บทที่ 286 ระเบียบ

หวางไหลชิ่งเป็นคนขับรถของหลิวฝูเซิง ปีนี้อายุสี่สิบกว่าแล้ว แม้จะเป็นแค่คนขับรถ แต่ก็ต้องดูว่าขับรถให้ใคร หากไปเป็นคนขับรถประจำทางหรือรถบัสข้างนอก ก็เหนื่อยจริง ๆ เงินที่ได้ล้วนเป็นเงินจากหยาดเหงื่อ แต่หากเป็นคนขับรถให้ผู้บริหาร ก็ไม่เหมือนกัน

งานสบาย แถมยังอาศัยอำนาจของผู้บริหารไปเป็นสุนัขจิ้งจอกยืมบารมีเสือข้างนอกได้อีก

ผู้บริหารแบบไหนก็ได้คนขับรถแบบนั้น หลิวฝูเซิงคนนี้คานบนไม่ตรง คานล่างก็ดีไปกว่าไหนไม่ได้ วันที่ยี่สิบสี่ตุลาคม ใกล้สิ้นเดือนแล้ว หวางไหลชิ่งก็ไม่มีเงินแล้วเช่นกัน จึงถือใบสำคัญใบหนึ่งมาที่ฝ่ายสนับสนุนโดยตรง เพื่อหาหยางหมิ่นหมิ่น

"ท่านหัวหน้าฝ่ายหยาง สองวันก่อนรถเสีย ต้องซ่อมสักหน่อย นี่คือใบสำคัญ ช่วยเบิกเงินให้ผมหน่อย" หวางไหลชิ่งยื่นใบสำคัญในมือให้หยางหมิ่นหมิ่นแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

การที่คนขับรถเบิกค่าน้ำมันและค่าซ่อมอะไรทำนองนี้ ก็เป็นวิธีหาเงินนอกอย่างหนึ่ง ยังไงเสียเติมน้ำมันไปเท่าไรก็ไม่มีใครรู้ วิ่งไปกี่กิโลก็ไม่มีใครมาเอาเรื่องเอาราว