บทที่ 96 นายแน่ใจหรือ

"ใช่ค่ะ หลี่ซิวหยวน ก็คนหนุ่มที่ท่านพาไปสำรวจวิจัยที่สำนักงานเขตชุมชนไคหยวนนั่นแหละค่ะ" เฉียนฮุ่ยยืนยันอย่างหนักแน่น

หลัวอี้ชะงักงันไปในทันที เป็นไปได้อย่างไรกัน หลี่ซิวหยวนเพิ่งเริ่มทำงานก็ก้าวเดินไม่ได้แม้สักนิ้วในฝ่ายกิจการทั่วไป จนหมดหนทางจริงๆ ต้องวนไปวนมาสิบแปดตลบกว่าจะหาทางมาถึงตัวเอง ตัวเองจึงรับปากจะคุ้มครองเขาสักครั้ง ให้เวลาเขาได้ขยับตัวสักหน่อย

ถัดจากนั้นตัวเองก็ถูกนำตัวไปสอบสวน หลังจากตัวเองจากไปแล้ว ตามปกติหลี่ซิวหยวนควรจะถูกฉวยจังหวะเตะออกจากฝ่ายกิจการทั่วไปสิ ไม่ว่าจะเป็นชวีฮุยหรือผังจื้อเฟิงต่างก็ไม่มีอะไรต้องพะวงอีกแล้ว แต่ตอนนี้ทำไมไม่เพียงไม่เตะหลี่ซิวหยวนออกไป ยังเลื่อนตำแหน่งเขาให้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายอีกเล่า ผังจื้อเฟิงกับชวีฮุยเปลี่ยนนิสัย กลายเป็นพระโพธิสัตว์ไปแล้วหรือ

ไม่สมเหตุ ไม่สมผลเอาเสียเลย

หรือว่าหลี่ซิวหยวนคนนี้มีคนหนุนหลัง แต่คนอื่นไม่รู้ ตัวเองรู้ดีนี่นา ขอเพียงที่บ้านเขามีเส้นสายอยู่บ้างแม้แต่น้อย ก็คงไม่ถึงขั้นต้องวนเส้นสายไกลขนาดนั้นเพื่อมาหาหลัวหย่งน้องชายของตัวเองให้ช่วยหรอก

"หลี่ซิวหยวนคนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไร มีผู้บังคับบัญชาคนไหนแทรกมือเข้ามาหรือ" หลัวอี้ขมวดคิ้วถาม

เฉียนฮุ่ยส่ายหน้า "ไม่ทราบค่ะ กะทันหันมาก ทุกคนต่างคิดว่าจะเป็นหวงเหว่ย ผลปรากฏว่าพอประกาศออกมากลับกลายเป็นหลี่ซิวหยวน ท่านไม่ใช่คนที่เข้าใจสถานการณ์ของหลี่ซิวหยวนดีหรอกหรือคะ"

เฉียนฮุ่ยเองก็อยากรู้อย่างยิ่ง ยังเตรียมจะมาสืบสถานการณ์จากหลัวอี้เสียอีก ผลปรากฏว่าดูแล้วหลัวอี้ก็ไม่รู้เรื่องอะไรเหมือนกัน

"ผมเข้าใจ..." หลัวอี้ถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้นพลางยิ้มขื่น "ตอนนี้ผมก็ดูไม่ออกแล้ว คนหนุ่มคนนี้ไม่ใช่เพิ่งเริ่มทำงานหรอกหรือ อาวุโสก็เป็นปัญหาอยู่ ผู้อำนวยการผังเลื่อนตำแหน่งเขาขึ้นมานี่หมายความว่าอย่างไรกัน"

คนหนุ่มที่เพิ่งเริ่มทำงานได้เลื่อนเป็นรองหัวหน้าฝ่าย พูดตามตรงแล้วไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย แม้ว่าระดับที่แท้จริงของรองหัวหน้าฝ่ายนี้จะเป็นเพียงข้าราชการรองระดับหมวด แต่โดยทั่วไปคนที่มีภูมิหลัง ก็ยังต้องทำงานให้ครบสักปีหนึ่งก่อน หรือไม่ก็จัดให้เป็นหัวหน้าฝ่ายไปเลยในทีเดียว

จะบอกว่าทำงานได้เดือนเดียวแล้วจัดการเลื่อนตำแหน่งเลยนั้นไม่ได้ อย่างหนึ่งคือมันสะดุดตาเกินไป อีกอย่างหนึ่งก็ง่ายที่จะเกิดสภาพที่ทำให้คนหมู่มากไม่ยอมสยบ แล้วถูกยกขึ้นย่างบนกองไฟ

การดึงต้นกล้าให้โตเร็วนั้นไม่ใช่เรื่องดีอะไรเลย

"ดูไม่ออกเหมือนกันค่ะ แต่หลี่ซิวหยวนคนนี้ก็มีความสามารถอยู่มากทีเดียว ฉันว่าหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดานะคะ" เฉียนฮุ่ยเอ่ยพลางยิ้ม

หลัวอี้ได้ยินแล้วในใจก็ขยับวูบหนึ่ง มีความคิดบางอย่างขึ้นมา จึงพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก

หลังกินข้าวเสร็จ ตอนที่หลัวอี้กลับถึงบ้าน คนในบ้านต่างรอคอยกันอยู่ด้วยความร้อนใจ

ไม่ใช่แค่ครอบครัวของหลัวอี้เองเท่านั้น แม้แต่หลัวหย่งผู้เป็นน้องชายก็ได้รับข่าวแล้ว จึงพาคนในครอบครัวมารอหลัวอี้กลับมาด้วย

หลัวอี้คือเสาค้ำของตระกูลหลัว เมื่อมีอำนาจของหลัวอี้อยู่ พวกเขาก็ใช้ชีวิตกันได้อย่างสุขสบายเป็นอิสระในอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ ยกตัวอย่างเช่นลูกๆ ของหลัวหย่ง คนหนึ่งถูกหลัวอี้จัดให้เข้าไปอยู่สำนักงานควบคุมการขนส่ง แม้จะเป็นเพียงหน่วยงานลูกจ้างประจำของรัฐ แต่ถ้าไม่มีคนก็จะเข้าไปได้อย่างไร ส่วนลูกสาวอีกคนก็ถูกจัดให้ไปทำงานเก็บเงินที่บริษัทแก๊ส

ทั้งหมดนี้ล้วนมาจากพี่ชายหลัวอี้ หากพี่ชายหลัวอี้ล้มลง คนทั้งตระกูลหลัวก็จะไม่มีที่พึ่งพิงอีกเลย

พอหลัวอี้ถึงบ้าน ทุกคนก็รุมล้อมเข้ามาไต่ถามทุกข์สุขกันยกใหญ่

หลัวอี้มองคนในบ้านแล้วก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา หลายปีมานี้เขาช่วยเหลือคนที่บ้านไว้ไม่น้อย แต่ยังดีที่คนในบ้านไม่เหมือนบรรดาลูกน้องที่ตัวเองเลื่อนตำแหน่งให้ในหน่วยงาน พวกหมาป่าตาขาว พอตัวเองเข้าไปเสียรอบหนึ่ง ตอนนี้ออกมาแล้วก็ไม่มีใครสนใจใยดีเลย

"เอาล่ะ ทุกคนวางใจได้ ผมกลับมาแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ทางองค์กรสอบสวนกระจ่างแล้วว่าไม่เกี่ยวกับผม ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง" หลัวอี้ปลอบประโลมอยู่นาน คนในบ้านทุกคนถึงจะนับว่าสงบอารมณ์ลงได้ ลูกๆ กับภรรยาต่างเช็ดน้ำตาที่คลอตรงหางตาออกไป

"เอาล่ะ เจ้าหย่ง พาคนที่บ้านกลับไปเถอะ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ทุกคนกลับไปพักผ่อนกันแต่หัววัน" หลัวอี้มองหลัวหย่งแล้วเอ่ย

หลัวหย่งพยักหน้า ในเมื่อพี่ชายไม่เป็นอะไรแล้ว ในใจเขาก็สบายใจ คืนนี้กลับไปคงจะนอนหลับสนิทได้เสียที

"ครับพี่ใหญ่ งั้นพวกเรากลับกันก่อน พี่ก็พักผ่อนแต่หัววันนะครับ รอถึงสุดสัปดาห์ พวกเรามาดื่มกันหน่อย ฉลองสักที" หลัวหย่งเอ่ย ปกติวันจันทร์ถึงวันศุกร์งานของพี่ชายยุ่งนั้นเขารู้ดี วันนี้พี่ชายกลับมาแล้วก็ยังไปที่หน่วยงาน กว่าจะกลับก็ดึกดื่นแบบนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้ว

"อือ ได้ ฉันไปส่งพวกนาย" หลัวอี้เอ่ย

"ไม่ต้องหรอกพี่ใหญ่..."

หลัวอี้ยืนกรานส่งครอบครัวน้องชายไปจนถึงหน้าประตู พอคนในครอบครัวหลัวหย่งขึ้นรถกันแล้ว หลัวอี้ก็ยื่นบุหรี่ให้หลัวหย่งน้องชายมวนหนึ่ง หลัวหย่งเข้าใจทันทีว่านี่คือพี่ชายมีเรื่องจะคุยกับตัวเองเป็นการส่วนตัว

"พี่ใหญ่"

"อือ เจ้าหย่ง หลี่ซิวหยวนที่นายแนะนำมาคราวก่อนน่ะ ยังจำได้ใช่ไหม" หลัวอี้เอ่ยถาม

หลัวหย่งได้ยินแล้วก็พยักหน้าพลางยิ้ม "จะจำไม่ได้ได้อย่างไรครับพี่ใหญ่ คราวนี้พี่ถูกนำตัวไปสอบสวนที่ในเมือง พวกเราร้อนใจกันมาก เหมือนแมลงวันหัวขาด เที่ยวสืบถามสถานการณ์กันไปทั่ว ผมก็ไปหาเขาด้วยนะ เขาบอกว่าอาจจะเป็นเพราะเรื่องของท่านเจิ้ง..."

หลัวหย่งลดเสียงลง "พี่โดนลูกหลงจากเรื่องของท่านเจิ้ง จึงถูกนำตัวไปสอบสวน หลี่ซิวหยวนคนนี้เป็นคนดีอยู่นะครับ ตอนนั้นยังบอกอีกว่าพี่ดูแลเขาดีมาก ถ้าที่บ้านมีเรื่องอะไรก็บอกเขาได้เลย เรื่องไหนช่วยได้ก็เอ่ยปากมาได้

ผมรู้สึกว่าหนุ่มคนนี้ดีทีเดียวนะพี่ใหญ่ พี่อยู่ในหน่วยงานก็ช่วยดูแลเขาให้มากๆ..."

ฟังคำพูดของน้องชายตัวเองแล้ว หลัวอี้ก็เข้าใจขึ้นมาในใจทันที น้องชายตัวเองกับเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย ที่ว่าตัวเองดูแลเขาน่ะ ล้วนเป็นเพียงคำพูดสุภาพของอีกฝ่ายเท่านั้น

แล้วยังมีเรื่องอะไรก็บอกได้ เรื่องไหนช่วยได้ก็เอ่ยปากมาได้อีก

เอาเถอะ ความสัมพันธ์กับเขาไปถึงขั้นนั้นเมื่อไหร่กัน นั่นก็เป็นแค่คำพูดสุภาพเช่นกัน ถ้าหลี่ซิวหยวนซาบซึ้งในบุญคุณตัวเองจริงๆ วันนี้หลังจากตัวเองกลับมา สิ่งแรกที่ควรทำก็คือมาที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อรายงานงานสิ

แต่เขามาไหมเล่า ก็แค่ตอนเลิกงานบังเอิญเจอกันพอดี แล้วเขาก็ทักทายมาแบบเรียบๆ ไม่เค็มไม่จืดเท่านั้นเอง

อีกทั้งตอนนี้เขาก็ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายแล้ว ที่ไหนจะยังต้องให้ตัวเองดูแลอีก ต่อให้จำเป็น ด้วยสภาพของตัวเองแบบนี้ จะดูแลเขาไหวหรือ

"อือ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ที่บ้านของหลี่ซิวหยวนคนนี้ทำอะไรกัน มีเส้นสายและภูมิหลังอะไรไหม" หลัวอี้เอ่ยถาม นี่ต่างหากคือจุดที่เขาอยากรู้

หลัวหย่งหัวเราะออกมาหนึ่งเสียง "พี่ใหญ่ พี่คิดอะไรอยู่ ที่บ้านเขาก็แค่เปิดร้านก๋วยเตี๋ยว ที่ไหนจะมีเส้นสายอะไรกัน อีกอย่าง ถ้ามีเส้นสายจริง เมื่อก่อนก็คงไม่ต้องอ้อมค้อมวกวนมาขอให้พี่ช่วยดูแลหรอก เหตุผลง่ายๆ แค่นี้พี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ"

"นายแน่ใจหรือ"

"แน่ใจสิครับ ผมกับอาเขยของเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน อาเขยของเขาเข้าใจเรื่องที่บ้านเขาดี ไม่มีเส้นสายอะไรเลยจริงๆ บ้านหลี่นี้เป็นชาวนายากจนมาสามชั่วคน นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนได้กินข้าวหลวง แม่นเป๊ะเลยครับ" หลัวหย่งเอ่ยอย่างมั่นใจและหนักแน่นเป็นอย่างยิ่ง

"แต่เขาทำงานได้เดือนเดียวก็ได้เป็นรองหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายกิจการทั่วไปแล้ว เพิ่งเลื่อนตำแหน่งเมื่อสัปดาห์ที่แล้วนี่เอง" หลัวอี้เอ่ยขึ้น

"หา" หลัวหย่งเบิกตากว้าง แววตานั้นแม้ในความมืดยามค่ำคืนก็ยังสว่างจ้า จนคนมองเห็นความตกตะลึงและงุนงงบนใบหน้าของเขาได้

"อย่าดูถูกว่าเขายังหนุ่ม ระดับวิทยายุทธ์ลึกล้ำนัก ต่อไปถ้ามีโอกาส ตรงไหนที่ควรสานสัมพันธ์ให้ดีก็สานให้ดีขึ้นอีกหน่อย" หลัวอี้พูดจบก็โบกมือ "เอาล่ะ ขึ้นรถกลับไปเถอะ"