บทที่ 109 ความชอบ

"รองเลขาธิการหยุนคนนี้น่ะ ได้ยินว่าตอนเรียนหนังสือเขาเป็นนักกรีฑาของโรงเรียน เข้าแข่งขันวิ่งระยะกลางถึงระยะไกลที่ทางเมืองจัด แถมยังเคยได้แชมป์ด้วย เขาชอบออกกำลังกายจริงๆ นะ"

หม่าหลิงอวิ๋นเอ่ยไป หลี่ซิวหยวนก็คำนับเหล้าอีกจอกหนึ่ง จากนั้นก็จงใจมองหม่าหลิงอวิ๋นแล้วเอ่ยราวกับพูดเล่นว่า

"พี่หม่า นี่ไม่ใช่ว่าคนอื่นจงใจยอมให้ผู้บังคับบัญชาหรอกหรือครับ ได้แชมป์นี่จริงหรือหลอกกันแน่"

หม่าหลิงอวิ๋นส่ายหน้า "ไม่มีใครยอมให้หรอก เขาได้มาด้วยฝีมือตัวเองล้วนๆ ชอบวิ่งจริงๆ ด้วย ฉันได้ยินว่าโดยพื้นฐานแล้วขอแค่ไม่ใช่สภาพอากาศพิเศษ ทุกวันก็จะเจียดเวลาออกมาวิ่ง เรื่องนี้คนทั่วไปไม่รู้หรอก ฉันมีอยู่ครั้งหนึ่งตื่นเช้าแล้วบังเอิญเจอกันกลางทาง... ผู้บังคับบัญชาใหญ่ท่านนี้ยังสุภาพมาก คุยเล่นกับฉันสองสามคำด้วย บอกว่าเวลาวิ่งจะปล่อยกายปล่อยใจให้ว่างเปล่าได้ ปรับความคิดได้..."

หลี่ซิวหยวนฟังออกแล้ว การที่หม่าหลิงอวิ๋นชมหยุนเยี่ยนชางนี้ประเมินว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่อีกฝ่ายสุภาพและคุยกับเขา เขารู้สึกว่าผู้บังคับบัญชาคนนี้ให้เกียรติเขา ก็เลยชมสักสองคำ