ตอนที่ 61

บทที่ 61

"สวัสดีครับ"

ชายที่เดินผ่านประตูเข้ามาโค้งคำนับอย่างสุภาพ

ต่อให้กะเกณฑ์แบบเผื่อเหลือเผื่อขาด เขาก็ดูอายุมากสุดแค่ราว ๆ ยี่สิบกลาง ๆ พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับยูซึลโฮ

'อะไรล่ะเนี่ย?'

ผมไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

พอผมหันไปมองหัวหน้าทีมอันด้วยสีหน้างุนงง เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า

"ทำความรู้จักกันไว้สิครับ ต่อไปนี้เขาจะเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณซึลโฮครับ"

"ผมชื่อชูซอมกครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

อา ผู้จัดการนี่เอง

'จริงสิ...'

ผมเป็นดารานี่หว่า

ตอนนั้นเองผมถึงเพิ่งเข้าใจสถานการณ์ และหลุดหัวเราะแกน ๆ ออกมา

'ถ่ายซีรีส์จบไปตั้งเรื่องนึงแล้ว ยังจะมาคิดอะไรแบบนี้อยู่อีก'

ผมรู้สึกว่าตัวเองนี่น่าขันชะมัด แต่มันก็ช่วยไม่ได้

ถึงผมจะเริ่มคุ้นชินกับคำว่า 'การแสดง' หรือ 'นักแสดง' ขึ้นมาบ้างแล้ว แต่คำว่า 'ดารา' ก็ยังให้ความรู้สึกแปลกพิลึกอยู่ดี

ดาราที่สำคัญขนาดต้องมีผู้จัดการเนี่ยนะ?

'เฮ้อ ยังไงก็ไม่ชินแฮะ'

แน่นอนว่าจนถึงเมื่อไม่กี่วันก่อนผมก็มีผู้จัดการอยู่หรอก

แต่ฮยอนจินแกออกจะเหมือนคนขับรถมากกว่าผู้จัดการ

หมอนั่นมักจะขับรถไปส่งผมที่กองถ่ายแล้วก็ทิ้งผมไว้ตรงนั้นทันทีเพื่อไปหาผู้อำนวยการชิน เลยไม่เคยได้ทำหน้าที่ผู้จัดการเป็นชิ้นเป็นอันสักเท่าไหร่เลย

'เอาจริงๆ แบบนั้นมันก็สบายกว่าแหละ'

แม้แต่ตอนที่ทำงานเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ลูกน้องของผมก็มีหน้าที่แค่ขับรถ ส่วนเรื่องอื่นๆ ผมจัดการด้วยตัวเองเป็นส่วนใหญ่

การต้องมานั่งรอให้ใครยื่นมือมาช่วยมันไม่เข้ากับนิสัยผม แล้วผมก็ไม่ชอบปรับสไตล์การทำงานของตัวเองให้เข้ากับคนอื่นเป็นพิเศษด้วย

'ผมไม่เคยเก็บเรื่องฮยอนจินแกมาใส่ใจหรอก เพราะยังไงเราก็ไม่ได้จะทำงานด้วยกันนานอยู่แล้ว'

แต่ตอนนี้อะไรๆ มันเปลี่ยนไปแล้ว

'ผมจะทำกับอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์แบบเดียวกับที่ทำกับสตาร์แอคเตอร์สไม่ได้'

แนวคิดเรื่องการทำงานที่เดียวไปตลอดชีวิตอาจจะเลือนหายไปแล้วในยุคนี้ แต่ตราบใดที่ผมยังอยากกอบโกยเงินในฐานะนักแสดง ผมก็ต้องอยู่กับอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

มันเป็นค่ายใหญ่เพียงแห่งเดียวที่แข็งแกร่งพอจะยืนหยัดต่อกรกับบริษัทบันเทิงอื่นๆ ในขณะเดียวกันก็อยู่เหนือความสามารถที่พ่อแม่ของยูซึลโฮจะวางแผนเล่นงานได้

แถมอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ยังขึ้นชื่อเรื่องการให้ความสำคัญกับผู้จัดการแทบจะพอๆ กับศิลปินเลย

'ชเวรันเป็นคนบอกผมเรื่องนั้น'

ตอนที่ข่าวฉาวเรื่องที่อูจุนซอข่มเหงผู้จัดการตัวเองแดงขึ้นมา ชเวรันเคยพูดถึงอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เอาไว้

ผู้จัดการส่วนใหญ่ของที่นั่นเป็นพนักงานประจำ จึงไม่โดนลงโทษเพียงเพราะศิลปินไม่ชอบหน้า

แน่นอนว่าศิลปินย่อมได้รับความสำคัญมากกว่าผู้จัดการ... เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในวงการบันเทิง

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าผู้จัดการจะถูกปฏิบัติเหมือนของใช้แล้วทิ้ง

ซึ่งหมายความว่าถ้าผมอยากจะรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับอูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์ ผมก็ต้องเลี่ยงการมีเรื่องขัดแย้งกับผู้จัดการของตัวเองด้วย

พูดอีกอย่างก็คือ ผมจะทำตัวกับหมอนี่แบบเดียวกับที่ทำกับฮยอนจินแกไม่ได้

'เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาแล้วสิ'

แค่คิดก็อยากจะถอนหายใจแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็พูดเรื่องไร้สาระอย่าง 'ผมไม่ต้องการผู้จัดการหรอก แค่ขับรถรับส่งก็พอ' ออกไปไม่ได้อยู่ดี

"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยเหมือนกันครับ"

ผมกลืนทุกคำที่อยากพูดลงคอไป แล้วยื่นมือออกไป

แน่นอนว่านั่นตั้งใจให้เป็นการจับมือทักทายธรรมดา

แต่จังหวะที่ผมขยับมือ สายตาของอีกฝ่ายก็ตอบสนองอย่างฉับไว

เขาจับมือผมก็ต่อเมื่อแน่ใจแล้วว่าผมไม่ได้กำอะไรไว้ในมือ

'...?'

ความคิดหลายอย่างแล่นเข้ามาในหัว

ผมกวาดสายตามองท่ายืนหลังตรง ทรงผมที่ตัดสั้น และรายละเอียดอื่น ๆ ของเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะถามออกไป

"คุณเคยเป็นทหารมาก่อนหรือเปล่าครับ"

"...อ๊ะ"

ดวงตาของชูซอมกเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

"ครับ ผมเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อยทหารบกเกาหลี มันดูออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

ต่อให้บนใบหน้าจะมีความงุนงงฉายแวบขึ้นมาชั่วครู่ แต่นั่นก็ไม่อาจกลบกลิ่นอายความมีระเบียบวินัยเคร่งครัดตามแบบฉบับทหารของเขาได้เลย

"ผมก็แค่เดาเอาน่ะครับ"

ผมยักไหล่

"ผมคิดว่าคุณคงเป็นทหารไม่ก็ตำรวจน่ะครับ แต่เห็นคุณอายุยังไม่เยอะ เป็นทหารก็เลยดูน่าจะเป็นไปได้มากกว่า"

"คุณเป็นคนแรกเลยนะครับที่ดูออกเร็วขนาดนี้"

เขาดูสงสัยว่าผมรู้ได้ยังไง แต่ก็ทำเพียงแค่เผยอริมฝีปากก่อนจะเปลี่ยนใจไม่ถามออกมา

กระทั่งความยับยั้งชั่งใจนั่นก็ยังดูเป็นทหารสุด ๆ

หัวหน้าทีมอันที่ยืนมองพวกเราคุยกันเงียบ ๆ มาตลอดเอ่ยปากขึ้นมาในที่สุด

"เขาอายุเท่าคุณเลยครับ อย่างที่เจ้าตัวบอกนั่นแหละ เขาเข้าโรงเรียนนายร้อยแล้วก็ติดยศตอนอายุยี่สิบสอง ก่อนจะออกจากราชการเมื่อต้นปีที่แล้วเพราะเหตุผลส่วนตัว หมอนี่เรียนรู้ไวทำอะไรก็เก่งไปหมด ผมก็เลยเป็นคนชักชวนให้เขามาเป็นผู้จัดการเองครับ"

"งั้นพวกคุณก็รู้จักกันมาก่อนสินะครับ"

"ต่อให้จะรู้จักกันเป็นการส่วนตัวก็เถอะ แต่ถ้าทำงานไม่ได้เรื่อง ผมก็คงไล่ออกไปตั้งนานแล้วล่ะ ซอมก นายทำงานเป็นผู้จัดการมาได้นานแค่ไหนแล้วนะ"

ชูซอมกตอบกลับทันควัน

"เจ็ดเดือนครับ"

"นานขนาดนั้นแล้วเหรอเนี่ย เขายังไม่เคยรับหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ใครหรอกครับ แต่ก็วิ่งวุ่นเป็นผู้ช่วยผู้จัดการไปทั่ว หมอนี่หัวไวแถมยังอึดทนทาน ผมมั่นใจว่าเขาจะเข้ากับคุณได้ดีแน่ครับ"

หืม

"งั้นผมก็เป็นงานผู้จัดการส่วนตัวงานแรกของคุณสินะ..."

"ผมจะตั้งใจทำงานอย่างเต็มที่ครับ"

พอผมพึมพำออกไป ชูซอมกก็โค้งคำนับให้อีกรอบ

ในสายตาคนอื่น เขาคงดูเหมือนคนหนุ่มที่สุภาพเรียบร้อย

แต่ในสายตาผม เขาดูเป็นพวกตงฉินหัวรั้นมากกว่า

'หมอนี่จะโค้งอะไรนักหนาวะ เราทักทายกันไปแล้วไม่ใช่รึไง'

อา

ผมรู้สึกได้เลยว่าเราไม่น่าจะเข้ากันได้

ถ้าเขาอายุเท่ากับยูซึลโฮวัยยี่สิบห้าปี ก็แปลว่าเขาเพิ่งจะเริ่มทำงานได้ไม่นาน

แน่นอนว่าคนที่ติดยศนายทหารได้ตั้งแต่อายุยี่สิบสองไม่ใช่คนธรรมดาอยู่แล้ว

'แล้วไงวะ'

การเคยเป็นทหารมาก่อนมันมีประโยชน์กับการเป็นผู้จัดการตรงไหนกัน

'แถมยังเป็นหน้าใหม่ที่ยังไม่เคยเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ใครมาก่อนด้วย'

ผมส่งสายตาที่มีความหมายแฝงไปให้หัวหน้าทีมอัน

เขาต้องเข้าใจความหมายที่ว่า 'คุณทำแบบนี้กับผมทำไม' ซึ่งซ่อนอยู่ในสายตานั้นแน่ ๆ

แต่เขากลับเอาแต่ยิ้มอย่างใจเย็น

"ผมใช้เวลาคิดอยู่นานมากว่าผู้จัดการแบบไหนถึงจะเหมาะกับคุณ และพูดตามตรงนะครับ ไม่มีใครดีไปกว่าซอมกอีกแล้ว เขามีทักษะการต่อสู้ ดังนั้นเขาจะรับหน้าที่เป็นบอดี้การ์ดให้คุณได้ด้วยครับ"

"ผมไม่ต้องการบอดี้การ์ดหรอกครับ"

"คุณซึลโฮ ผ่านมานานแค่ไหนแล้วครับตั้งแต่ที่มีคนปาไข่ดิบใส่คุณกลางถนน"

"...นั่นมันคนละเรื่องกันครับ"

ที่เรื่องนั้นเกิดขึ้นก็เป็นเพราะผู้อำนวยการชินต่างหาก

และตอนนี้หมอนั่นก็กำลังจะเข้าคุกแล้วด้วย

คงไม่มีเรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ

ถึงผมจะแย้งกลับไปด้วยความหงุดหงิด แต่หัวหน้าทีมอันก็แค่บอกให้ผมเชื่อสัญชาตญาณของเขา

"ผมเจอเรื่องปวดหัวมาเยอะตอนทำงานเป็นผู้จัดการ มีนักแสดงคนหนึ่งที่กลับมาพร้อมแผลบาดเจ็บวันเว้นวันเลยล่ะครับ ในความเห็นของผม คุณก็เป็นคนประเภทเดียวกัน"

"ผมปกป้องตัวเองได้ครับ"

"ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อใจคุณหรอกนะครับ แต่มันมีคนบ้าบนโลกนี้เยอะกว่าที่คุณคิด โดยเฉพาะ..."

สายตาของหัวหน้าทีมอันเลื่อนมาหยุดลงที่ผมอย่างอ้อยอิ่ง

"คุณไม่ใช่คนดังประเภทที่ดึงดูดได้แค่แฟนคลับ แต่คุณยังเป็นประเภทที่สร้างแอนตี้แฟนได้รุนแรงพอ ๆ กัน ต่อให้จะเป็นแค่การป้องกันไว้ก่อน แต่มีแผนสำรองไว้ก็ดีกว่านะครับ"

เอาเถอะ เขาก็พูดไม่ผิด

พอผมพยักหน้ายอมรับอย่างเสียไม่ได้ ชูซอมกที่นั่งเงียบมาตลอดก็เอ่ยปากพูดขึ้นในที่สุด

"ผมคือแผนสำรองที่ว่านั่นใช่ไหมครับ"

น้ำเสียงของเขาไม่มีแววขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

เขาแค่ต้องการตีกรอบหน้าที่ของตัวเองให้ชัดเจนเท่านั้น

แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ แต่นิสัยของเขาก็ฉายชัดออกมา

'เฮ้อ'

มาถึงขั้นนี้แล้ว ขืนต่อต้านไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

"ฝากตัวด้วยนะครับ คุณซอมก"

"ครับ ผมจะทำให้เต็มที่"

หลังจากตอบกลับมาอย่างหนักแน่น ชูซอมกก็มีท่าทีลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามต่อ

"คุณมีอะไรสงสัยเกี่ยวกับตัวผมอีกไหมครับ"

"หืม?"

"อย่างเช่นเรื่องที่ว่าทำไมผมถึงลาออกจากโรงเรียนนายร้อยแล้วปลดประจำการก่อนกำหนด หรือเรื่องที่ว่ามีเหตุจำเป็นอะไรที่ทำให้ผมเกณฑ์ทหารไม่ครบกำหนดน่ะครับ ใคร ๆ ก็มักจะถามเรื่องนี้กันทั้งนั้น"

ถ้าเกลียดที่จะพูดถึงเรื่องพวกนั้นขนาดนั้น แล้วจะยกขึ้นมาพูดเองทำไมวะ

'สงสัยคงคิดว่ารีบชิงพูดให้มันจบ ๆ ไปเลยจะดีกว่าละมั้ง'

ผมพอจะเข้าใจความคิดของเขาอยู่หรอก

แต่ผมแค่ไม่สนใจต่างหาก

"ถ้ามันไม่ใช่ข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการทำงานร่วมกันของเรา ผมก็ไม่จำเป็นต้องรู้หรอกครับ"

ไม่ว่าเขาจะมีความจำเป็นอะไร แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับผมด้วย

ไม่ได้จะเอาไปถ่ายทำซีรีส์สักหน่อย

"...! ครับ เข้าใจแล้วครับ"

ชูซอมกดูเบิกบานขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดจนผมยังแปลกใจ

'แต่แบบนี้อาจจะเป็นปัญหาเอาก็ได้แฮะ'

จนถึงตอนนี้ เวลาที่มีเรื่องอะไรไม่รู้ ผมก็จะถามชเวรัน

แต่ซีรีส์จบไปแล้ว

ผมจึงต้องการคนที่รู้เรื่องราวในวงการบันเทิงดีพอๆ กับเธอ

ซึ่งทางที่ดีที่สุด คนคนนั้นควรจะเป็นผู้จัดการของผม

'แต่ทำไมหมอนี่กลับดูเหมือนจะรู้เรื่องน้อยกว่าผมซะอีก'

ความคิดนี้ทำให้ความตั้งใจของผมที่จะหลีกเลี่ยงการปะทะกับฝ่ายบริหารระดับสูงระหว่างที่อยู่อูยอนเอนเตอร์เทนเมนต์เริ่มสั่นคลอน

ถ้าผู้จัดการของผมกลายเป็นคนไม่ได้เรื่อง... หรือแย่กว่านั้นคือกลายเป็นตัวถ่วง... ผมก็คงไม่มีทางเลือก

ต่อให้ต้องไปเหยียบตาปลาใครเข้า ผมก็ต้องขอเปลี่ยนตัว

'ดูเหมือนว่าตอนนี้ผมจะต้องรวบรวมข้อมูลในวงการเอาเองซะแล้ว'

คิดได้ดังนั้น ผมก็กลับไปที่โรงแรม

* * *

วันต่อมา

[08:30 น.]

ก๊อก ก๊อก

มีคนเคาะประตูห้องพักโรงแรมของผม

"ใครครับ"

"ผมเองครับ คุณซึลโฮ"

การมาหากะทันหันทำให้ผมแปลกใจอยู่บ้าง แต่ผมก็บอกให้เขาเข้ามา

ชูซอมกกดรหัสผ่านที่ผมให้ไปเมื่อวานแล้วเปิดประตูเข้ามา

"วันนี้ผมมีคิวงานเหรอครับ"

"เปล่าครับ ผมมาบรีฟข้อมูลของวันนี้ให้ฟัง เมื่อวานคุณบอกว่าปกติตื่นประมาณแปดโมงน่ะครับ"

บรีฟข้อมูลเนี่ยนะ

พอเห็นเครื่องหมายคำถามบนหน้าผม ชูซอมกก็เดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่นทันที

เขาจับผมนั่งลงบนโซฟา แล้วจู่ๆ ก็เริ่มพรีเซนต์ข้อมูลให้ฟังหน้าตาเฉย

"เมื่อวานนักแสดงอูจุนซอพูดถึงคุณในโซเชียลมีเดียครับ เขาโพสต์ว่า 'เพื่อน โทรหาฉันหน่อย ฉันเหงา ㅠㅠ' แต่จงใจไม่แท็กบัญชีที่คุณเพิ่งสร้างใหม่"

"เหรอครับ ผมไม่รู้เรื่องเลย"

"และมีรายงานว่าเมื่อวานมีคนเห็นผู้กำกับแบคจินฮีไปดื่มกับนักแสดงชายคนหนึ่ง—"

ชูซอมกพูดต่อโดยไม่หยุดพัก

เขารายงานข่าววงการบันเทิงทุกข่าวของเมื่อวาน พร้อมกับกระแสตอบรับของชาวเน็ตในคอมเมนต์

ราวกับผู้บัญชาการรบที่กำลังรายงานข่าวกรองเกี่ยวกับการเคลื่อนพลของศัตรูในยามสงคราม

ที่น่าขันที่สุดคือสีหน้าขึงขังของเขาตอนที่ตั้งใจบรรยายรวมไปถึงอิโมจิรูปหัวใจที่คนพิมพ์ทิ้งไว้ในคอมเมนต์ด้วย

"จบการบรีฟข้อมูลเพียงเท่านี้ครับ"

"...ขอบคุณครับ"

ผมถึงกับพูดไม่ออก

ขณะที่ผมเอาแต่นั่งจ้องหน้าเขาอย่างเหม่อลอย ชูซอมกก็ถามว่าผมต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหม

"คุณจะทำแบบนี้ทุกวันเลยเหรอครับ"

"ถ้าไม่สะดวก ผมส่งเป็นข้อความให้แทนก็ได้ครับ"

"เปล่า ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... ปกติผู้จัดการเขาทำอะไรแบบนี้กันด้วยเหรอครับ"

พอผมถามออกไป ชูซอมกก็ชะงัก

เขาใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบตอบกลับมา

"ผมไม่ทราบครับว่าผู้จัดการคนอื่นทำหรือเปล่า แต่ผมจะทำครับ"

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น

"ผมเชื่อว่าการติดตามความเคลื่อนไหวในวงการเป็นหน้าที่พื้นฐานของผู้จัดการอยู่แล้วครับ"

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรับผิดชอบ... ราวกับว่าหากมีข้อมูลไหนที่เขาไม่รู้ เขาจะไปสรรหาคำตอบมาให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม แล้วนำมารายงานให้ผมทราบ

'หืม'

แบบนี้อาจจะดีกว่าที่ผมคิดไว้ซะอีก