บทที่ 99 สวมกางเกงหนังทับกางเกงบุนวม ย่อมต้องมีเหตุผล

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของผังจื้อเฟิงกับหลัวอี้ เสิ่นชิ่งเฟิงก็ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ผมเคยได้ยินชื่อสหายหลี่ซิวหยวน ยอดเยี่ยมทีเดียว จึงอยากย้ายเขาไปอยู่ทางโน้น"

เหตุผลที่แท้จริงนั้นเสิ่นชิ่งเฟิงย่อมไม่มีทางบอกแน่นอน หากบอกไป ผังจื้อเฟิงจะยอมได้อย่างไร ปล่อยหลี่ซิวหยวนไป สูญเสียคนมีความสามารถคนนี้ไป ผังจื้อเฟิงก็ไม่มีทางไปชี้แจงกับผู้บริหารรัฐบาลอำเภอได้เลย

แม้ว่าตอนนี้ตัวเลือกนายอำเภอคนใหม่ยังไม่ได้กำหนดลงตัว แต่ไม่ว่าใครจะมาเป็นนายอำเภอ ก็ย่อมไม่ปล่อยคนมีความสามารถโดดเด่นขนาดนี้ไป การได้ลงบทความในหน้าสองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล แค่นี้ต่อให้เอามาตั้งบูชาไว้เป็นสัญลักษณ์นำโชคก็ยังคุ้ม

ผังจื้อเฟิงขบคิดในใจอยู่เล็กน้อย จึงมองเสิ่นชิ่งเฟิงแล้วเอ่ยหยั่งเชิงว่า

"เรื่องนี้ โดยหลักการแล้วผมเห็นด้วย เพียงแต่ยังต้องสอบถามความเห็นของสหายหลี่ซิวหยวนก่อน ดูว่าสหายหลี่ซิวหยวนจะว่าอย่างไร อีกทั้งตอนนี้สหายหลี่ซิวหยวนดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไปที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอของเรา ย้ายไปทางสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอของคุณแล้วจะจัดตำแหน่งอย่างไรก็เป็นปัญหาอยู่นะครับ"

"อะไรนะ รองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป เมื่อครู่คุณไม่ได้บอกว่าหลี่ซิวหยวนคนนี้เพิ่งเริ่มทำงานปีนี้หรอกหรือ" เสิ่นชิ่งเฟิงชะงักไป หากเป็นเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการธรรมดา เขาแค่เอ่ยปากฝากคำหนึ่งก็ย้ายไปได้แล้ว

แต่ขอเพียงเกี่ยวข้องกับตำแหน่งผู้บังคับบัญชา นั่นคือตำแหน่งมีเท่าไหร่ก็มีคนได้เท่านั้น ตำแหน่งที่ว่างลงหนึ่งตำแหน่งไม่รู้มีคนจ้องอยู่กี่คน สำคัญกว่านั้นคือต้องมีตำแหน่งว่างเสียก่อนถึงจะทำอะไรได้

ผังจื้อเฟิงได้ยินแล้วก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน นี่คุณไม่รู้อะไรเลยแล้วมาขอตัวคนหรือ คุณรู้หรือไม่รู้กันแน่ว่าหลี่ซิวหยวนเป็นคนแบบไหน ใครใช้ให้คุณมาขอตัวคน เรื่องแค่นี้ยังไม่ทราบอีกหรือ

"ผู้อำนวยการเสิ่น คุณก็พูดเองว่าสหายหลี่ซิวหยวนยอดเยี่ยมมาก ดังนั้นเราจึงใช้คนตามความสามารถ แม้ว่าอาวุโสจะยังตื้นอยู่ แต่ความสามารถแข็งแกร่งมาก เพิ่งขึ้นรับตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายกิจการทั่วไป ก็เปลี่ยนโฉมหน้าทางจิตวิญญาณของฝ่ายกิจการทั่วไปได้แล้ว..." ผังจื้อเฟิงรับคำพูดของเสิ่นชิ่งเฟิงมาสวนกลับไป

คุณเป็นคนพูดเองว่าได้ยินมาว่าหลี่ซิวหยวนยอดเยี่ยม คนยอดเยี่ยมเราเลื่อนตำแหน่งให้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้วผิดตรงไหน

เสิ่นชิ่งเฟิงถอนหายใจอยู่ในใจ รู้สึกว่าเรื่องนี้ลำบากอยู่บ้าง สำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอไม่มีตำแหน่งที่เหมาะสมให้จัดเลย หากตอนนี้มีตำแหน่งว่างอยู่ ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายเขาก็ยินดี

แต่ตอนนี้ไม่มีตำแหน่งที่เหมาะสม รอถึงตอนที่ตำแหน่งเหมาะสมว่างลง ประเมินว่าทางสำนักงานรัฐบาลอำเภอก็คงรู้เรื่องบทความที่หลี่ซิวหยวนตีพิมพ์แล้ว และย่อมไม่ยอมให้ตัวเองย้ายเขาไปแน่

ส่วนเรื่องที่จะไปคุยกับหลี่ซิวหยวน ให้หลี่ซิวหยวนย้ายไปก่อนนั้น เขาไม่โง่ขนาดนั้นหรอก ย้ายไปแล้วเบียดตำแหน่งออกมาไม่ได้จะทำอย่างไร

หลี่ซิวหยวนคนนี้ย้ายไปไม่ได้แล้ว

ผังจื้อเฟิงมองเสิ่นชิ่งเฟิงที่สีหน้าเต็มไปด้วยความจนใจ ก็ยิ้มแล้วถามว่า "ผู้อำนวยการเสิ่น เรื่องนี้ของคุณมันเรื่องอะไรกันแน่ครับ พอจะบอกได้ไหม"

สวมกางเกงหนังทับกางเกงบุนวม ย่อมต้องมีเหตุผล เสิ่นชิ่งเฟิงจู่ๆ ก็มาถึงประตูบ้านเพื่อมาขอตัวคน ทำเอาความสงสัยในใจเขาผุดขึ้นเป็นดง

"เอ้อ ได้ก็ได้ แต่เรื่องนี้ถือว่าคุณติดหนี้บุญคุณผมนะ" เสิ่นชิ่งเฟิงเห็นว่าไม่มีความหวังจะย้ายหลี่ซิวหยวนไปแล้ว จึงจนใจเอ่ยออกมา

ผังจื้อเฟิงพยักหน้า เสิ่นชิ่งเฟิงหยิบหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา พลิกไปหน้าสองแล้วหาบทความนั้นเจอ ชี้ให้ผังจื้อเฟิงดู หลัวอี้ก็ลุกขึ้นยื่นหัวเข้าไปดูด้วยความอยากรู้อย่างยิ่ง

ทว่าตอนแรกทั้งสองคนมองบทความแล้วก็ยังไม่ทันฉุกคิด ยังไงตัวอักษรคำว่า "สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวน" ที่อยู่บนนั้นก็คุ้นตาพวกเขาเสียเหลือเกิน คนเรานั้นมักจะมองข้ามสิ่งที่คุ้นเคยไปโดยไม่รู้ตัวเสมอ

จากนั้นผ่านไปสามวินาที ผังจื้อเฟิงถึงจะตั้งสติได้ ขยี้ตาอย่างแรงแล้วจ้องมอง จากนั้นก็วางหนังสือพิมพ์ในมือลง หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับใหม่อีกฉบับขึ้นมา พลิกไปหน้าสองหาตำแหน่งเดียวกันเพื่อยืนยันอีกครั้ง

จริง เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่พิมพ์ผิด หลี่ซิวหยวนตีพิมพ์บทความในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลจริงๆ

ผังจื้อเฟิงตะลึงงันไป ในสมองมีความคิดพลุ่งพล่านหมื่นสาย เขามองชื่อของหลี่ซิวหยวน สิ่งแรกที่รู้สึกไม่ใช่ความยินดีตกใจ แต่เป็นความหวาดกลัวย้อนหลัง หลี่ซิวหยวนมีเส้นสายกับหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลจริงๆ เขาไม่ได้หลอกตัวเอง โชคดีที่ตัวเองจัดตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายนี้ให้หลี่ซิวหยวนไว้ ไม่อย่างนั้นหากบีบหลี่ซิวหยวนจนต้องจากไปจริงๆ

บทความที่แขวนอยู่บนหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลตอนนี้ ประเมินว่าคงไม่ใช่ "ข้อขบคิดและการค้นหาบางประการว่าด้วยการก่อสร้างชนบทใหม่ระดับอำเภอ" แล้ว แต่จะเป็นชื่อของตัวเองแทน และตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานรัฐบาลอำเภอนี้ก็คงนั่งต่อไปไม่ได้

หลัวอี้ที่อยู่ข้างๆ มองบทความในมือแล้วก็ตะลึงงันเช่นกัน บทความของหลี่ซิวหยวนได้ตีพิมพ์ในหน้าสองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล นี่ทำได้อย่างไรกัน ที่บ้านไม่ได้เปิดร้านก๋วยเตี๋ยวหรอกหรือ ทำไมดูเหมือนที่บ้านเปิดสำนักหนังสือพิมพ์เสียอย่างนั้น เจ้าหนุ่มน้อยคนหนึ่งบอกจะขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็ขึ้นได้เลยหรือ

"เอาล่ะ ผมต้องไปรายงานท่านเลขาธิการแล้ว พวกคุณสองคนแอบดีใจกันไปเถอะ อย่าลืมว่าติดหนี้บุญคุณผมอยู่นะ" เสิ่นชิ่งเฟิงลุกขึ้นยืนเอ่ยพลางยิ้มร่า

ผังจื้อเฟิงหน้าเต็มไปด้วยความอึ้งขณะมองเสิ่นชิ่งเฟิง นี่หน้าหนาขนาดไหนกัน พอรู้เรื่องนี้สิ่งแรกที่ทำคือมาขุดมุมกำแพง โชคดีที่ก่อนหน้านี้เลื่อนตำแหน่งหลี่ซิวหยวนให้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นหากหลี่ซิวหยวนถูกขุดไป ตัวเองกับผู้บริหารรัฐบาลอำเภอก็ไม่มีทางชี้แจงกันได้เลย

ทำอะไรไม่เข้าท่าขนาดนี้ ตอนนี้ยังหน้าหนาบอกอีกว่าตัวเองต้องติดหนี้บุญคุณเขา

พอเสิ่นชิ่งเฟิงจากไป ผังจื้อเฟิงก็เตรียมถือหนังสือพิมพ์ไปรายงานผู้บังคับบัญชาทันที มองอย่างเล็กนี่คือผลงานของหลี่ซิวหยวน มองอย่างใหญ่นี่ก็คือผลงานของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ ผลงานของสำนักงานรัฐบาลอำเภอก็คือผลงานของตัวเอง ตัวเองรู้จักคนและใช้คนเป็น นำงานอย่างมีวิธีการ...

"เหล่าหลัว ตอนนี้ผมต้องไปรายงานผู้บังคับบัญชา คุณกลับไปก่อนเถอะ ไว้มีเวลาผมค่อยหาคุณมาคุย" ผังจื้อเฟิงมองหลัวอี้แล้วเอ่ยอย่างรีบร้อน หลัวอี้พยักหน้า ทั้งสองคนออกจากห้องทำงานไปด้วยกัน

หลัวอี้กลับไปยังห้องทำงานของตัวเอง ส่วนผังจื้อเฟิงถือหนังสือพิมพ์เดินเข้าไปในห้องทำงานของรองนายอำเภอกู่

รองนายอำเภอกู่ชื่อกู่ฟานเหลย อายุสี่สิบกว่า กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์เต็มพละกำลัง ให้ความรู้สึกแรกเห็นว่าเป็นหญิงแกร่งประเภทหนึ่ง ผมสั้นทั้งศีรษะยิ่งให้ความรู้สึกเฉียบคมดุดันเพิ่มขึ้นสามส่วน

"ผู้อำนวยการผังมาแล้ว นั่งสิ เสี่ยวอู๋ รินน้ำชาให้หน่อย" กู่ฟานเหลยเห็นผังจื้อเฟิงถือหนังสือพิมพ์เข้ามา ก็ชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามตัวเองแล้วเอ่ย

ผังจื้อเฟิงยิ้มพยักหน้าแล้วนั่งลง พอรับถ้วยชามาแล้ว อู๋อีอีก็ถอยออกจากห้องทำงานไปเอง โดยทั่วไปแล้ว หากไม่ใช่กรณีที่ผู้บังคับบัญชาร้องขอ เวลาที่ผู้บังคับบัญชาสนทนากัน เลขานุการย่อมไม่อยู่ในที่นั้นแน่นอน

หลังจากอู๋อีอีออกจากห้อง เธอก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล เพียงรออยู่ในห้องทำงานเล็กๆ ห้องข้างๆ พร้อมให้ผู้บังคับบัญชาเรียกตัวได้ทุกเมื่อ ไม่นานนักอู๋อีอีก็ได้ยินเสียงเปิดประตู จึงออกมาจากห้องข้างๆ ทันที

ผังจื้อเฟิงเดินจากไปด้วยใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้ม อู๋อีอียังกล่าวคำสุภาพไปสองประโยค จากนั้นจึงเข้าไปในห้องทำงานของผู้บังคับบัญชา เตรียมจะเก็บถ้วยชาที่ผังจื้อเฟิงดื่มไปล้าง

ทว่าในจังหวะนี้ กู่ฟานเหลยกลับโบกมือแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวอู๋ อย่าเพิ่งยุ่งกับตรงนั้น เธอไปที่ฝ่ายกิจการทั่วไปสักรอบ เรียกหลี่ซิวหยวนมาหาฉันหน่อย"

"ค่ะผู้บังคับบัญชา" อู๋อีอีพยักหน้าโดยไม่ทันคิด จากนั้นจู่ๆ มือที่กำลังเคลื่อนไหวก็ชะงักค้าง เอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก "ท่านกู่ ท่านบอกให้เรียกใครมาคะ"

"หลี่ซิวหยวนที่เพิ่งเข้าทำงานในฝ่ายกิจการทั่วไปน่ะ เธอไม่รู้จักหรือ"