บทที่ 97 คุ้นตาเสียเหลือเกิน

หลังหลัวหย่งกลับถึงบ้าน เขานอนอยู่บนเตียงขบคิดอยู่ตั้งนานก็ยังไม่เข้าใจ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ หลี่ซิวหยวนได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว หลี่ซิวหยวนคนนี้มีเส้นสายใหญ่โตอะไรหรือ เพิ่งทำงานได้เดือนกว่าก็ได้เลื่อนตำแหน่ง แล้วทำไมไม่เคยได้ยินซ่งลี่หมินพูดถึงเลยล่ะ

พรุ่งนี้ต้องถามซ่งลี่หมินหน่อยว่าเรื่องเป็นอย่างไร ยังนับตัวเองเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า หลานชายได้เลื่อนตำแหน่งแล้วยังไม่บอกตัวเองสักคำ

พี่ใหญ่หลัวอี้ให้ตัวเองสานสัมพันธ์กับอีกฝ่ายให้ดี หรือว่าไว้คราวหน้าตัวเองจะหาโอกาสเลี้ยงข้าวเขาสักมื้อดี

ขณะที่หลัวหย่งกำลังขบคิดอยู่ที่บ้าน หลัวอี้พี่ชายของเขาก็นอนอยู่บนเตียงโดยไม่หลับเช่นกัน กลับมาแค่วันเดียวเขาก็รู้สึกได้แล้วว่า เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่สำนักงานรัฐบาลอำเภอก่อนหน้านี้ อำนาจของตัวเองลดลงไปมากทีเดียว

วันนี้ตอนไปรายงานงานกับผังจื้อเฟิง ท่าทีของผังจื้อเฟิงนั้นไม่เย็นไม่ร้อน ส่วนข้างล่างมีรองหัวหน้าฝ่ายสองคน หัวหน้าฝ่ายหนึ่งคน กลับมาเพียงเฉียนฮุ่ยคนเดียว อีกสองคนที่เหลือไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามา นี่หมายความว่าอย่างไรก็ชัดเจนเต็มที

การเป็นผู้บังคับบัญชาโดยข้างล่างไม่มีคนสนับสนุนนั้นไปไม่รอด นอกจากเฉียนฮุ่ยคนนี้แล้ว คนอื่นๆ จะดึงมาเข้าพวกก็ยากเย็นมาก ยังไงเสียตัวเองก็ไปเดินเล่นที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยระดับเมืองมาแล้วรอบหนึ่ง คนอื่นหลบยังไม่ทันเลย จะยอมให้ตัวเองดึงมาเข้าพวกได้อย่างไร

และตอนนี้คนเดียวที่มีความเป็นไปได้ที่จะดึงมาเข้าพวกได้ก็คือหลี่ซิวหยวน เพียงแต่เบื้องหลังหลี่ซิวหยวนมีใครอยู่กันแน่ ตัวเองไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง คงต้องหาโอกาสหยั่งเชิงสถานการณ์ของหลี่ซิวหยวนดู อย่างหนึ่งคือตัวเองสืบถามในหน่วยงาน หาโอกาสหยั่งเชิงหลี่ซิวหยวน อีกอย่างหนึ่งคือดูว่าหลัวหย่งน้องชายของตัวเองจะสืบข้อมูลอะไรมาได้บ้าง

หลัวอี้ขบคิดอยู่ในใจ มุมปากเผยความขมขื่นออกมาบางเบา เมื่อเดือนก่อน หลี่ซิวหยวนยังต้องหาทางให้ตัวเองช่วยดูแลอยู่เลย ผลปรากฏว่าผ่านไปเดือนเดียว ตัวเองกลับต้องการการสนับสนุนจากเขาเสียแล้ว...

ส่วนหลี่ซิวหยวนซึ่งเป็นบุคคลศูนย์กลางที่หลัวหย่งกับหลัวอี้ต่างจับตาอยู่นั้น เวลานี้เข้าสู่ห้วงนิทราไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว

ทว่าในห้วงเวลาเดียวกันนั้น ที่โรงพิมพ์ในเครือของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล ณ เมืองจงเป่ยซึ่งเป็นตัวเมืองระดับมณฑลอันไกลโพ้น ก็พิมพ์หนังสือพิมพ์ของวันที่ยี่สิบหกมิถุนายนเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

เวลานี้คือศูนย์นาฬิกาสิบนาทีของวันที่ยี่สิบหก ผู้รับผิดชอบหน้างานมองเวลาแล้วก็พอใจมาก วันนี้ขั้นตอนการพิมพ์ของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลไม่มีความล่าช้าเกิดขึ้น อย่างเช่นการตรวจต้นฉบับล่าช้า หรือเครื่องพิมพ์ขัดข้อง เป็นต้น

ถัดจากนี้คือปัญหาเรื่องการจัดส่ง หนังสือพิมพ์รายวันหลายแสนฉบับนี้จะส่งถึงหน่วยงานและสมาชิกผู้รับทั่วทั้งมณฑลได้ตรงเวลาหรือไม่นั้น มีปัจจัยเกี่ยวข้องอยู่มากมาย เช่นปัจจัยเรื่องระยะทาง หน่วยงานและสมาชิกผู้รับต่างๆ ในเมืองจงเป่ยซึ่งเป็นตัวเมืองระดับมณฑลนั้น โดยพื้นฐานแล้วจะได้รับหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลของวันนั้นเป็นกลุ่มแรก

แต่ที่อยู่ไกลออกไปนั้น อาจต้องรอถึงวันถัดไป หรือกระทั่งนานกว่านั้น

อีกทั้งยังมีผลกระทบจากสภาพอากาศ หากเจอสภาพอากาศเลวร้าย หรือรถขนส่งเสียขึ้นมา เวลาส่งถึงก็จะยืดออกไป ต่อให้ส่งถึงพื้นที่นั้นแล้ว ก็ยังต้องดูจำนวนพนักงานส่งของตามศูนย์กระจายในท้องถิ่นอีก หากศูนย์กระจายมีเจ้าหน้าที่จำนวนน้อย ก็จะส่งผลต่อความรวดเร็วในการนำส่งเช่นกัน

ผู้รับผิดชอบเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน แล้วออกคำสั่งว่า "ออกเดินทาง"

คืนนี้จันทร์กระจ่างดาวเบาบาง ดูแล้วสภาพอากาศน่าจะดี หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลเหอตงหลายแสนฉบับของวันนี้น่าจะส่งถึงมือหน่วยงานและสมาชิกผู้รับทั่วทั้งมณฑลได้โดยเร็วที่สุด

เจ็ดโมงเช้า หลี่ซิวหยวนตื่นนอนตรงเวลา กินอาหารเช้าเสร็จก็ออกจากบ้าน แต่ไม่ได้ตรงไปที่หน่วยงาน กลับคิดจะหาแผงหนังสือพิมพ์ดูว่าจะซื้อหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลของวันนี้ได้หรือไม่ แม้ว่าหลี่ซิวหยวนจะเข้าใจดีว่าความน่าจะเป็นแบบนี้ไม่สูงนัก

อำเภอหวงหยวนถือว่าอยู่ไม่ไกลจากเมืองจงเป่ยซึ่งเป็นตัวเมืองระดับมณฑล ระยะทางรถวิ่งแค่สองชั่วโมงเท่านั้น แต่รถส่งหนังสือพิมพ์นี้ก็ไม่ใช่ว่าส่งให้อำเภอหวงหยวนที่เดียว หากแต่วิ่งไปตามทาง จอดส่งไปตามทางเรื่อยมา

โดยทั่วไปแล้ว ต่อให้หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลของวันนั้นพิมพ์เสร็จตั้งแต่ตอนตีหนึ่งตีสอง กว่าจะส่งถึงอำเภอหวงหยวนก็ต้องเจ็ดแปดโมงเช้า และเมื่อถึงศูนย์กระจายกลางของตัวอำเภอแล้ว โดยทั่วไปที่ส่งก่อนก็คือคณะกรรมการพรรคอำเภอ รัฐบาลอำเภอ และหน่วยงานต่างๆ ที่เหลือจึงจะเป็นแผงหนังสือพิมพ์ในตัวอำเภอและสมาชิกผู้รับบางส่วน

พอส่งพวกนี้เสร็จก็แทบจะหมดไปหนึ่งวันแล้ว ชาติก่อนตอนที่หลี่ซิวหยวนอยู่ชนบท โดยพื้นฐานแล้วก็ต้องข้ามวันถึงจะได้รับ หรือกระทั่งบางครั้งถ้าเจอฝนตกหรือสภาพอากาศไม่ดี รอสองวันถึงจะได้รับก็เป็นเรื่องปกติมาก

ทว่าถึงจะรู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ หลี่ซิวหยวนก็ยังแวะไปที่แผงหนังสือพิมพ์รอบหนึ่ง อยากถามดูว่าส่งมาถึงหรือยัง

"หนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลของวันนี้น่ะหรือ ยังไม่มีหรอก ยังไงก็ต้องรอถึงบ่าย ถ้าช้าหน่อยก็พรุ่งนี้เลย" เจ้าของแผงหนังสือพิมพ์เอ่ย "ถ้าคุณอยากได้ก็ค่อยมาใหม่ตอนบ่ายแล้วกัน"

เจ้าของแผงหนังสือพิมพ์พูดจาสุภาพทีเดียว เพราะคนหนุ่มที่เอ่ยปากขอหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลแบบนี้ ไม่ต้องคิดเลย ต้องเป็นคนที่ทำงานอยู่ในระบบราชการแน่นอน

คนหนุ่มนอกระบบราชการนั้น ซื้อนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์แนวเมืองอื่นๆ ต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ

หลี่ซิวหยวนพยักหน้า หมดใจแล้ว รอไปก็แล้วกัน หันตัวเดินไปทางป้ายรถประจำทางเพื่อไปทำงานอย่างใจเย็น ได้แต่รอถึงตอนกลางวันค่อยแวะมาดูอีกสักรอบ

พอมัวเสียเวลาแบบนี้ หลี่ซิวหยวนก็ไปถึงหน่วยงานช้าไปหน่อย คนในฝ่ายกิจการทั่วไปมากันครบเกือบหมดแล้ว พอหลี่ซิวหยวนเดินเข้ามาก็มีคนทักทายไม่น้อย

"ซิวหยวน"

"หัวหน้าหลี่"

เรียกกันสารพัดแบบ แต่ไม่มีใครเรียกว่า "เสี่ยวหลี่" อีกแล้ว

หลังจากหลี่ซิวหยวนนั่งลงที่ตำแหน่งของตัวเอง ก็เริ่มยุ่งกับงานประจำวันนั้น แม้จะเป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว แต่งานที่ต้องทำก็ยังต้องทำอยู่ดี

เก้าโมงเช้า บุรุษไปรษณีย์ในชุดทำงานสีเขียวเดินเข้ามาในอาคารสำนักงานรัฐบาลอำเภอ พวกเขาจะไม่ส่งตรงถึงแต่ละฝ่าย แต่จะวางรวมกันไว้ที่ห้องรับส่งเอกสาร จากนั้นทางห้องรับส่งเอกสารจึงนำขึ้นไปส่งต่อ

ตอนที่หนังสือพิมพ์ส่งถึงห้องทำงานของผังจื้อเฟิง ผังจื้อเฟิงกำลังยุ่งอยู่พอดี จึงวางหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะไปตามมือ หนังสือพิมพ์นี้ก็ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็มี เจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการธรรมดาจะไม่มี ตามปกติแล้วหนึ่งหน่วยงานต่อหนังสือพิมพ์หนึ่งฉบับ

สำนักงานรัฐบาลอำเภอทั้งสำนักงานสั่งไว้เพียงฉบับเดียว โดยพื้นฐานแล้วก็ส่งมาที่ผังจื้อเฟิงทั้งหมด ยังมีหนังสือพิมพ์อีกสามฉบับซึ่งเป็นของรองนายอำเภออีกสามท่านที่วางไว้ที่เขาเช่นกัน บางครั้งเลขานุการของผู้บริหารอำเภอทั้งสามท่านก็มารับที่เขา หรือไม่เขาก็นำไปส่งเอง

ทว่าสำหรับผังจื้อเฟิงแล้ว ตอนนี้รองนายอำเภอทั้งสามในอำเภอต่างยุ่งกับการวิ่งเต้นเส้นสายกันทั้งวัน แข่งกันชิงตำแหน่งนายอำเภออยู่ ที่ไหนจะมีอารมณ์มาอ่านหนังสือพิมพ์กัน เขาจึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้เท่าไหร่ รอตอนบ่ายหรือเมื่อไหร่ที่ว่างค่อยเอาไปส่งก็ยังไม่สาย หรือกระทั่งเอาหนังสือพิมพ์หลายวันไปส่งพร้อมกันทีเดียวก็ยังไม่ช้า

เจ้าหน้าที่ห้องรับส่งเอกสารเดินออกมาจากสำนักงานรัฐบาลอำเภอแล้วก็เดินขึ้นชั้นบนต่อไป ทางคณะกรรมการพรรคอำเภอก็ทำแบบเดียวกัน คือนำหนังสือพิมพ์ไปวางบนโต๊ะของผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอโดยตรง

เสิ่นชิ่งเฟิง ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอ อายุสี่สิบต้นๆ เป็นข้าราชการระดับหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้น ในบรรดาข้าราชการระดับหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้นของอำเภอหวงหยวนนั้น ถือว่าอยู่ในวัยฉกรรจ์เต็มพละกำลัง พอรับหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลมาแล้วก็เตรียมจะกวาดสายตาอ่านคร่าวๆ สักรอบ จากนั้นจึงค่อยจัดคนนำไปส่งให้ผู้บริหารแต่ละท่านของคณะกรรมการพรรคอำเภอ นี่คือนิสัยของเขา เพราะหนังสือพิมพ์ที่ส่งมาทุกวันมีมาก ผู้บังคับบัญชาอาจไม่มีเวลาอ่านมากขนาดนั้น ตัวเองอ่านผ่านตาก่อนสักรอบ ดูว่ามีข่าวสำคัญอะไรบ้างไหม ก็จะได้รายงานผู้บังคับบัญชาล่วงหน้าได้ด้วย

การที่เขานั่งเก้าอี้ผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอได้อย่างมั่นคงนั้น ความสามารถสำคัญประการหนึ่งก็คือความละเอียดรอบคอบ ตั้งแต่แรกเริ่มที่เข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ระดับปฏิบัติการ เขาก็รักษานิสัยอันดีนี้เอาไว้ตลอดมา แน่นอนว่าสำหรับผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภออย่างเสิ่นชิ่งเฟิงในตอนนี้ ผู้บังคับบัญชาของเขามีเพียงคนเดียว นั่นคือเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอ ผู้นำหมายเลขหนึ่งของอำเภอหวงหยวน...

อย่างแรกเขากวาดตามองตำแหน่งหน้าหนึ่ง ตำแหน่งนี้โดยพื้นฐานแล้วคือคำกล่าวของผู้บริหารหลักระดับมณฑล หรือกิจกรรมสำคัญของทางมณฑล หรือกระทั่งการถ่ายทอดสาระสำคัญและคำสั่งการจากเบื้องบนขึ้นไปอีก...

อ่านผ่านไปรอบหนึ่งก็ไม่มีอะไรที่ควรใส่ใจเป็นพิเศษ จึงพลิกไปยังตำแหน่งหน้าสอง เนื้อหาของหน้าสองนี้โดยทั่วไปก็คือข่าวจากเมืองและอำเภอต่างๆ ทั่วทั้งมณฑล แน่นอนว่าก็มีข่าวของทางมณฑลอยู่บ้างเช่นกัน เพียงแต่ระดับความสำคัญลดลงมาเล็กน้อย ทว่าสิ่งที่ได้วางในตำแหน่งหน้าสองก็ยังมีคุณค่าเนื้อทองสูงมากอยู่ดี นับเป็นข่าวสำคัญระดับมณฑลได้เช่นกัน

ไม่นานนักเขาก็มองเห็นบทความหนึ่งซึ่งอยู่ในตำแหน่งหน้าสอง เขียนไว้ว่า "ข้อขบคิดและการค้นหาบางประการว่าด้วยการก่อสร้างชนบทใหม่ระดับอำเภอ" งานการก่อสร้างชนบทใหม่นี้เสิ่นชิ่งเฟิงพอรู้อยู่บ้าง นี่คือจุดสำคัญประการหนึ่งเกี่ยวกับงานด้านชนบทของทั้งมณฑลในขณะนี้ เพียงแต่นี่เป็นงานทางฝั่งรัฐบาล ไม่เกี่ยวอะไรกับคณะกรรมการพรรคอำเภอ เสิ่นชิ่งเฟิงจึงไม่ได้ใส่ใจนัก อ่านผ่านๆ ไปรอบหนึ่งก็เตรียมจะอ่านต่อลงไปข้างล่าง

แต่ในจังหวะที่สายตากำลังจะเลื่อนผ่านไปนั้น จู่ๆ ก็ตระหนักถึงบางอย่างขึ้นมา สายตาจึงหวนกลับไปยังตัวอักษรตัวหนาบรรทัดหนึ่งใต้หัวเรื่องหลัก "ข้อขบคิดและการค้นหาบางประการว่าด้วยการก่อสร้างชนบทใหม่ระดับอำเภอ" ซึ่งเขียนไว้เด่นชัดว่า "สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวน หลี่ซิวหยวน"

สำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวน ตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้คุ้นตาเสียเหลือเกิน จนกระทั่งตอนที่เพิ่งมองเห็นครั้งแรกเขายังไม่ทันได้ฉุกคิด ต่อเมื่ออ่านจบแล้วจึงตระหนักได้ว่ามีอะไรผิดสังเกต

มองตัวอักษรไม่กี่ตัวที่คุ้นตานั้น เสิ่นชิ่งเฟิงก็เบิกตากว้างขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ที่แท้บทความชิ้นนี้กลับเป็นบทความของคนจากสำนักงานรัฐบาลอำเภอหวงหยวนของพวกเขา ที่ได้ตีพิมพ์ลงในหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑล