บทที่ 145 ที่สูงย่อมหนาวเหน็บ

พอวางสายจากเฉินกุ้ยเกิน บนใบหน้าของหลี่ซิวหยวนยังมีสีหน้าโกรธอยู่เล็กน้อย มีคำพูดหนึ่งที่ว่าไว้ดีนัก คนชั่วคั้นสมองจนหมดยังสู้คนโง่ที่ปิ๊งความคิดขึ้นมาไม่ได้

ชวีฮุยคนนี้คิดคำนวณเล่นงานตัวเองด้วยพันวิธีหมื่นทาง ไม้สกปรกที่งัดออกมาใช้ก็ยังสู้การปิ๊งความคิดของเฉินกุ้ยเกินไม่ได้

ตัวเองเพิ่งได้เป็นเลขานุการนายอำเภอวันที่สอง ก็ให้รถประจำตำแหน่งของนายอำเภอมารับตัวเองไปทำงานที่หน่วยงาน นี่แม่งถ้าแพร่ออกไป คนที่ไม่รู้เรื่องยังจะคิดว่าตัวเองเป็นนายอำเภอเสียอีก

จะให้หยุนเยี่ยนชางคิดกับตัวเองอย่างไร ว่าแยกไม่ออกแล้วหรือว่าใครใหญ่ใครเล็ก

เดิมทีก็ยังคิดว่าเฉินกุ้ยเกินคนนี้หัวแล่นอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ดูแล้วก็ยังต้องพิจารณาอย่างรอบคอบอีกสักหน่อย