บทที่ 94 ลมก่อตัวที่ปลายยอดแหน

ชวีฮุยชะงักไป หันไปมองเหล่าจูด้วยความประหลาดใจเต็มที่ แววตาเต็มไปด้วยความตกใจปนกังขา นี่แค่ผ่านสุดสัปดาห์ไปเท่านั้น ฝ่ายกิจการทั่วไปกลับเหมือนฟ้าเปลี่ยนสีไปแล้ว ฝ่ายกิจการทั่วไปมีคนอยู่ทั้งหมดกี่คนกัน ตอนนี้คนที่สนับสนุนหลี่ซิวหยวนมีกี่คนแล้ว นี่มันเกินครึ่งไปแล้ว...

ในดวงตาของชวีฮุยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาไม่กล้าปล่อยให้ทุกคนพูดต่อไปอีกแล้ว หากขนาดพี่ใหญ่แซ่จางยังสนับสนุนหลี่ซิวหยวนด้วย ต่อไปคำพูดของเขาในฝ่ายกิจการทั่วไปจะยังใช้ได้อยู่อีกหรือ

ชวีฮุยรีบปรับสีหน้าของตัวเองเสียใหม่ แล้วรีบเอ่ยขึ้นอย่างลนลาน

"ดี ในเมื่อทุกคนต่างเห็นว่าหนึ่งสัปดาห์ทำงานไม่เสร็จ งั้นก็ยืดออกไปอีกหน่อยแล้วกัน ทางผู้บังคับบัญชาผมจะไปอธิบายเอง"

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของหลี่ซิวหยวน ชวีฮุยกลัวแล้ว เขากลัวแล้ว

มาอยู่ฝ่ายกิจการทั่วไปนานขนาดนี้ พอมาถึงก็ถูกชวีฮุยเล่นงานมาตลอด จนถึงวันนี้ก็นับว่าได้ระบายความอัดอั้นออกไปอย่างสาสมเสียที ทำให้ชวีฮุยได้รู้ว่าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้ไม่ใช่ที่ที่ชวีฮุยคนเดียวจะชี้ขาดได้

ถัดมาเป็นการรายงานงานของเหล่าจู แต่ความคิดของทุกคนไม่ได้อยู่ที่เรื่องรายงานงานอีกแล้ว กลับไปครุ่นคิดถึงเรื่องที่คนสี่คนแสดงท่าทีสนับสนุนหลี่ซิวหยวนต่อกันเมื่อครู่ และผลกระทบที่มีต่อโครงสร้างอำนาจของฝ่ายกิจการทั่วไป

ฟ้าเปลี่ยนสีแล้ว แม้หลี่ซิวหยวนจะยังเป็นรองหัวหน้าฝ่าย ชวีฮุยยังเป็นหัวหน้าฝ่าย แต่อำนาจของหัวหน้าฝ่ายคนนี้กลับหดหายลงไปอย่างมโหฬารแล้ว

พอดีตอนที่การประชุมกำลังจะจบลง ประตูฝ่ายกิจการทั่วไปก็ถูกผลักออก ผังจื้อเฟิงกับจ้าวฮุ่ยหลานเดินเข้ามาในฝ่ายกิจการทั่วไป

"ผู้อำนวยการครับ"

"ผู้อำนวยการครับ"

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนทักทาย ผังจื้อเฟิงยิ้มร่าพลางพยักหน้า กวาดตามองการจัดวางข้าวของภายในฝ่ายกิจการทั่วไป สุดท้ายจึงหันไปมองหลี่ซิวหยวนด้วยแววตาเปี่ยมรอยยิ้ม

"เสี่ยวหลี่ ฝ่ายกิจการทั่วไปนี้พอให้นายจัดเสียใหม่แบบนี้ ความรู้สึกที่ให้คนก็ต่างไปเลยนะ โฉมหน้าทางจิตวิญญาณของฝ่ายกิจการทั่วไปนี่ใหม่เอี่ยมเลยทีเดียว" ผังจื้อเฟิงเอ่ยพลางยิ้ม แต่ในส่วนลึกของแววตากลับมีความหวั่นเกรงอย่างลึกซึ้งฉายวาบผ่านไป

ดูเผินๆ การเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแบบนี้ไม่ได้นับเป็นอะไร แต่กลับทำให้หลี่ซิวหยวนเปิดสถานการณ์ในฝ่ายกิจการทั่วไปได้สำเร็จ ลมก่อตัวขึ้นที่ปลายยอดแหน คลื่นก่อตัวขึ้นจากระลอกน้อย

หลี่ซิวหยวนคนนี้เพิ่งเข้าทำงานได้นานแค่ไหนกัน จากคนใหม่ธรรมดาๆ ของฝ่ายกิจการทั่วไป กลับเติบโตมาถึงขั้นนี้ ใช่ หลี่ซิวหยวนในตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นเป็นภัยคุกคามต่อเขา แต่กลับเริ่มเผยให้เห็นความเป็นไปได้ที่น่าหวั่นเกรงแล้ว

"ขอบคุณครับผู้อำนวยการ ผมแค่ทำการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย อยากให้ทุกคนทำงานกันได้สบายใจขึ้นอีกหน่อย อีกทั้งยังต้องขอบคุณการสนับสนุนจากบรรดาผู้บังคับบัญชา และความช่วยเหลือจากฝ่ายสนับสนุน รวมถึงความเข้าใจและความร่วมมือจากเพื่อนร่วมงานด้วยครับ" หลี่ซิวหยวนกล่าวถ่อมตัวอย่างสุภาพ ครอบคลุมทุกคนไว้ครบถ้วน

ผู้อำนวยการผังเดินดูรอบหนึ่งแล้วก็จากไป แต่พอกลับถึงห้องทำงานของตัวเอง สิ่งแรกที่ทำคือเรียกชวีฮุยเข้ามาพบ เขารู้สึกว่าตัวเองตักเตือนกดดันชวีฮุยเมื่อครั้งก่อนแรงเกินไปหรือเปล่า ชวีฮุยถึงได้ปล่อยปละให้หลี่ซิวหยวนแบบนี้

ชวีฮุยฟังความหมายทั้งในคำพูดและนอกคำพูดของผู้อำนวยการผังแล้ว ก็รู้ว่าท่านต้องการให้ตัวเองกดหลี่ซิวหยวน ในใจเขานั้นเจ็บปวดจนพูดไม่ออก เวลาแค่สุดสัปดาห์เดียว ฝ่ายกิจการทั่วไปเกือบจะฟ้าเปลี่ยนสีไปแล้ว จะกดหลี่ซิวหยวนน่ะ เขาก็อยากทำ แต่มันก็ต้องทำได้ด้วยสิ

"ชวีฮุยเอ๊ย ผมยังเชื่อมั่นในความสามารถของคุณอยู่นะ อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ" ผังจื้อเฟิงมองชวีฮุยพลางชี้แนะ

ชวีฮุยพยักหน้าอย่างหนักอึ้ง ต่อให้ผังจื้อเฟิงไม่พูด เขาก็จะหาทางจัดการหลี่ซิวหยวนอยู่แล้ว เพียงแต่หลี่ซิวหยวนในตอนนี้ไม่ใช่หลี่ซิวหยวนตอนที่เพิ่งมาถึงฝ่ายกิจการทั่วไปอีกแล้ว ลงมือได้ยากขึ้นมากทีเดียว

ภายในฝ่ายกิจการทั่วไป หลังจากการประชุมเช้าในวันนี้ หลี่ซิวหยวนในฐานะรองหัวหน้าฝ่าย ก็นับว่ายืนหยัดปักหลักในฝ่ายกิจการทั่วไปได้มั่นคงในเบื้องต้นแล้ว ข้างล่างมีคนสนับสนุน ตอนนี้ที่ยังขาดก็คือมีคนอยู่ข้างบน

ใกล้จะถึงเที่ยง หลี่ซิวหยวนได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านนอก ยังไม่ทันที่เขาจะออกไปดู หวังจื้อเทาก็เดินเข้ามาจากด้านนอก ตรงมาที่หน้าที่นั่งของหลี่ซิวหยวนทันที

"ซิวหยวน นายเดาสิว่าใครกลับมาแล้ว"

"ใครล่ะ"

"รองผู้อำนวยการหลัวกลับมาทำงานแล้ว" หวังจื้อเทาเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจปนกังขา คนที่ถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยระดับเมืองนำตัวไปสอบสวน กลับยังหวนกลับมาได้อีก

หลี่ซิวหยวนก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เขาเองก็คิดว่าผู้อำนวยการหลัวคนนี้คงกลับมาไม่ได้แล้ว ไม่คาดคิดว่าจะยังกลับมาได้อีก

"ซิวหยวน นายยังไม่รีบไปดูอีกหรือ" หวังจื้อเทาเห็นหลี่ซิวหยวนนั่งนิ่งอยู่บนแท่นตกปลาอย่างสงบ ก้นไม่มีทีท่าจะขยับเลยด้วยซ้ำ ก็อดเอ่ยถามไม่ได้

หลี่ซิวหยวนส่ายหน้า "ผมไม่ไปร่วมความครึกครื้นดีกว่า ทางรองผู้อำนวยการหลัวป่านนี้คนคงเยอะ ไปแล้วก็เบียดเข้าไม่ถึงหรอก"

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลัวอี้นั้นธรรมดามากอยู่แล้ว อันที่จริงหลัวอี้จะกลับมาหรือไม่กลับมาก็ส่งผลต่อเขาไม่มากนัก ไม่ว่าอย่างไรหลัวอี้ก็ได้ไปเดินเล่นที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยระดับเมืองมารอบหนึ่งแล้ว อำนาจหลังจากกลับมานี้ย่อมได้รับผลกระทบแน่นอน

ตอนนี้เขาสนใจมากกว่าว่านายอำเภอคนใหม่จะเข้ารับตำแหน่งเมื่อไหร่ เพราะการที่หลัวอี้กลับมาก็เป็นตัวแทนของสัญญาณอย่างหนึ่ง นั่นคือการสอบสวนเกี่ยวกับนายอำเภอเจิ้งอวิ๋นใกล้จะถึงบทสรุปแล้ว ไม่อย่างนั้นหลัวอี้คงกลับมาไม่ได้ ในเมื่อเรื่องของเจิ้งอวิ๋นปิดม่านลงแล้ว นั่นก็แปลว่าตัวเลือกของนายอำเภอคนใหม่ก็กำลังจะปิดม่านลงเช่นกัน

ตำแหน่งนายอำเภอย่อมไม่มีทางว่างอยู่ตลอดไป บางทีตอนนี้ทางเมืองอาจจะหารือกันเรื่องตัวเลือกนายอำเภอคนใหม่ของอำเภอหวงหยวนจนใกล้ได้ข้อสรุปแล้วก็ได้

ถ้าเช่นนั้นต้นฉบับที่เขาส่งไปยังหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลก็จำเป็นต้องได้ลงพิมพ์เร็วขึ้น ในใจหลี่ซิวหยวนเริ่มร้อนรนขึ้นมา นี่ก็ไม่รู้ว่าบทความนั้นจะได้ตีพิมพ์เมื่อไหร่ ตอนที่โทรคุยกันคราวก่อน กัวลี่จวินบอกว่าสัปดาห์นี้น่าจะไม่มีปัญหา

ตัวเองควรจะโทรไปเร่งสักหน่อยไหม หน้าสองไม่เอาแล้ว วางไว้หน้าสามก็ได้ สำคัญคือต้องเร็ว ต้องตีพิมพ์บทความนี้ออกมาก่อนที่นายอำเภอคนใหม่จะเข้ารับตำแหน่ง จากนั้นพอนายอำเภอคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง หนังสือพิมพ์ที่ลงบทความของตัวเองก็สามารถวางไว้บนโต๊ะทำงานของนายอำเภอคนใหม่ได้อย่างแนบเนียน

ไม่อย่างนั้นถ้านายอำเภอคนใหม่เข้ารับตำแหน่งแล้วกำหนดตัวเลือกเลขานุการได้อย่างรวดเร็ว ตัวเองก็เหนื่อยเปล่า ต้องรู้ไว้ว่าตำแหน่งเลขานุการของนายอำเภอคนใหม่นี้ ถึงเวลาย่อมกลายเป็นจุดโฟกัสของการแข่งขันจากทุกฝ่ายแน่นอน

ทุกฝ่ายจะออกแรงกันเต็มที่ ทั้งนักศึกษาที่ถูกคัดเลือกมาบรรจุจากมหาวิทยาลัยชื่อดังที่รออยู่ในฝ่ายสารสนเทศ ทั้งคนหนุ่มสาวจากหน่วยงานอื่นที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ ล้วนจะหาทางแย่งชิงตำแหน่งเลขานุการนายอำเภอคนใหม่นี้ ถึงตอนนั้นการแข่งขันจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แบบตำแหน่งรองหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายกิจการทั่วไปแน่

รองหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายกิจการทั่วไปนั้นก็แค่ข้าราชการรองระดับหมวด อีกทั้งยังเป็นเพียงรักษาการ

แต่เลขานุการของนายอำเภอคนใหม่นั้น แม้จะไม่มีระดับชั้นใดๆ แต่ก็คือเลขานุการใหญ่ของรัฐบาลอำเภอ ตำแหน่งต่ำแต่อำนาจหนัก อีกทั้งอนาคตข้างหน้ายังสว่างไสวไปทั้งเส้นทาง หากได้เป็นเลขานุการให้นายอำเภอคนใหม่ ก็แทบพูดได้ว่าเปิดเส้นทางผ่านด่านสู่ระดับหัวหน้าฝ่ายเต็มขั้นได้สำเร็จ

ใจของหลี่ซิวหยวนเริ่มปั่นป่วน และเริ่มร้อนรนอยู่บ้าง เขาเปิดสมุดรายชื่อติดต่อในมือถือหลายครั้ง วางนิ้วลงบนชื่อของกัวลี่จวิน ลังเลว่าจะโทรไปเร่งสักหน่อยดีไหม แต่สุดท้ายก็ยังข่มอารมณ์ใจร้อนของตัวเองเอาไว้ ปลอบใจตัวเองว่ารออีกหน่อย รออีกสักหน่อย วันนี้เพิ่งวันจันทร์เอง น่าจะใกล้มีผลแล้ว...

ตอนกินข้าวกลางวัน หลี่ซิวหยวนก็ยังใจลอยอยู่บ้าง พอถึงตอนบ่าย หลี่ซิวหยวนยิ่งเปิดสมุดรายชื่อติดต่อขึ้นมาหลายครั้ง โชคดีที่อดกลั้นไว้ได้ทุกครั้ง รอไปเรื่อยจนใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน มือถือของหลี่ซิวหยวนก็ดังขึ้น หลี่ซิวหยวนหยิบออกมาดูปราดเดียว ชื่อผู้โทรเข้าคือกัวลี่จวินที่เขารอมาทั้งวันและเฝ้าคิดถึงไม่วายนั่นเอง

หลี่ซิวหยวนหาที่เงียบๆ แล้วรับสาย น้ำเสียงถึงกับสั่นเครือเล็กน้อย

"อาจารย์กัวครับ"

"ซิวหยวน เรื่องของนายสำเร็จแล้ว จะปรากฏอยู่ตรงกลางหน้าสองของหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลฉบับพรุ่งนี้ ถึงตอนนั้นนายอย่าลืมซื้อหนังสือพิมพ์รายวันประจำมณฑลมาสักฉบับเพื่อติดตามดูล่ะ ต้นฉบับของนายโดยพื้นฐานแล้วไม่มีการแก้ไขใดๆ ผมแค่ขัดเกลาสำนวนให้เล็กน้อยในบางจุดเท่านั้น"