บทที่ 309 ความซาบซึ้ง

ชีวิตคนเราย่อมมีวินาทีแห่งความซาบซึ้งที่จดจำไม่ลืมอยู่ไม่กี่ครั้ง

วินาทีนี้ หวังจื้อเทามองหลี่ซิวหย่วน ในแววตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง เขานึกว่าหลี่ซิวหย่วนตอนนี้เป็นผู้บริหารแล้ว ยามปกติงานก็ยุ่ง ทุกคนก็ติดต่อกันน้อยลง ตัวเองคงไม่เหลือน้ำใจอะไรมากในสายตาหลี่ซิวหย่วนแล้ว

ทว่าไม่นึกเลยว่าหลี่ซิวหย่วนกลับนับตัวเองเป็นเพื่อนมาตลอด และตอนนี้ยังยินดีจะเข้ามาร่วมในเรื่องนี้เพราะคำว่าเพื่อนสองคำ

หลี่ซิวหย่วนไม่ได้เป็นเหมือนตัวเองเมื่อครู่ที่ไม่เข้าใจว่าน้ำในนี้ลึกแค่ไหน หลี่ซิวหย่วนเข้าใจว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่ แต่ก็ยังยินดีจะเข้ามาร่วมเพื่อตัวเอง ยังยินดีจะช่วยตัวเอง

"ผม... ซิวหย่วน... คุณ..." หวังจื้อเทาดวงตาแดงก่ำแล้วลุกขึ้นยืนตาม ในปากพึมพำหลายครั้ง แต่กลับเรียบเรียงเป็นตรรกะที่สมบูรณ์ไม่ได้ และไม่รู้ว่าควรพูดอะไรถึงจะสื่อความรู้สึกของตัวเองออกมาได้