บทที่ 95 คุณว่าใครนะ

"ดีครับ ขอบพระคุณอาจารย์กัว ท่านช่วยผมไว้มากจริงๆ เอาอย่างนี้ ไว้คราวหน้าผมไปตัวเมืองระดับมณฑล จะต้องเลี้ยงข้าวท่านสักมื้อเพื่อขอบคุณให้เต็มที่" หลี่ซิวหยวนถือโทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง ตำแหน่งหน้าสอง สำเร็จขึ้นมาจริงๆ ด้วย

พอวางสายไป ตามมาติดๆ หลี่ซิวหยวนก็ได้รับสายจากคังอวี่เซวียน หัวหน้าห้องสมัยมหาวิทยาลัย ซึ่งก็โทรมาเรื่องนี้เช่นกัน

หลี่ซิวหยวนกล่าวขอบคุณไปอีกยกใหญ่ ตอนนี้ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว มีคนทยอยเลิกงานกลับกันไป หลี่ซิวหยวนยืนอยู่สุดทางเดินคุยทักทายกับคังอวี่เซวียนสองสามคำแล้วจึงวางสาย

เรื่องนี้จัดการเสร็จแล้ว แต่ความสัมพันธ์นี้จะปล่อยให้ขาดไปไม่ได้ ต่อไปอาจจะยังได้ใช้อีกก็ได้

หลี่ซิวหยวนเดินกลับมาจากสุดทางเดิน กำลังจะกลับเข้าสำนักงานไปเก็บข้าวของเพื่อเลิกงาน ผลปรากฏว่าพอเดินใกล้จะถึงหัวบันได ก็เจอกับหลัวอี้พอดี

หลี่ซิวหยวนหยุดเท้าลง ไม่ได้เจอกันช่วงหนึ่ง หลัวอี้ก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน หลัวอี้คนเดิมนั้นกระปรี้กระเปร่า ในฐานะรองผู้อำนวยการอันดับหนึ่งของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ อีกทั้งยังมีโอกาสรับช่วงตำแหน่งผู้อำนวยการต่อ พูดจาทำการฉับไวเด็ดขาดดั่งฟ้าผ่าลมพัด ให้ความรู้สึกแข็งแกร่งมาก มีแรงกดดันเต็มเปี่ยม แต่หลัวอี้ในตอนนี้ ทั้งตัวราวกับแก่ลงไปสิบกว่าปีในพริบตา

ทั้งคนแก่ลงจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เดิมทีคนอายุห้าสิบดูเหมือนสี่สิบกว่า แต่ตอนนี้คนอายุห้าสิบกลับดูเป็นคนแก่วัยห้าสิบปลายที่กำลังจะย่างเข้าหกสิบ

ดวงตาก็ตอบลึกลงไป ไม่หลงเหลือความฮึกเหิมเปี่ยมพลังแบบเดิมอีกแล้ว พลังชีวิตหายไปหมดสิ้น

หลี่ซิวหยวนมองหลัวอี้ด้วยแววตาที่ซับซ้อนอยู่บ้าง แล้วเอ่ยทักไปหนึ่งคำ "สวัสดีครับผู้อำนวยการหลัว"

เขาไม่ได้พูดอะไรทำนองว่า "ผู้อำนวยการหลัวกลับมาแล้วหรือครับ" การพูดถึงเรื่องนี้คือการจี้แผลใจคน หลี่ซิวหยวนย่อมไม่ทำแน่นอน

หลัวอี้เห็นหลี่ซิวหยวนแล้วก็ชะงักไปเล็กน้อย หลี่ซิวหยวนคนนี้ยังอยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไปอีกหรือ ตัวเองถูกนำตัวไปสอบสวนนานขนาดนั้น หลี่ซิวหยวนยังไม่ถูกเตะออกไปอีกหรือ

หลัวอี้ผงกศีรษะเล็กน้อย ไม่มีอารมณ์จะทักทายอะไรกับหลี่ซิวหยวน ตอนนี้เขาเองยังเป็นพระดินข้ามแม่น้ำที่เอาตัวเองยังไม่รอดเลย

สองคนเดินสวนกันไป หลี่ซิวหยวนเข้าไปในฝ่ายกิจการทั่วไปเพื่อเก็บของเตรียมเลิกงาน ส่วนหลัวอี้ลงบันไดตรงไปที่ภัตตาคาร หลังจากเขากลับมาจากในเมือง เขายังไม่ได้กลับบ้านด้วยซ้ำ แค่โทรกลับบ้านไปบอกไว้คำหนึ่งว่าตัวเองกลับมาแล้ว เรื่องอื่นไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วก็ตรงมาทำงานที่หน่วยงานทันที พอเลิกงานแล้ว สิ่งแรกที่ทำก็ไม่ใช่กลับบ้านไปบอกให้คนในครอบครัวสบายใจ แต่กลับนัดลูกน้องเก่าของตัวเอง อยากรู้สถานการณ์ล่าสุดของสำนักงานรัฐบาลอำเภอ อยากทวงอำนาจที่เคยอยู่ในมือตัวเองกลับคืนมา

หลัวอี้มาถึงภัตตาคารที่เขามักมาจัดวงเลี้ยงเป็นประจำ คืนนี้เขานัดคนมารวมตัวกัน แต่ในวินาทีที่ผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไป หลัวอี้ก็ชะงักงัน เพราะในห้องส่วนตัวมีเพียงเฉียนฮุ่ยอยู่คนเดียว

สำนักงานรัฐบาลอำเภอมีเจ็ดฝ่าย คือฝ่ายกิจการทั่วไป ฝ่ายสารสนเทศ ห้องวิจัยนโยบาย ฝ่ายกฎหมาย ห้องจดหมายเหตุ ฝ่ายสนับสนุน และฝ่ายบุคคล เดิมทีเขากำกับดูแลอยู่สี่ฝ่าย คือฝ่ายกิจการทั่วไป ฝ่ายสารสนเทศ ฝ่ายกฎหมาย และฝ่ายบุคคล ส่วนจ้าวฮุ่ยหลานกำกับดูแลฝ่ายสนับสนุน ห้องจดหมายเหตุ และห้องวิจัยนโยบาย

ในสี่ฝ่ายที่เขากำกับดูแลนั้น รองหัวหน้าฝ่ายสารสนเทศเป็นคนของเขา หัวหน้าฝ่ายบุคคลเป็นคนของเขา รองหัวหน้าฝ่ายกฎหมายก็เป็นคนของเขา

นี่จึงเป็นเหตุที่คืนนี้เขานัดคนสนิทมาสามคน ผลปรากฏว่าจนถึงตอนนี้กลับมาเพียงเฉียนฮุ่ยคนเดียว

"ผู้อำนวยการหลัวคะ"

"เสี่ยวเฉียน อีกสองคนล่ะ เหล่าต้วนจากฝ่ายบุคคล เหล่าจางจากฝ่ายกฎหมาย สองคนนั้นล่ะ หรือว่าคุณไม่ได้นัด" หลัวอี้มองเฉียนฮุ่ยด้วยสีหน้าหม่นมืดแล้วถาม เมื่อตอนบ่ายเขาให้เฉียนฮุ่ยนัดวงข้าวนี้ เฉียนฮุ่ยก็รับปาก แต่ตอนนี้กลับไม่มีคนมา

"ผู้อำนวยการหลัวคะ หัวหน้าฝ่ายต้วนจากฝ่ายบุคคลกับรองหัวหน้าฝ่ายจางจากฝ่ายกฎหมาย คืนนี้ต่างก็ติดธุระ ไม่มีเวลาค่ะ" เฉียนฮุ่ยอธิบายอย่างจนใจ

"ไม่มีเวลา หรือไม่อยากมา" หลัวอี้กลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่ เอ่ยถามออกมา

เฉียนฮุ่ยอ้าปากแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง อันที่จริงเรื่องมันชัดเจนอยู่แล้ว ทั้งไม่มีเวลา และทั้งไม่อยากมาด้วย พอหลัวอี้เข้าไปเสียรอบหนึ่ง ทุกคนก็คิดว่าหลัวอี้ออกมาไม่ได้แล้ว ต่างพากันเริ่มหาทางออกให้ตัวเอง จะมีใครมัวรอหลัวอี้อยู่ได้ตลอด

หมาป่าตาขาว ล้วนแต่เป็นหมาป่าตาขาวกันทั้งนั้น หลัวอี้ด่าอยู่ในใจ แต่ภายนอกก็ยังข่มไว้ได้ โบกมือแล้วเอ่ยว่า

"ช่างเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้ว เรากินกันก่อน คุณเล่าให้ผมฟังหน่อยว่าสถานการณ์ล่าสุดของสำนักงานรัฐบาลอำเภอเราเป็นอย่างไร แล้วก็สถานการณ์บางอย่างในอำเภอด้วย"

"ได้ค่ะผู้อำนวยการ ทางสำนักงานรัฐบาลอำเภอเรานั้น ช่วงนี้งานค่อนข้างราบเรียบ ในวันถัดจากที่ท่านถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยนำตัวไป รองผู้อำนวยการจ้าวก็รับผิดชอบกำกับดูแลงานของทุกฝ่ายทันที คนที่วิ่งไปหารองผู้อำนวยการจ้าวมีไม่น้อย เหล่าจางจากฝ่ายกฎหมายฉันก็เห็นไปรายงานงานกับผู้อำนวยการจ้าว แน่นอนว่าคนที่วิ่งไปรายงานงานกับผู้อำนวยการผังยิ่งมากกว่า อย่างเช่นหัวหน้าฝ่ายต้วนจากฝ่ายบุคคล ทางสำนักงานรัฐบาลอำเภอเรานี้จะเรียกว่าผู้คนหวาดผวาก็ไม่เชิง แต่สถานการณ์ตอนนี้ทุกคนต่างก็ได้ยินกันมาบ้าง ต่างกลัวว่าจะโดนลูกหลง

ส่วนสถานการณ์ในอำเภอนั้นคือรองนายอำเภอกู่กับรองนายอำเภอหวังเว่ยหัวเคลื่อนไหวคึกคักมาก สองคนวิ่งเข้าเมืองอยู่เรื่อยๆ ประเมินว่าในใจคงมีความคิดอะไรอยู่บ้าง..."

เฉียนฮุ่ยเล่าสถานการณ์ในตอนนี้ให้หลัวอี้ฟังคร่าวๆ เพื่อไม่ให้หลัวอี้กลับมาแล้วสองตามืดสนิท

หลัวอี้ฟังแล้วในใจก็รู้สึกไม่เป็นรสชาติ ตัวเองถูกนำตัวไปสอบสวนที่ในเมือง เป็นเวลานานแค่ไหนกัน พอกลับมาสำนักงานรัฐบาลอำเภอก็ฟ้าเปลี่ยนสีไปเสียแล้ว คนที่เคยติดตามตัวเอง แค่ตัวเองนัดกินข้าวยังไม่มา งานที่ตัวเองเคยรับผิดชอบก็ถูกคนอื่นมาเสียบแทนแล้ว

"มา กินข้าว กินข้าว" หลัวอี้ครุ่นคิดอยู่ในใจไปพลาง เชื้อเชิญเฉียนฮุ่ยกินข้าวไปพลาง

เฉียนฮุ่ยพยักหน้า จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงเอ่ยว่า "จริงสิคะผู้อำนวยการ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ทางฝ่ายกิจการทั่วไปเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายขึ้นมาคนหนึ่งค่ะ"

"เจ้าเสี่ยวหวงคนนั้นหรือ" หลัวอี้พยักหน้าแล้วถามไปตามปาก เมื่อก่อนเขาเป็นคนกำกับดูแลฝ่ายกิจการทั่วไปอยู่แล้ว จึงเข้าใจสถานการณ์ของฝ่ายกิจการทั่วไปดี เพียงแต่ผังจื้อเฟิงกุมฝ่ายกิจการทั่วไปไว้แน่นหนา เขาแทบจะแทรกมือเข้าไปไม่ได้เลย ก่อนที่เขาจะถูกนำตัวไปสอบสวน ก็มีการพูดกันแล้วว่าจะเลื่อนตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายขึ้นมาคนหนึ่งในฝ่ายกิจการทั่วไป ช่วงนั้นหวงเหว่ยเคลื่อนไหวคึกคักเป็นพิเศษ

ชวีฮุยจัดให้หวงเหว่ยได้ออกหน้าในทุกวาระ ทั้งยังพาเขามารายงานงานกับตัวเองด้วย นี่หมายความว่าอย่างไร หลัวอี้เข้าใจกระจ่างแจ้ง

"ไม่ใช่ค่ะ" เฉียนฮุ่ยมีแววตาแปลกๆ อยู่บ้าง แล้วส่ายหน้า เดิมทีเธอนึกว่าการเลื่อนตำแหน่งหลี่ซิวหยวนนี้เป็นการจัดวางของหลัวอี้เสียอีก ไม่คาดคิดว่าหลัวอี้จะไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ใช่เสี่ยวหวงหรือ งั้นเป็นใคร อู๋อีอีคนนั้นหรือ รองนายอำเภอกู่เอ่ยปากฝากมาหรือ" หลัวอี้คาดเดาอย่างประหลาดใจอยู่บ้าง ในสายตาของเขา คนไม่กี่คนในฝ่ายกิจการทั่วไปนั้น ถ้าหวงเหว่ยไม่ได้ถูกดันขึ้นมา ก็เป็นไปได้อย่างเดียวคือมีผู้บังคับบัญชาที่ใหญ่กว่าเอ่ยปากฝาก ซึ่งในจำนวนนั้นอู๋อีอีติดตามรองนายอำเภอกู่ในฐานะเลขานุการ อาวุโสก็เพียงพอ หากรองนายอำเภอกู่ยอมออกหน้า ตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

เฉียนฮุ่ยส่ายหน้า ไม่ยั้งเรื่องไว้ให้อยากรู้อีกต่อไป เอ่ยออกมาตรงๆ ว่า

"ไม่ใช่ค่ะ เป็นหลี่ซิวหยวน"

"เพล้ง" ตะเกียบในมือของหลัวอี้หล่นลงบนโต๊ะ เขาหันไปมองเฉียนฮุ่ยด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"คุณว่าใครนะ หลี่ซิวหยวนหรือ"