บทที่ 158 เลี้ยงข้าว

หยุนเยี่ยนชางไปก่อนแล้ว แต่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ตอนที่หลี่ซิวหยวนเดินผ่านหน้าประตูห้องทำงานของชวีฮุย ชวีฮุยก็กำลังเก็บข้าวของอยู่แล้ว คาดว่าเหมือนกับหวงเหว่ย วันจันทร์หน้าชวีฮุยก็ต้องไปรายงานตัวที่ตำบลหลงกว้าโกว

เมื่อเผชิญกับจดหมายร้องเรียน หลี่ปั๋วหยางเดินตรงนั่งตรง แม้จะบอกว่าเสียโอกาสในการเป็นหัวหน้าฝ่ายไป แต่อย่างน้อยที่สุดก็ยังอยู่ในสำนักงานรัฐบาลอำเภอ แต่ชวีฮุยคนนี้ไม่เหมือนกัน มีพิรุธในใจถึงเพียงนี้ ไม่ไปตำบลหลงกว้าโกวที่ห่างไกลยากจน ก็ต้องไปดื่มชาที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัย

อย่างไหนหนักอย่างไหนเบา ผังจื้อเฟิงรู้ดีอยู่ในใจ ชวีฮุยยิ่งรู้ดีกว่าในใจ

ชวีฮุยราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงเงยหน้ามองมาทางหน้าประตูห้องทำงาน พอดีกับที่ประสานสายตากับหลี่ซิวหยวน ในชั่วขณะนั้น ความเคียดแค้นและความโกรธในใจของชวีฮุยเกือบท่วมท้นสติสัมปชัญญะของเขา

ตำบลหลงกว้าโกว สำหรับเขาแล้วนี่คือการหยามเหยียด ทุกคนล้วนรู้ว่าเขาอยากย้ายหลานชายจากสำนักงานพรรคและการปกครองของตำบลหลงกว้าโกวที่ห่างไกลและยากจนที่สุดมาที่อำเภอ สุดท้ายตอนนี้หลานชายย้ายมาไม่สำเร็จ แต่เขากลับต้องไปเสียเอง