บทที่ 273 รู้อยู่ในใจ

เดิมทีหวงเหว่ยเตรียมจะอยู่สักพักแล้วไป แต่หยางหมิ่นหมิ่นอยากเข้าครัวไปแสดงฝีมือสักหน่อย เขาก็เลยไม่เหมาะจะกลับไปคนเดียว จนถึงห้าโมงเย็น หวงเหว่ยกับหยางหมิ่นหมิ่นสองคนถึงได้ออกจากบ้านหลี่ซิวหย่วน

แน่นอนว่าของที่นำมานั้นก็ถูกนำไปวางไว้ที่ห้องเก็บของอีก

"ห้องเก็บของบ้านเรานี่ชักจะไม่พอใช้แล้วนะ ไว้พวกเราย้ายไปบ้านใหม่แล้ว เธอเอาห้องของพวกเรามาทำเป็นห้องเก็บของเลยไหม" หลี่ชิงชิงมองหลี่ซิวหย่วนที่ออกมาจากครัวแล้วเอ่ยหยอกเล่น

หลี่ซิวหย่วนหน้าเป็นเส้นดำ "พี่ พี่พูดแบบนี้ เหมือนผมเป็นขุนนางกังฉินอะไรสักคนเลย ก็แค่การไปมาหาสู่ด้วยน้ำใจช่วงปีใหม่และเทศกาลเท่านั้น"

"เธอรู้ตัวก็ดี พี่ก็แค่เป็นห่วงเธอ" หลี่ชิงชิงมองหลี่ซิวหย่วนแล้วเอ่ย