ่านโต๊ะที่มีเอกสารกองสูงเป็นภูเขาไปนั่งบนโซฟา

เนื่องจากเมื่อวานผมเพิ่งบอกให้ซอมกเลิกใช้คำพูดทางการ ผมก็เลยบอกให้หัวหน้าทีมอันพูดกับผมแบบเป็นกันเองด้วยเหมือนกัน

ผมคิดว่าเขาคงจะตอบว่าพูดแบบสุภาพถนัดปากกว่า แต่ผิดคาด เขาเปลี่ยนมาพูดเป็นกันเองทันที

'ก็นะ'

พอพิจารณาความห่างของอายุระหว่างเราแล้ว มันก็คงเป็นเรื่องธรรมดาแหละ

หลังจากรออยู่ไม่กี่นาที หัวหน้าทีมอันก็เดินเข้ามาพร้อมกับถอนหายใจ

"โทษทีนะ ช่วงนี้ยุ่งหัวหมุนเลย"

"ดูคุณยุ่ง ๆ นะครับ"

"ก็ยุ่งตลอดแหละ ว่าแต่ การไปค้างคืนกับซอมกเป็นไงบ้าง คิดว่าเขาจะทำงานไหวไหม"

"...คุณมีงานอดิเรกแปลก ๆ ที่ชอบใช้คำพูดชวนคิดลึกนะครับ ไม่ใช่ตอนกลางคืนสักหน่อย ตอนกลางวันต่างหาก"

"ฮ่าฮ่าฮ่า หนึ่งในงานอดิเรกไม่กี่อย่างของฉันเลยล่ะ ว่าแต่ เรามาคุยเรื่องงานกันดีกว่าไหม"

เขาหัวเราะพร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง

จะว่าไป หมอนี่ก็ไม่ใช่คนปกติเหมือนกันแฮะ

"ฉันว่าถึงเวลาที่เราต้องตัดสินใจเรื่องโปรเจกต์ต่อไปของนายแล้วล่ะ มีอะไรที่อยากทำเป็นพิเศษไหม"

"ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษครับ แต่ผมอยากให้ความสำคัญกับโปรเจกต์ของผู้กำกับแบคจินฮีก่อน"

ถ้าผู้กำกับแบคไม่ได้แนะนำผมให้รู้จักกับหัวหน้าทีมอันโดยตรง ผมก็คงไม่ได้มาอยู่ที่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ในตอนนี้

ทุกอย่างราบรื่นได้ก็เพราะเธอ ดังนั้นเป็นเรื่องธรรมดาที่ผมควรจะต้องตอบแทนบุญคุณ

'การตอบแทนสิ่งที่ได้รับมาก็เป็นผลดีกับผมเหมือนกัน'

การตอบแทนบุญคุณเป็นสิ่งสำคัญพอ ๆ กับการแก้แค้น

ถ้าคุณค่อย ๆ ดึงผู้คนมาเป็นพวกพ้องทีละคน มันจะถึงจุดหนึ่งที่จำนวนคนเหล่านั้นเพิ่มขึ้นอย่างทวีคูณ

"ฉันเดาไว้อยู่แล้วว่านายต้องพูดแบบนี้ ก็เลยเช็กโปรเจกต์ของผู้กำกับแบคมาให้ก่อนเลย บทออกมาดีมากเลยนะ"

หัวหน้าทีมอันยื่นปึกกระดาษหนาเตอะมาให้ผม

"คุณไม่ได้เป็นนักแสดงนำหรอกนะ แต่ก็เป็นบทที่ค่อนข้างสำคัญทีเดียว เนื่องจากมันเป็นภาพยนตร์ไม่ใช่ซีรีส์ การจัดคิวเลยจะง่ายกว่ามาก ถ้าคุณโอเค จะรับงานอื่นไปพร้อมกันเลยก็ยังได้"

"ฟังดูดีเลยครับ ผมอยากรับงานให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

ยิ่งรับงานเยอะ ผมก็ยิ่งหาเงินได้เยอะ

ผมเก็บซ่อนความคิดที่แท้จริงเอาไว้แล้วตอบออกไป

หัวหน้าทีมอันยิ้มอย่างพึงพอใจ

"แต่มีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าการเลือกโปรเจกต์ต่อไปนะ นั่นคือการรักษากระแสของคุณ"

"กระแสเหรอครับ?"

"ไม่ว่าคุณจะเลือกภาพยนตร์หรือซีรีส์ มันต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายเดือนกว่าที่คนดูจะได้เห็น ถ้าคุณปล่อยช่วงเวลานั้นทิ้งไว้เฉย ๆ ความสนใจที่คุณมีอยู่ตอนนี้จะหายไปอย่างรวดเร็ว"

หือ?

"ถ้าอย่างนั้นผมควรไปออกรายการวาไรตี้ไหมครับ?"

"ไม่ล่ะ สำหรับนักแสดง รายการวาไรตี้คือดาบสองคม การไปออกบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อโปรโมตก็ไม่เป็นไรหรอก แต่คุณควรหลีกเลี่ยงการติดภาพจำตลก ๆ เอาไว้จะดีกว่า"

หัวหน้าทีมอันดึงเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกองกระดาษบนโต๊ะแล้วยื่นมาให้ผม

ผมรับมาอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก ทว่าคำที่ไม่คาดคิดซึ่งเขียนอยู่บนหน้าแรกก็ทำเอาผมอ้าปากค้าง

"โฆษณาเหรอครับ?"

"ใช้เวลาถ่ายทำสั้น ตัดต่อก็สั้น แถมค่าตัวยังดีอีก ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธเลยครับ"

เขาผายมือเป็นเชิงให้ผมอ่านต่อไป

ขณะที่พลิกดูแต่ละหน้า ชื่อแบรนด์ต่าง ๆ ก็ผ่านตาไป

มีหลายชื่อเลยที่เป็นแบรนด์คุ้นหู ทำเอาผมประหลาดใจจริง ๆ

"เราได้ข้อเสนอเยอะขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

"คุณคงเป็นคนเดียวแหละครับที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังได้รับความสนใจมากแค่ไหน ค่อย ๆ ดูไปเถอะครับ อ้อ ผมคัดออกไปสองสามแบรนด์นะ เพราะมีหลายเจ้าที่พยายามจะยัดเยียดภาพลักษณ์ตลก ๆ ให้คุณ"

"เข้าใจแล้วครับ แต่... โฆษณาจะช่วยรักษากระแสของผมไว้ได้จริง ๆ เหรอครับ?"

โฆษณามันก็แค่การถือสินค้าแล้วโพสท่าหล่อ ๆ ไม่ใช่หรือไง?

แล้วมันจะไปดึงความสนใจจากมวลชนเอาไว้ได้ยังไง?

ทันทีที่ถามออกไป ผมก็ตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของตัวเอง

'ในความเข้าใจของเขา ผมคือนักแสดงที่มีประสบการณ์มาตั้งยี่สิบปีนะ'

แบบนี้ผมจะไม่ดูโง่จนน่าอายหรอกเหรอ?

ผมชำเลืองมองหัวหน้าทีมอัน

บนใบหน้าเขามีรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

"ได้แน่นอนครับ ส่วนสำคัญคือคุณถ่ายโฆษณาแบบไหนต่างหาก"

"...ช่วยอธิบายรายละเอียดเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมครับ?"

มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมยอมเปิดไพ่หมดหน้าตักไปเลยดีกว่า

ทันทีที่ตัดสินใจแบบนั้น ผมก็ปรับน้ำเสียงของตัวเองใหม่

"ถึงตามประวัติแล้วผมจะอยู่ในวงการมานาน แต่ที่ผ่านมาผมก็แค่ทำตามที่พ่อแม่บอกให้ทำ... ความรู้เรื่องในวงการของผมเลยยังขาดตกบกพร่อง ถ้าคุณยินดีจะสอน ผมก็อยากจะเรียนรู้และพัฒนาตัวเองครับ"

ผมจงใจผ่อนคลายสายตาลงเพื่อสร้างภาพลักษณ์น่าสงสารและดูไร้เดียงสา

ผมไม่ได้ไว้ใจหัวหน้าทีมอันเต็มร้อย แต่ก็รู้ว่าเขามีชื่อเสียงเรื่องความเก่งกาจหาตัวจับยากในวงการนี้

ถ้าผมอยากจะรีดเค้นเคล็ดลับและความรู้เรื่องวงการจากคนอย่างเขา การแกล้งทำตัวอ่อนแอระดับนี้ก็ถือเป็นเรื่องจำเป็น

"ตอนนี้พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว แน่นอนว่าผมต้องสอนคุณอยู่แล้วครับ"

ไม่รู้ว่าความพยายามเรียกความสงสารของผมจะได้ผล หรือเขาแค่รู้สึกกระอักกระอ่วนที่มีผู้ชายด้วยกันมาประจบประแจง หัวหน้าทีมอันก็พยักหน้ารับทันที

"คุณคงรู้ใช่ไหมครับว่าภาพลักษณ์ของ 'ยูซึลโฮ' ในสายตาสาธารณชนเปลี่ยนไปมากในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา งั้นเรามาแจกแจงเรื่องนี้กันตั้งแต่ต้นเลยดีกว่า"

"ครับ"

"ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ภาพลักษณ์ของคุณออกจะ... เอ่อ ไม่ค่อยไปในทางที่ดีเท่าไหร่นะครับ"

"พูดตรง ๆ ได้เลยครับ"

เมื่อผมคะยั้นคะยอ เขาก็เปลี่ยนวิธีพูดทันที

"ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา คุณโดนด่ามาตลอดว่าเป็นนักแสดงไร้ประโยชน์ที่แสดงไม่ได้เรื่อง จนกระทั่งซีรีส์เรื่องล่าสุดถึงได้พิสูจน์ฝีมือของคุณ ตอนนี้มีคนชอบคุณเยอะก็จริง แต่คนที่ไม่ชอบก็ยังมีมากกว่าอยู่ดีครับ"

"ก็เข้าใจได้ครับ พวกเขาคงจะรู้สึกหมั่นไส้น่ะ"

"แต่ถ้ามองตามความเป็นจริง ภาพลักษณ์ของคุณตอนนี้ค่อนไปในทางที่ดีมากกว่า เมื่อเร็ว ๆ นี้คนก็เห็นคุณทำเรื่องดี ๆ อย่างการจับคนร้ายด้วย ถ้าดูแค่ผลลัพธ์ ถือว่าคุณพลิกภาพลักษณ์จากคนที่ใคร ๆ ก็เกลียดมาเป็นที่ชื่นชอบได้สำเร็จในเวลาแค่ไม่กี่เดือนครับ"

โอเค

จนถึงตรงนี้ผมเข้าใจแล้ว

"แต่เพราะการเปลี่ยนแปลงนั้นมันปุบปับเกินไป เลยต้องจัดการอย่างระมัดระวังครับ สมมติว่าตอนนี้คุณไปถ่ายโฆษณาตลก ๆ เพื่อทำให้ตัวเองดูเข้าถึงง่ายขึ้น ความชื่นชอบในตัวคุณก็คงจะยิ่งพุ่งสูงขึ้นไปอีก คุณคิดว่ามันจะสร้างปัญหาอะไรตามมาครับ"

"อืม... ผมจะกลายเป็นคนที่มีภาพลักษณ์อบอุ่นและเป็นมิตรเกินไปงั้นเหรอครับ"

"ถูกต้องครับ"

หัวหน้าทีมอันยิ้มราวกับกำลังมองนักเรียนดีเด่น

"ในฐานะนักแสดง ทางที่ดีที่สุดคืออย่าปล่อยให้ตัวเองติดอยู่กับภาพลักษณ์ใดภาพลักษณ์หนึ่งครับ คุณต้องคอยเปลี่ยนความประทับใจที่ผู้คนมีต่อตัวยูซึลโฮไปเรื่อย ๆ ผมไม่ได้บอกให้คุณจงใจทำตัวให้คนเกลียดนะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องพยายามผลักดันภาพลักษณ์ของ 'คนดี' หรือ 'คนดังผู้แสนดี' มากจนเกินไปเหมือนกันครับ"

อืม

'ผมพอจะเข้าใจที่เขาพูดนะ'

ใจหนึ่งผมก็คิดว่าเขาคิดมากไปหรือเปล่า แต่ก็เห็นด้วยว่าถ้าอยากจะขายสินค้าที่เรียกว่า "คนดัง" ไปนาน ๆ มันก็ต้องระมัดระวังให้มากขนาดนี้แหละ

'คนเราไม่ได้รู้สึกดึงดูดกับคนที่เอาแต่ทำตัวแสนดีไปวัน ๆ หรอก'

ต่อให้จู่ ๆ ผมลุกขึ้นมาเป็นอาสาสมัครแบกถ่านหินอัดก้อนหลายตัน มันก็ใช่ว่าจะดูมีเสน่ห์เสมอไป

'เผลอ ๆ อาจจะทำให้คนรู้สึกอึดอัดด้วยซ้ำ'

อย่างที่หัวหน้าทีมอันบอก พอภาพลักษณ์ของผมเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นอย่างกะทันหัน จำนวนคนที่ไม่ชอบขี้หน้ายูซึลโฮก็คงจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างฮวบฮาบด้วยเหมือนกัน

คนที่พวกเขาเคยด่าทอได้อย่างสบายใจปากมาหลายปี จู่ ๆ ก็มาพลิกโฉมตัวเองแล้วเริ่มทำตัวเป็นคนดีมีศีลธรรมซะงั้น

แน่นอนว่าเรื่องแบบนั้นย่อมขัดหูขัดตาคนมองอยู่แล้ว

"ถ้าอย่างนั้นผมก็ควรจะถ่ายโฆษณาที่ใช้คอนเซปต์ตรงกันข้ามกับความอบอุ่นเป็นกันเองสินะครับ อะไรที่ออกแนวตัวร้ายหน่อย ๆ ดีไหมครับ"

"ถูกต้องครับ บทที่ทำให้คุณได้รับการยอมรับเรื่องฝีมือการแสดงคือบทตัวร้ายสวะไม่ใช่เหรอครับ ถ้าเปลี่ยนเป็นบทคนดีผดุงความยุติธรรม กระแสตอบรับคงไม่เปรี้ยงปร้างขนาดนี้หรอกครับ"

ให้ตายสิ เรื่องนี้มันซับซ้อนชะมัด

ผมเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มีปัจจัยทางจิตวิทยาให้ต้องพิจารณาเยอะเกินไป

'การขายดาราเนี่ยไม่ง่ายเลยจริง ๆ'

ผมคลึงขมับที่ปวดตุบ ๆ พลางถามออกไป

"แล้วสรุปว่ายังไงครับ"

"ผมแนะนำให้รับบทที่ไม่ค่อยน่าคบเท่าไหร่ในโฆษณา และรับบทคนดีในผลงานชิ้นต่อไปครับ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมภาพยนตร์ของผู้กำกับแบคถึงลงตัวที่สุด"

"อืม... เอาล่ะครับ ทำตามนั้นก็ได้"

ถึงจะทำความเข้าใจทุกอย่างได้ไม่ง่ายนัก แต่ผมก็รู้สึกขอบคุณที่เขาอธิบายให้อย่างละเอียด

มันน่าพอใจกว่าการถูกสั่งให้ก้มหน้าก้มตาทำตามเฉย ๆ ตั้งเยอะ

"ปัญหาคือคอนเซปต์โฆษณาครับ คุณจะโฆษณาสินค้ายังไงในเมื่อต้องรับบทเป็นตัวละครที่ไม่มีใครชอบ"

อันที่จริง ก่อนหน้านั้น...

มันมีสินค้าอะไรที่โฆษณาด้วยวิธีแบบนั้นได้ด้วยเหรอ

เมื่อได้ยินคำถามของผม หัวหน้าทีมอันก็ยิ้มแล้วตอบว่า

"นั่นก็คือ..."

* * *

ไม่กี่วันต่อมา ผมก็มายืนอยู่ในกองถ่ายโฆษณา

"พร้อมไหมครับ"

เมื่อสิ้นคำถามของชูซอมก ผมก็พยักหน้ารับ

ขณะเดียวกัน ผมก็ลูบนิ้วไปบนสินค้าที่ผมจะต้องเป็นพรีเซนเตอร์ในวันนี้

'เย็นเฉียบ'

ผิวแก้วเรียบลื่นมีหยดน้ำเกาะพราว ก่อนที่หยดน้ำหยดหนึ่งจะค่อย ๆ ไหลตกลงมา

ขวดสีน้ำตาลใสแจ๋วทอประกายจาง ๆ ภายใต้แสงไฟ

ใช่แล้ว

โฆษณาชิ้นแรกในชีวิตของผม ดันเป็นโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ซะอย่างนั้น