บทที่ 143 แก้ไขเยียวยา

หลี่ซิวหยวนติดตามหยุนเยี่ยนชางกินข้าวเสร็จ พอออกมาจากร้านอาหารก็ไปส่งหยุนเยี่ยนชางกลับบ้านก่อน ส่วนรองผู้อำนวยการเส้าและหลิวหงรองผู้อำนวยการสำนักงานของสำนักงานการคลังนั้นยืนอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหารเพื่อส่งรถของนายอำเภอจนลับตา

"เหล่าหลิว ตอนกินข้าวคุณคิดอะไรอยู่ ผมเห็นคุณใจลอย" รองผู้อำนวยการเส้ามองหลิวหงแล้วถามพร้อมรอยยิ้ม เขารู้สึกว่าวงข้าวเย็นนี้ดำเนินไปอย่างราบรื่นมากทีเดียว

หรือกระทั่งพูดได้ว่าการได้พบหยุนเยี่ยนชางก็นับว่าชิงก้าวไปก่อนแล้วหนึ่งก้าว รองผู้อำนวยการคนอื่นๆ อีกหลายคนแค่จะพบหน้าหยุนเยี่ยนชางก็ยังยาก ยังไงเสียหยุนเยี่ยนชางคนนี้ก็เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง งานหลายอย่างยังทำความคุ้นเคยอยู่ มีคนอยากไปรายงานงานก็ยังไม่มีโอกาสเลย

ตอนนี้เขาชิงก้าวไปก่อนหนึ่งก้าวจนได้พบหยุนเยี่ยนชาง นั่นก็คือเดินอยู่หน้าทุกคนแล้ว

"ท่านผู้อำนวยการเส้า ท่านไม่เห็นหรือครับว่าเลขานุการที่อยู่ข้างกายท่านนายอำเภอหยุนนั้นคุ้นหน้ามาก" หลิวหงเอ่ยขึ้นอย่างเรื่อยๆ