บทที่ 167 ช่วยจ่ายค่าไฟสักหน่อย

อันที่จริงหวงเหว่ยจะเป็นอย่างไร หวังจื้อเทาก็ไม่สนใจ ยังไงเสียหวงเหว่ยก็เป็นคนต่ำช้าแบบนี้มาโดยตลอด แต่สิ่งที่ทำให้หวังจื้อเทาแปลกใจคือ หลี่ปั๋วหยางเมื่อเผชิญกับคำยกยอของหวงเหว่ย สุดท้ายกลับยอมรับไว้พร้อมรอยยิ้ม

เหมือนกับคนอื่นๆ ทักทายกันไปมา ไม่ได้มองด้วยสายตาเย็นชาเลยแม้แต่น้อย

ลืมเรื่องที่หวงเหว่ยเคยเป็นปฏิปักษ์กับพวกเราไปแล้วหรือ

จู่ๆ หวังจื้อเทาก็รู้สึกว่าฝ่ายกิจการทั่วไปนี้เริ่มแปลกหน้าขึ้นมา นี่ดูไม่เข้าใจเลยจริงๆ เขาไม่เข้าใจว่าหลี่ปั๋วหยางได้เป็นหัวหน้าฝ่ายมาได้อย่างไร ยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่ปั๋วหยางถึงปฏิบัติกับทุกคนแบบนี้

ในขณะที่หวังจื้อเทายังงงงวยอยู่ ก็มีคนเสนอให้ไปกินข้าวฉลองกันตอนเย็น