บทที่ 219 การพักผ่อน

"ไม่อย่างนั้นเราก็กลับไป ให้ลูกเรียนที่บ้านเกิดสักปีหนึ่งก่อน รอปีหน้าค่อยย้ายโรงเรียน" จางจื้อห่าวมองหลี่ชิงชิงผู้เป็นภรรยาแล้วเอ่ย

หลี่ชิงชิงได้ยินก็ส่ายหน้า "ไม่ได้ อยู่บ้านเกิดเพิ่งเรียนได้ปีเดียว ลูกเพิ่งจะปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่นั่นได้ พอย้ายโรงเรียนมาทันที ลูกก็ต้องมาปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่อีก แบบนี้จะไหวได้ยังไง

อีกอย่างถึงตอนนั้นเด็กในโรงเรียนที่อำเภอเขาเรียนกันมาปีหนึ่งแล้ว รู้จักกันหมดแล้ว ลูกเราย้ายมาแล้วต้องปรับตัวในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย มันยากเกินไป"

นักเรียนย้ายเข้ากลางคันนั้น ที่จริงในละครโทรทัศน์หลายเรื่องดูเหมือนจะเป็นที่ต้อนรับ แต่ในความเป็นจริง นักเรียนย้ายเข้ากลางคันส่วนใหญ่กลับไม่ได้อยู่สบายขนาดนั้น เมื่อย้ายเข้ามากลางทาง สำหรับคนอื่นในห้องแล้วก็เหมือนคนนอกคนหนึ่ง

"แต่ว่าตอนนี้มัน..." จางจื้อห่าวสีหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่น คนที่เขาหาได้ก็หาไปหมดแล้ว เดิมทีที่อำเภอก็ไม่มีสายสัมพันธ์อะไรอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ตอนขอหนังสือรับรองการอยู่อาศัย ก็ยังต้องฝากคนไปหาคนอีกทอดหนึ่ง