บทที่ 131 ระเบิดพลัง

หลี่ซิวหยวนเห็นสายตาที่เคลือบแคลงของหยุนเยี่ยนชางอยู่เต็มตา แต่หลี่ซิวหยวนในเวลานี้กลับไม่มีการหลบเลี่ยงบ่ายเบี่ยงใดๆ อีกแล้ว สายตาจ้องตรงไปยังหยุนเยี่ยนชาง ในเมื่อเขาพูดออกไปแล้ว ก็เท่ากับไม่เหลือทางถอยใดๆ ไว้ให้ตัวเอง

ในเวลานี้ สิ่งที่หลี่ซิวหยวนแสดงออกมาไม่ใช่ท่าทางระมัดระวังตัวจ้อยอีกต่อไป ไม่มีการสำรวมคำพูดระวังการกระทำ ไม่มีความถ่อมตนอย่างหวาดหวั่นสั่นเทาเวลาเผชิญหน้าผู้บังคับบัญชาระดับสูงอีกแล้ว

ตรงกันข้าม สิ่งที่มีอยู่คือความฮึกเหิมของบัณฑิตหนุ่มที่โบกแขนสะบัดพลัง มีความห้าวหาญของการชี้นิ้วบัญชาแผ่นดินและปลุกเร้าด้วยตัวอักษร ยิ่งไปกว่านั้นคือความกล้าที่จะตีน้ำกลางกระแสจนคลื่นสกัดเรือที่แล่นมาไว้ได้

"ช่องว่างระหว่างเมืองกับชนบท การแบ่งแยกระหว่างคนรวยกับคนจน ปัญหาที่รากฐานที่สุดของประเทศเราก็คือปัญหาสามเกษตร" หลี่ซิวหยวนแจกแจงมุมมองของตัวเองอีกครั้ง

"ในประชากรหนึ่งพันสามร้อยล้านคนของประเทศเรา มีเก้าร้อยล้านคนเป็นเกษตรกร ก่อนการทำให้เป็นเมือง คนส่วนใหญ่อย่างยิ่งของประเทศเราล้วนใช้ชีวิตอยู่ในชนบท และก่อนการทำให้เป็นอุตสาหกรรม เสาหลักของเศรษฐกิจแห่งชาติก็คือเกษตรกรรมมาโดยตลอด"