บทที่ 98 มาขอตัวคน

"หลี่ซิวหยวน" คือใคร เสิ่นชิ่งเฟิงไม่รู้ แต่คำว่า "สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวน" นี้คุ้นตาเสียเหลือเกิน นี่คือบทความของคนในอำเภอหวงหยวนของตัวเองที่ได้ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล

อีกทั้งยังอยู่ในตำแหน่งหน้าสองด้วย ล้อเล่นหรือเปล่ากันนี่ เสิ่นชิ่งเฟิงขยี้ตา ตรวจสอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงสามรอบ ไม่ผิดแน่ ไม่ใช่ตาแก่พร่ามัวของตัวเอง ตัวเองไม่ได้อ่านผิด เป็นสำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนจริงๆ

ไม่ใช่ว่าเสิ่นชิ่งเฟิงตอบสนองเกินเหตุ แต่คุณค่าเนื้อทองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนั้นไม่เหมือนกัน เป็นตำแหน่งที่ทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทอง สิ่งพิมพ์ระดับมณฑลฉบับอื่นๆ นั้นยังมีคนหาสารพัดวิธีเพื่อลงบทความขนาดก้อนเต้าหู้เล็กๆ เพราะข้อกำหนดเรื่องการประเมินวิทยฐานะอะไรทำนองนั้น

แต่หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลนั้นไม่มีใครคิดหวังแบบนั้นเลย สิ่งที่ได้ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล ต่อให้เป็นแค่ก้อนเต้าหู้เล็กๆ ก็ไม่ใช่ว่าคนธรรมดาจะขึ้นไปได้

หากจำไม่ผิด ครั้งที่แล้วที่อำเภอหวงหยวนได้ขึ้นหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล คือพิธีเปิดโครงการก่อสร้างใหญ่โครงการหนึ่งในอำเภอเมื่อปีก่อน ที่ผู้บริหารหลักจากทางเมืองมาร่วมงาน จึงได้ครองพื้นที่เล็กๆ ในตำแหน่งหน้าสี่ของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล

แต่ตอนนี้บทความของ "หลี่ซิวหยวน" คนนี้กลับอยู่ในตำแหน่งหน้าสอง หน้าสองกับหน้าสี่นี้ไม่รู้ห่างกันขนาดไหน หน้าหนึ่งคือหน้าพาดหัว ส่วนหน้าสองก็คือข่าวสำคัญเช่นกัน

ก่อนหน้านี้เสิ่นชิ่งเฟิงยังไม่ได้อ่านบทความนี้อย่างละเอียด ตอนนี้พอตั้งสติได้ก็อ่านซ้ำอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกรอบ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลเป็นเครื่องเสริมส่งหรือเปล่า ยิ่งอ่านเสิ่นชิ่งเฟิงก็ยิ่งรู้สึกว่าบทความชิ้นนี้เขียนได้ดี

มีอุณหภูมิ มีความลึก มีทฤษฎี มีการปฏิบัติ ทั้งวิเคราะห์ผลกระทบที่นโยบายนำมาได้อย่างมองภาพรวมจากที่สูง ทั้งยังพิจารณาปัญหาโดยยืนอยู่ในมุมของชาวนาด้วยการเอาใจเขามาใส่ใจเรา บทความชิ้นเดียวเห็นทั้งคนเห็นทั้งเรื่อง พูดถึงการเมืองด้วย พูดถึงจุดยืนด้วย

เสิ่นชิ่งเฟิงศึกษาอย่างละเอียดจบแล้วก็รู้สึกโล่งอกลื่นไหลเต็มอิ่ม แม้แต่การเลือกใช้คำและการเรียงประโยคในบทความ เขาก็ยังรู้สึกว่าดี

เขาหยิบหนังสือพิมพ์ในมือขึ้นมา เตรียมจะไปรายงานผู้บังคับบัญชาสักหน่อย อำเภอหวงหยวนนี้ก็ได้หน้าได้ตาเหมือนกัน มีคนที่บทความได้ตีพิมพ์ในตำแหน่งหน้าสองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล จำเป็นต้องให้ผู้บังคับบัญชารู้เป็นคนแรก

ทว่าในจังหวะที่เขาถือหนังสือพิมพ์เตรียมจะออกจากห้อง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เรื่องนี้สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนรู้แล้วหรือยัง ด้วยสถานการณ์ของรัฐบาลอำเภอหวงหยวนตอนนี้ พวกเขายังมีใจมาสนใจเรื่องนี้อีกหรือ

ถ้าหากสำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนยังไม่รู้ ตัวเองจะฉวยช่องโหว่นี้ได้หรือไม่ ดึงหลี่ซิวหยวนคนนี้ย้ายมาที่สำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอเสียเลย คนที่มีความสามารถแบบนี้ถ้าปล่อยไว้ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอก็เสียของเกินไป

ไอ้ผังจื้อเฟิงหัวทึบคนนั้น มันเข้าใจการบ่มเพาะคนมีความสามารถหรือเปล่ากัน

เสิ่นชิ่งเฟิงวางหนังสือพิมพ์ในมือลง เดินออกจากห้องทำงาน มุ่งตรงไปยังชั้นที่เป็นสำนักงานรัฐบาลอำเภอด้านล่างทันที

"ผู้อำนวยการเสิ่นครับ"

"สวัสดีครับผู้อำนวยการเสิ่น"

ตลอดทางมีคนทักทายเสิ่นชิ่งเฟิงไม่น้อย เสิ่นชิ่งเฟิงก็ยิ้มตอบรับไปทีละคน แต่ทุกคนกลับรู้สึกว่าวันนี้ฝีเท้าของผู้อำนวยการเสิ่นดูเร่งรีบอยู่บ้าง

ตอนที่เสิ่นชิ่งเฟิงเคาะประตูห้องทำงานของผังจื้อเฟิงนั้น ภายในห้องทำงาน ผังจื้อเฟิงกำลังคุยอยู่กับหลัวอี้ ความหมายที่หลัวอี้มาทำงานแล้วมาหาผังจื้อเฟิงนั้นง่ายมาก ตอนนี้ตัวเองกลับมาแล้ว ก็อยากทุ่มตัวลงไปในงานอย่างใจจดใจจ่อ

แต่ความหมายของผังจื้อเฟิงคือให้หลัวอี้พักผ่อนอีกสักหน่อย พักผ่อนต่อไปอีก ปรับสภาพให้ดีก่อน...

พูดกันตรงๆ ก็คือไม่อยากคืนอำนาจที่เคยอยู่ในมือหลัวอี้กลับไปนั่นเอง แต่หลัวอี้ก็ตื๊อไม่เลิกตลอด ผังจื้อเฟิงกำลังปวดหัวว่าจะสลัดหลัวอี้ไปอย่างไรดี พอดีเสิ่นชิ่งเฟิงเคาะประตูเข้ามา

"ผู้อำนวยการเสิ่น แขกหายากๆ เชิญเลยครับ" ผังจื้อเฟิงอ้อมออกมาจากหลังโต๊ะทำงานเพื่อต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เสิ่นชิ่งเฟิงคนนี้เป็นผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอ และตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอนั้นเป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างพิเศษ ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอที่พิเศษหน่อยสามารถเข้าเป็นคณะกรรมการประจำได้ กลายเป็นคณะกรรมการประจำพรรคอำเภอ แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ มีกรณีแบบนี้น้อยมาก แต่ก็ยังมีความน่าจะเป็นอยู่บ้าง

ส่วนผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอทั่วไปนั้น การจะไต่ไปถึงระดับรองผู้อำนวยการกองก็ยังมีความหวังอยู่มาก แม้ว่างานที่ทำจะเหมือนกัน แต่พอระดับชั้นขยับขึ้นไป หากมีโอกาสได้โยกย้ายตำแหน่ง ก็จะกลายเป็นรองผู้อำนวยการกองที่มีอำนาจจริง

ต่อให้ไต่ไปไม่ถึงระดับรองผู้อำนวยการกอง ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอก็เป็นคนรับใช้คณะกรรมการพรรคอำเภอ โดยธรรมชาติแล้วย่อมสูงกว่าสำนักงานรัฐบาลอำเภออยู่หนึ่งขั้น

ดังนั้นผังจื้อเฟิงจึงสุภาพกับเสิ่นชิ่งเฟิงมาก ต้อนรับอย่างกระตือรือร้นไปพลาง หันไปมองหลัวอี้แล้วเอ่ยไปพลาง

"เหล่าหลัว เอาอย่างนี้ คุณกลับไปก่อนเถอะ ไว้ผมหาเวลาคุยกับคุณอีกที"

ทางนี้มีแขกมาแล้ว เหล่าหลัวถ้ามีไหวพริบอ่านสถานการณ์อยู่บ้างก็ควรจะไปได้แล้ว

แต่สิ่งที่ผังจื้อเฟิงไม่คาดคิดก็คือ หลัวอี้กลับยิ้มแล้วเอ่ยว่า "ไม่เป็นไร ผมไม่รีบ ผู้อำนวยการเสิ่น ผมอยู่ที่นี่ไม่กระทบการคุยงานของพวกคุณใช่ไหม"

หลัวอี้ทำงานอยู่ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอมาสิบกว่าปี ข้อดีของความอาวุโสคือบางครั้งถ้ายอมไม่แคร์หน้าตา ก็ไม่มีใครทำอะไรเขาได้ คนอื่นต้องเกรงใจไว้บ้าง อย่างเช่นเสิ่นชิ่งเฟิงในจังหวะนี้ เขาจะปฏิเสธได้อย่างไร ยังไงปกติทุกคนก็รู้จักกัน เคยดื่มเหล้าด้วยกัน คุยกันมาแล้ว

"ไม่กระทบครับ ผมก็แค่มาคุยเรื่อยเปื่อยเท่านั้น" เสิ่นชิ่งเฟิงได้แต่เอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ในใจกลับถอนหายใจ ดูท่าสถานการณ์ของสำนักงานรัฐบาลอำเภอนี้จะซับซ้อนกว่าที่ตัวเองคิดไว้เสียอีก ระหว่างหลัวอี้กับผังจื้อเฟิงสองคนนี้มีเรื่องบาดหมางกันไม่น้อย

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งพิสูจน์การคาดการณ์ของเขา สำนักงานรัฐบาลอำเภอนี้วุ่นวายมาก ย่อมไม่มีทางสังเกตเห็นเลยว่าบทความของหลี่ซิวหยวนคนนั้นได้ตีพิมพ์ถึงหน้าสองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลแล้ว แต่นั่นแหละที่เปิดโอกาสให้ตัวเองพอดี

เสิ่นชิ่งเฟิงนั่งลง มองหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลหลายฉบับที่วางเรียงเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะ ก็รู้ทันทีว่าผังจื้อเฟิงคนนี้น่าจะยังไม่ได้อ่าน

สีหน้าของผังจื้อเฟิงดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไล่หลัวอี้ออกไปด้วยกำลังไม่ได้ พอรินน้ำชาให้ทั้งสองคนแล้ว ผังจื้อเฟิงจึงมองเสิ่นชิ่งเฟิงแล้วถามว่า "ผู้อำนวยการเสิ่น มีคำสั่งการอะไรหรือครับ"

เสิ่นชิ่งเฟิงโบกมือรัวๆ "คำสั่งการนี่ไม่กล้ารับครับ เรื่องเป็นแบบนี้ ทางสำนักงานรัฐบาลอำเภอของคุณมีคนชื่อหลี่ซิวหยวนใช่ไหมครับ"

เสิ่นชิ่งเฟิงเข้าเรื่องตรงๆ ทำให้ผังจื้อเฟิงเกิดความสงสัยขึ้นมาในใจทันที ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่หลี่ซิวหยวนไปเกี่ยวข้องกับเสิ่นชิ่งเฟิง ส่วนหลัวอี้ที่อยู่ข้างๆ นั้นเดิมทีก็ไม่ได้สนใจ ตอนนี้เขาไม่แยแสเรื่องอื่นใด เอาแต่อยากทวงงานที่ตัวเองกำกับดูแลกลับคืนมา

แต่ไม่คาดคิดว่าเสิ่นชิ่งเฟิงคนนี้จะเอ่ยถึงหลี่ซิวหยวนขึ้นมา ในพริบตาเขาก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจทันที

"มีคนชื่อหลี่ซิวหยวนอยู่คนหนึ่งครับ อยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไป เพิ่งเริ่มทำงานปีนี้เอง" ผังจื้อเฟิงพูดจบแล้วถามว่า "ผู้อำนวยการเสิ่น เกิดอะไรขึ้นหรือครับ เขา..."

"ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าหลี่ซิวหยวนคนนี้ยอดเยี่ยมทีเดียว ผมอยากมาปรึกษาคุณสักหน่อย ดูว่าจะปล่อยตัวเขาย้ายมาที่สำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอของเราได้ไหม คุณก็รู้ว่าสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอของเราสองปีมานี้ไม่ได้รับคนใหม่เลย ไม่มีกำลังใหม่ๆ ไหลเข้ามาด้วย..."

เสิ่นชิ่งเฟิงหาข้ออ้างขึ้นมา ขอแค่ผังจื้อเฟิงกล้ารับปาก อีกครู่เดียวเขาก็จะให้ฝ่ายบุคคลของสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอมาดำเนินเรื่องโอนย้ายทันที รอถึงตอนที่ผังจื้อเฟิงตั้งตัวได้ หลี่ซิวหยวนก็ควรจะเป็นคนของสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอไปแล้ว

"ผู้อำนวยการเสิ่น คุณรู้จักหลี่ซิวหยวนด้วยหรือครับ" ในใจผังจื้อเฟิงเต็มไปด้วยความสงสัย เสิ่นชิ่งเฟิงคนนี้จะย้ายหลี่ซิวหยวนไปสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอ จะว่าไปนี่ย่อมเป็นเรื่องดีแน่นอน เตะหลี่ซิวหยวนออกไปได้ ตัวเองไม่รู้จะสบายใจขึ้นแค่ไหน

แต่อยู่ดีๆ ทำไมเสิ่นชิ่งเฟิงถึงคิดจะย้ายหลี่ซิวหยวนไปล่ะ มีความสัมพันธ์อะไรกับหลี่ซิวหยวนกัน

หลัวอี้ที่อยู่ข้างๆ ก็อยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่งเช่นกัน เบื้องหลังหลี่ซิวหยวนคนนี้มีใครกันแน่ ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอมาขอตัวคนด้วยตัวเอง นี่มันเป็นแค่คนหนุ่มธรรมดาคนหนึ่งชัดๆ ทำไมตอนนี้เส้นสายเบื้องหลังถึงซับซ้อนขนาดนี้

ก่อนอื่นก็ผังจื้อเฟิงเลื่อนตำแหน่งหลี่ซิวหยวนให้เป็นรองหัวหน้าฝ่าย ตอนนี้เสิ่นชิ่งเฟิงจากคณะกรรมการพรรคอำเภอก็มาขอตัวคนด้วยตัวเองอีก