บทที่ 100 คุณค่าเนื้อทองของผู้ได้ที่หนึ่งรอบสัมภาษณ์

รู้จักไหมน่ะหรือ เธอย่อมรู้จักหลี่ซิวหยวนอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่รู้จักหลี่ซิวหยวน แต่ยังคุ้นเคยกับหลี่ซิวหยวนเป็นอย่างยิ่ง ประวัติการส่งข้อความคุยกันของสองคนก็มีไม่น้อย หลี่ซิวหยวนอยู่ที่ไหนเธอก็รู้ รถยังเคยขับไปส่งหลี่ซิวหยวนมาแล้ว

อู๋อีอีคุ้นเคยกับหลี่ซิวหยวนเสียเหลือเกิน แต่ก็เพราะคุ้นเคยนี่แหละ จึงยิ่งรู้สึกว่าการที่ผู้บังคับบัญชาตามหาหลี่ซิวหยวนนั้นเหลือเชื่อ

หลี่ซิวหยวนกับกู่ฟานเหลยนั้นเป็นคนคนละโลกกันโดยสิ้นเชิง ฝ่ายหนึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการที่เพิ่งเริ่มทำงาน แม้ตอนนี้จะเป็นรักษาการรองหัวหน้าฝ่าย แต่ก็นับเป็นผู้บังคับบัญชาแค่ในฝ่ายกิจการทั่วไปเท่านั้น ออกนอกประตูไปใครจะรู้จัก

ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งเป็นรองนายอำเภอฝ่ายบริหาร ตอนนี้ยังกำลังวิ่งเต้นอย่างแข็งขันเพื่อเตรียมขึ้นเป็นนายอำเภอ สำหรับเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการทั่วไปแล้ว อาจทำงานอยู่ในอำเภอทั้งชีวิต โอกาสได้เห็นหน้านายอำเภอก็มีแค่ครั้งสองครั้งเท่านั้น ไม่ก็ตอนประชุมใหญ่ ไม่ก็บังเอิญเจอตอนผู้บังคับบัญชามาตรวจงานที่หน่วยงาน

ไม่อย่างนั้นแล้ว เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการธรรมดาจะได้พบนายอำเภอนั้นเป็นไปไม่ได้เลย การทำงานที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอมีโอกาสพบผู้บังคับบัญชามาก แต่ก็แค่มีโอกาสมากเท่านั้น คุณรู้จักผู้บังคับบัญชา แต่ผู้บังคับบัญชาไม่รู้จักคุณ แล้วผู้บังคับบัญชาจะรู้จักชื่อหลี่ซิวหยวนคนนี้ได้อย่างไร ยังเรียกมาคุยงานอีก

เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง อู๋อีอีกล้ารับประกันได้ว่าชื่อของหัวหน้าฝ่ายทุกฝ่ายในสำนักงานรัฐบาลอำเภอทั้งหมด กู่ฟานเหลยก็ยังจำไม่ได้เลย

"ตะลึงอะไรอยู่ล่ะ รู้จักก็ไปเรียกเขามาสักรอบสิ" รองนายอำเภอกู่เอ่ย

"ค่ะผู้บังคับบัญชา" อู๋อีอีรีบพยักหน้า แล้วเดินออกจากห้องทำงานผู้บังคับบัญชาด้วยความสงสัยเต็มอก มุ่งหน้าไปยังฝ่ายกิจการทั่วไป จู่ๆ ผู้บังคับบัญชาจะพบหลี่ซิวหยวน ก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้าย

เมื่อครู่ตอนที่ผังจื้อเฟิงเดินออกไป ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ผังจื้อเฟิงกับชวีฮุยก็เป็นพวกเดียวกัน ต่างก็ไม่ค่อยลงรอยกับหลี่ซิวหยวน ผังจื้อเฟิงยิ้มออกมาก็ไม่ได้แปลว่าจะเป็นเรื่องดีสำหรับหลี่ซิวหยวนเสมอไป

แต่ยังดีที่ตัวเองยังอยู่ เดี๋ยวถ้าผู้บังคับบัญชาโกรธขึ้นมา ตัวเองก็ยังพอช่วยอธิบายได้บ้าง

อู๋อีอีคิดไปก็รู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง หลี่ซิวหยวนคนนี้ก่อเรื่องเก่งอยู่จริงๆ ต่างจากคนอื่นโดยสิ้นเชิง คนจำนวนมากพอเริ่มทำงานแล้วก็ค่อยๆ ถูกกลืนหายไปในฝูงชนจนกลมกลืนไปกับคนอื่น เวลาผ่านไปนานเข้าก็ไม่มีอะไรโดดเด่นอีก

แต่หลี่ซิวหยวนคนนี้ตั้งแต่เริ่มทำงานมาก็มีการกระทำน่าตกใจออกมาอยู่เรื่อยๆ

ตอนที่อู๋อีอีมาถึงฝ่ายกิจการทั่วไป หลี่ซิวหยวนกำลังยุ่งอยู่กับงานในมือ

พอเห็นอู๋อีอีเดินมา หลี่ซิวหยวนก็วางเอกสารในมือลง ยิ้มพลางชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วเอ่ยว่า "พี่อีอี นั่งสิ"

อู๋อีอีมองการจัดวางของหลี่ซิวหยวนแล้วสีหน้าก็แปลกๆ อยู่บ้าง นี่พอตัวเองไม่ได้นั่งทำงานอยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไป หลี่ซิวหยวนก็ยึดที่นั่งของตัวเองไปเสียเลย ไม่มีห้องทำงานอิสระ ก็ฝืนสร้างมุมทำงานอิสระขึ้นมาเองจนได้ เป็นรองหัวหน้าฝ่ายได้อย่างมีรสมีชาติเสียจริง

"พอเถอะ ฉันมาหานายมีเรื่องนิดหน่อย ตามฉันมา" อู๋อีอีไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่รองนายอำเภอกู่ตามหาหลี่ซิวหยวนภายในฝ่ายกิจการทั่วไป เผื่อว่าไม่ใช่เรื่องดีขึ้นมาก็จะได้ไม่ต้องป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ ต่อให้เป็นเรื่องดี การเงียบไว้แล้วรวยเงียบๆ ก็ยังดีกว่า

หลี่ซิวหยวนตามอู๋อีอีออกมา อู๋อีอีจึงลดเสียงลงเอ่ยว่า "รองนายอำเภอกู่เรียกนายไปพบ"

"หา จริงหรือหลอกเนี่ย" หลี่ซิวหยวนชะงักไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจเช่นกัน

"จริงหรือหลอกอะไรกัน ฉันจะกล้าเอาผู้บังคับบัญชามาล้อเล่นได้อย่างไร เมื่อครู่ผู้อำนวยการผังไปที่ห้องทำงานท่านนายอำเภอกู่มารอบหนึ่ง ไม่รู้ไปรายงานอะไรไว้ พอออกมาแล้วรองนายอำเภอกู่ก็เรียกนายไปพบ"

อู๋อีอีพูดพลางเหลือบมองหลี่ซิวหยวนแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "นายไปทำอะไรไว้ก็คงรู้ตัวดีนะ เตรียมเรียบเรียงคำพูดล่วงหน้าไว้หน่อย พอเจอผู้บังคับบัญชาแล้วควรพูดอย่างไร"

"ฮ่าๆ ผู้บังคับบัญชาตามหาผมย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน" หลี่ซิวหยวนหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีแววกังวลใดๆ เลย

อู๋อีอีค้อนหลี่ซิวหยวนหนึ่งที "เมื่อครู่ยังหน้างงเป็นไก่ตาแตกอยู่เลย ตอนนี้รู้แล้วเหรอ"

"ไม่ต้องรู้ก็ได้ พี่ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นเรื่องไม่ดี ที่ไหนจะถึงคิวนายอำเภอมาจัดการผม ผมก็แค่เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการตัวเล็กๆ รองระดับหมวดก็ยังเป็นแค่รักษาการ ผู้อำนวยการผังก็จัดการผมได้อยู่แล้ว ที่ไหนจะถึงคิวผู้บริหารระดับอำเภอมาเล่นงานผม ดังนั้นเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องดีแน่นอน"

อู๋อีอีพยักหน้า หลี่ซิวหยวนอธิบายมาก็มีเหตุผลอยู่สามส่วน เพียงแต่หลี่ซิวหยวนคนนี้ใจใหญ่เกินไป ถูกนายอำเภอเรียกไปพบแล้วยังไม่กังวลแม้แต่นิดเดียว ถ้าเปลี่ยนเป็นตัวเธอเอง จู่ๆ ถูกผู้บังคับบัญชาใหญ่ขนาดนี้เรียกไปพบ คงตื่นเต้นจนแทบตายไปแล้ว

อันที่จริงสิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ในใจหลี่ซิวหยวนคาดเดาไว้อยู่บ้างแล้ว นี่น่าจะเป็นเพราะบทความของตัวเองได้ตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล ไม่อย่างนั้นเขาก็นึกไม่ออกว่าจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้รองนายอำเภอฝ่ายบริหารเอ่ยชื่อเรียกตัวเองไปพบได้

หลี่ซิวหยวนตามอู๋อีอีมาถึงหน้าประตูห้องทำงานของกู่ฟานเหลย อู๋อีอีเคาะประตู แล้วจึงพาหลี่ซิวหยวนเดินเข้าไป

"ผู้บังคับบัญชาคะ หลี่ซิวหยวนมาแล้วค่ะ"

"สวัสดีครับท่านกู่ ผมหลี่ซิวหยวนจากฝ่ายกิจการทั่วไปครับ" หลี่ซิวหยวนรีบเอ่ยทักทาย

กู่ฟานเหลยเงยหน้าขึ้นกวาดตามองหลี่ซิวหยวน หนุ่มน้อยคนนี้หน้าตาดีทีเดียว สะอาดสะอ้านหมดจดมาก ให้ความรู้สึกแรกที่ดี อีกทั้งยังได้ที่หนึ่งในรอบสัมภาษณ์ แล้วยังตีพิมพ์บทความในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลได้อีก

ก็เพราะเลขานุการของตัวเองหาไว้ได้แล้วเท่านั้นแหละ ไม่อย่างนั้นหลี่ซิวหยวนคนนี้ก็เอามาลองดูได้เหมือนกัน

อู๋อีอีที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังคงเป็นห่วงหลี่ซิวหยวนอยู่ หารู้ไม่ว่าเพียงชั่วครู่เดียวนี้ ตัวเองเกือบจะตกงานไปแล้ว

"นั่ง นั่งลงคุยกัน" กู่ฟานเหลยชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของตัวเอง

หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า "ท่านกู่ครับ ผมยืนฟังคำสั่งการของท่านก็พอครับ"

หากวันนี้หลี่ซิวหยวนอายุเท่าเหล่าจู ก็คงนั่งลงโดยไม่เกรงใจเลยแน่นอน แต่คนหนุ่มคนหนึ่งเมื่อเผชิญกับผู้บังคับบัญชาใหญ่ระดับรองนายอำเภอฝ่ายบริหาร เขาให้คุณนั่งคุณก็นั่งเลยหรือ ไม่เกรงใจกันขนาดนั้นเชียวหรือ

"ฮ่าๆ พอเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ นั่งลงคุยกัน" กู่ฟานเหลยยิ่งพอใจหลี่ซิวหยวนมากขึ้น หนุ่มน้อยคนนี้รู้จักประมาณตนด้วย แม้ว่าหากหลี่ซิวหยวนจะนั่งลงไปเลย เธอก็คงไม่ว่าอะไร แต่การที่หลี่ซิวหยวนถ่อมตัวปฏิเสธเช่นนี้ ก็ทำให้ความประทับใจของเธอดีขึ้นไปอีก

หลี่ซิวหยวนถึงได้นั่งลงเพียงค่อนก้นบนเก้าอี้ หลังตั้งตรงเป็นไม้บรรทัด "ขอบพระคุณครับท่านกู่"

กู่ฟานเหลยผงกศีรษะเล็กน้อย หันไปมองอู๋อีอีแล้วสั่งว่า "เสี่ยวอู๋ ชงชาให้แก้วหนึ่ง"

อู๋อีอีพยักหน้า สีหน้าตกตะลึงอยู่บ้าง นี่ตัวเองกลายเป็น "เสี่ยวอู๋" ขึ้นมาจริงๆ เมื่อไม่กี่วันก่อนล้อเล่นให้หลี่ซิวหยวนเรียกตัวเองว่าเสี่ยวอู๋ ตอนนี้กลับกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมา แถมยังต้องชงชาให้หลี่ซิวหยวนอีก

"ซิวหยวนเอ๊ย ฉันได้ยินจากผู้อำนวยการของพวกเธอว่า เธอทำงานมาเดือนกว่าเกือบสองเดือนแล้ว ลองเล่ามาสิ รู้สึกอย่างไรกับงานของสำนักงานรัฐบาลอำเภอบ้าง" กู่ฟานเหลยมองหลี่ซิวหยวนแล้วถาม

สีหน้าของหลี่ซิวหยวนนิ่งค้างไปวูบหนึ่ง เข้าใจได้ว่าถึงเวลาทดสอบตัวเองอีกครั้งแล้ว จะทิ้งคะแนนความประทับใจไว้ที่รองนายอำเภอกู่ได้มากแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะตอบอย่างไร ในแง่หนึ่งนี่ก็คือคำถามสัมภาษณ์อีกรูปแบบหนึ่งนั่นเอง

หากตอบไปว่า "ผู้บังคับบัญชาดูแลผมดีมาก เพื่อนร่วมงานช่วยเหลือไม่น้อย ผมก้าวหน้าขึ้นมาก" อะไรทำนองนี้ ก็จะกลวงเปล่าและดาษดื่นเกินไป อีกทั้งนี่ก็ไม่ใช่มาตรฐานของผู้ได้ที่หนึ่งในรอบสัมภาษณ์อย่างตัวเอง

หากตอบไปว่า "งานก็ดีอยู่ แค่เหนื่อยไปหน่อย" นั่นยิ่งเป็นการละเมิดข้อห้ามใหญ่ คุณคิดว่าผู้บังคับบัญชาสนใจจริงๆ หรือว่าคุณเหนื่อยหรือไม่เหนื่อย ต่อให้คุณเหนื่อยจนตาย มันเกี่ยวอะไรกับผู้บังคับบัญชา

หลี่ซิวหยวนกระแอมล้างคอ "ขอบพระคุณที่ท่านห่วงใยครับ สองเดือนที่เข้าทำงานมานี้ ผมมีความรู้สึกลึกซึ้งมากครับ..."

อย่างแรกคือขอบคุณความห่วงใยของผู้บังคับบัญชา จุดนี้สำคัญที่สุด เมื่อมีประโยคนี้แล้ว ต่อให้คำตอบที่เหลือหลังจากนั้นจะไร้สาระสิ้นดี ผู้บังคับบัญชาก็ยังจะรู้สึกว่าหนุ่มน้อยคนนี้ควรค่าแก่การบ่มเพาะอยู่ดี

"การทำงานที่ฝ่ายกิจการทั่วไปของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ความรู้สึกแรกของผมคือตำแหน่งเล็ก แต่ความรับผิดชอบใหญ่ ยกตัวอย่างเช่นเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว มีงานตรวจทานข้อมูลการจัดระเบียบและสำรวจตรวจสอบเหมืองถ่านหินทั่วทั้งอำเภอจำนวนสองร้อยยี่สิบสามชุด ดูเผินๆ เหมือนแค่ตรวจทานข้อมูลเท่านั้น แต่กลับต้องประสานงานกับหลายหน่วยงาน สำนักงานรัฐบาลอำเภอคือด่านสุดท้ายก่อนที่ข้อมูลจะถูกรายงานถึงผู้บังคับบัญชา จำเป็นต้องคุมด่านนี้ให้ดี บางครั้งยังต้องลงไปดูหน้างานด้วยตัวเองด้วยครับ..."

ต่างจากตอนสัมภาษณ์ตรงที่คำตอบในจังหวะนี้จะเพ้อเจ้อกลวงเปล่าไม่ได้แล้ว จำเป็นต้องมีข้อมูลจริง แบบนี้อย่างหนึ่งคือมีข้อมูลย่อมมีน้ำหนักโน้มน้าวมากกว่า อีกอย่างหนึ่งคือฉวยโอกาสรายงานผลงานของตัวเองไปด้วย

ใบหน้าของกู่ฟานเหลยเผยรอยยิ้มออกมา เธอยิ่งพอใจหลี่ซิวหยวนคนนี้มากขึ้น คนหนุ่มคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ ตอบคำถามอย่างมีลำดับขั้น อีกทั้งยังจับประเด็นสำคัญได้ด้วย

"อย่างที่สองคือรู้สึกว่าวิธีการทำงานนั้นสำคัญมาก ท่ามกลางกองงานอันซับซ้อน จะจับประเด็นสำคัญได้อย่างไร หากไม่มีวิธีการทำงานที่ดี..." หลี่ซิวหยวนพูดจาฉะฉาน นี่คือสนามที่เขาถนัด

อู๋อีอีที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ถึงกับตาค้าง นี่หรือคือคุณค่าเนื้อทองของผู้ได้ที่หนึ่งรอบสัมภาษณ์ ครั้งแรกที่เธอมาพบรองนายอำเภอกู่ มีผู้อำนวยการจ้าวมาเป็นเพื่อนด้วย ยังพูดตะกุกตะกักไม่คล่องปากเลย หลี่ซิวหยวนคนนี้เก่งเกินไปแล้ว

"สุดท้ายก็คืออุณหภูมิของสำนักงาน อุณหภูมิของทีม งานหลายอย่างทุกคนช่วยกันทำจนสำเร็จ ทำให้ผมรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของหน่วยงานอย่างมากครับ..."

กู่ฟานเหลยพยักหน้าอย่างพอใจ จังหวะนี้ความชื่นชมที่มีต่อหลี่ซิวหยวนไม่ปิดบังอีกต่อไปแล้ว กระทั่งหยิบกาน้ำบนโต๊ะขึ้นมาเติมน้ำชาให้แก้วของหลี่ซิวหยวนด้วยตัวเองอีกด้วย