บทที่ 251 ทะยานสู่ฟ้าในพริบตา

ทั้งสองทักทายกันไปพลางเดินเข้าห้องส่วนตัวของร้านอาหาร ท่านผู้อำนวยการโจวอวี้ถังรออยู่แล้ว พอเห็นหลี่ซิวหย่วนเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืนทักทาย หลังทั้งสองฝ่ายทักทายกันเรียบร้อยก็เริ่มยกอาหารขึ้นโต๊ะอย่างเป็นทางการ

ทุกคนยกแก้วชนกันไปมา คุยกันถึงเรื่องต่าง ๆ ในอำเภอ

อะไรคือเส้นสายผู้คน ก็คือการไปมาหาสู่กันนี่แหละ ผ่านวงข้าวทีละวง แล้วก็ค่อย ๆ คุ้นเคยกันขึ้นมา

ส่วนเรื่องที่ว่ามื้อนี้ใครจ่ายนั้น สุดท้ายหลี่ซิวหย่วนไม่ได้จ่าย ท่านผู้อำนวยการโจวก็ไม่ได้จ่าย หรือกระทั่งซ่งคังผู้อำนวยการโรงเรียนประถมสาธิตก็ไม่ได้จ่าย คนที่จ่ายคือแขกจากห้องส่วนตัวอีกห้องหนึ่งในร้าน พวกเขาเจอซ่งคังในทางเดิน ก็เลยจ่ายเงินให้ล่วงหน้าเสียเลย

เรื่องแบบนี้ไม่นับว่าแปลกประหลาดอะไร โดยเฉพาะในเมืองระดับอำเภอเล็ก ๆ ซึ่งเป็นสังคมคนคุ้นเคย คุณออกจากบ้านแล้วไม่เจอคนรู้จัก ก็แสดงว่าวงสังคมของคุณเล็กมาก