บทที่ 228 คนหายไปไหน

"ท่านเลขาหลี่ ไปถ่ายรูปหมู่กันเถอะครับ" หลังส่งผู้บริหารทั้งสองท่านคือหยุนเยี่ยนชางและเสิ่นชิ่งเฟิงไปแล้ว หยวนเฉียงก็มองหลี่ซิวหย่วนแล้วชวน

"ท่านผู้อำนวยการหยวน ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ ที่มอบโอกาสกล่าวในนามตัวแทนผู้สำเร็จการอบรมดีเด่นนี้ให้ผม" หลี่ซิวหย่วนกล่าวขอบคุณ แม้ว่าโอกาสกล่าวในนามตัวแทนผู้สำเร็จการอบรมดีเด่นสักครั้ง สำหรับผู้เข้าอบรมคนอื่นอาจสำคัญมากทีเดียว

หากกล่าวได้ดี ไม่แน่อาจทิ้งความประทับใจไว้ในใจนายอำเภอและผู้อำนวยการสำนักงานคณะกรรมการพรรคอำเภอได้ แต่สำหรับหลี่ซิวหย่วนแล้ว โอกาสแบบนี้จะมีหรือไม่มีก็ได้

ทว่าเมื่ออีกฝ่ายให้หน้ามาแล้ว ที่ควรขอบคุณก็ต้องขอบคุณ

"ท่านเลขาหลี่เกรงใจเกินไปแล้ว เรื่องผู้สำเร็จการอบรมดีเด่นของท่านนี้ ผมไม่ได้มีความหมายอื่นใด ตั้งต้นจากมุมของความยุติธรรมและเที่ยงธรรมล้วน ๆ อีกทั้งคำกล่าวของท่านเลขาหลี่นั้น สมกับเป็นตัวแทนผู้สำเร็จการอบรมดีเด่นอย่างไม่ต้องสงสัย แทงตรงจุดถึงเลือด กระตุกให้ฉุกคิด คุ้มค่าที่พวกเราจะเรียนรู้จริง ๆ ครับ" ประโยคสุดท้ายของหยวนเฉียงไม่ใช่คำเยินยอเลยสักนิด