บทที่ 259 ฉันช่วยได้

ในทางเดินของสำนักงานรัฐบาลอำเภอแทบไม่เหลือคนแล้ว นอกจากคนที่ทำงานล่วงเวลา คนที่ควรเลิกงานก็เลิกงานกันหมด เงียบสงบกว่าตอนกลางวันที่ทำงานกันอยู่มาก

หยางหมิ่นหมิ่นในเวลานี้ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานหลี่ซิวหย่วน แต่กลับกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ทั้งที่หลี่ซิวหย่วนก็เป็นแค่คนหนุ่มคนหนึ่ง แต่เธอกลับรู้สึกว่ารับมือยากกว่าชายวัยกลางคนทั้งหลายที่เคยเจอมาเสียอีก

ทุกคนล้วนมีวิถีเอาตัวรอดของตัวเอง บางคนอาศัยการประจบประแจงเลียแข้งเลียขา บางคนอาศัยความสามารถของตัวเอง บางคนอาศัยเส้นสายภูมิหลังของตัวเอง และหยางหมิ่นหมิ่นก็มีวิถีเอาตัวรอดของตัวเองเช่นกัน

หน้าตาสวย ผู้ชายจากไปแล้ว ทางบ้านก็ช่วยอะไรไม่ได้ คนแบบเธอสำหรับชายวัยกลางคนเลี่ยน ๆ บางคนแล้วก็เป็นที่หมายปองอย่างยิ่ง และเธอก็ถนัดเรื่องนี้ ทำเป็นปฏิเสธแต่ก็รับ ผลักครึ่งรับครึ่ง