บทที่ 132 ยืนอยู่บนบ่าของยักษ์แห่งยุคสมัย

ในห้องทำงานของนายอำเภอคนใหม่ หลี่ซิวหยวนพูดจาฉะฉาน ท่าทางมั่นใจ ทุกอิริยาบถล้วนแฝงไว้ด้วยท่วงท่าอันบอกไม่ถูก นั่นคือการแสดงออกอย่างมีอำนาจและมั่นใจเมื่อพูดถึงขอบเขตที่ตัวเองคุ้นเคย

"พูดง่ายๆ ก็คือ หากจะทำให้ประเทศหนึ่งทันสมัยได้ ก็ต้องทำให้เป็นอุตสาหกรรมก่อน และในช่วงต้นนั้น การสั่งสมด้านอุตสาหกรรมหนักก็จำเป็นอย่างยิ่ง แต่หากอยากทำให้เป็นอุตสาหกรรม ก็ต้องมีการสั่งสมทุนดั้งเดิม ประเทศในยุโรปและอเมริกาส่วนใหญ่ทำกระบวนการนี้สำเร็จผ่านการล่าอาณานิคมและการปล้นชิง

แต่ประเทศของเราทำแบบนั้นไม่ได้ และผู้ที่แบกรับภารกิจทางประวัติศาสตร์นี้ก็คือเกษตรกรนั่นเอง เราใช้เกษตรกรรมหล่อเลี้ยงอุตสาหกรรม ใช้ชนบทค้ำจุนเมือง... นี่แหละคือยุทธศาสตร์การพัฒนาอุตสาหกรรมแบบไล่กวดที่ให้อุตสาหกรรมหนักมาก่อน

ส่วนต่างราคาแบบกรรไกรระหว่างสินค้าอุตสาหกรรมกับสินค้าเกษตร การเวนคืนที่ดิน ส่วนต่างค่าจ้าง ระบบสวัสดิการที่ต่ำกว่าคนเมืองมาก และอื่นๆ เหล่านี้แหละคือโครงสร้างเศรษฐกิจทวิลักษณ์ระหว่างเมืองกับชนบท"

ในวินาทีนี้หยุนเยี่ยนชางกลั้นไว้ไม่อยู่อีกแล้ว และก็ไม่อยากกลั้นแล้วด้วย เอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกมาตรงๆ แล้วเริ่มเก็บประเด็นสำคัญจดบันทึกทันที