บทที่ 308 พวกเราเป็นเพื่อนกันไหม

ฟังคำพูดของหวังจื้อเทาแล้ว สีหน้าหลี่ซิวหย่วนก็เคร่งขรึมขึ้น ที่แท้การที่หวังจื้อเทาไปตำบลศูนย์กลางนี้ยังมีเรื่องของตัวเองอยู่ด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าเรื่องนี้มาก่อนหรือมาทีหลัง

รอให้หวังจื้อเทาพูดจบ หลี่ซิวหย่วนก็เอ่ยถามขึ้นตรง ๆ

"จื้อเทา คุณบอกผมตามตรง วงข้าวคืนนี้เป็นเงื่อนไขที่คุณจะได้ไปเป็นรองผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและการปกครองที่ตำบลศูนย์กลางหรือเปล่า"

หวังจื้อเทาได้ยินก็สีหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาอยากปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ แต่กลับนึกถึงตอนที่ตัวเองกับพ่อไปที่บ้านจางซิงกั๋วเพื่อขอให้ช่วยทำเรื่องในคราวก่อน

ตอนนั้นจางซิงกั๋วแม้จะพูดจาเกรงใจมาก แต่กลับไม่ได้บอกให้ตัวเองไปตำบลศูนย์กลาง ในคำพูดนั้นมีความห่างเหินอยู่