บทที่ 338 สิบปีทองคำ

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงบ่ายวันศุกร์ ยุ่งกันมาทั้งสัปดาห์ ทุกคนก็ล้วนเฝ้ารอว่าสุดสัปดาห์จะได้พักผ่อนกันให้ดี บ่ายวันศุกร์ที่สำนักงานรัฐบาลอำเภอจึงมีบรรยากาศที่ใจลอยอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด จุดนี้บรรดาผู้บริหารระดับอำเภอก็มองออกเช่นกัน ทว่านี่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ใกล้จะได้พักผ่อนสุดสัปดาห์แล้ว ที่จริงบรรดาผู้บริหารก็ล้วนขบคิดกันอยู่ว่าตอนค่ำจะไปงานเลี้ยงรับรองที่ไหนหรือจะไปผ่อนคลายสักหน่อย

หลี่ซิวหย่วนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องทำงาน ที่จริงวงข้าวช่วงสุดสัปดาห์ของเขาก็มีไม่น้อยเช่นกัน เหลยหยางโทรมาบอกว่าจะรวมตัวกันสักหน่อย ก่อนหน้านี้หลี่ปั๋วหยางก็บอกว่าเฒ่าจูกับพี่ใหญ่จางสองคนที่ได้ข้าราชการดีเด่นและเลขานุการดีเด่นอยากเลี้ยงข้าวคนของฝ่ายกิจการทั่วไปสักมื้อ เพื่อแสดงความขอบคุณสักหน่อย

สหายรุ่นเก่าสองท่านนี้ก็ยังเข้าใจประสาโลกและน้ำใจคนดีทีเดียว

และในตอนนั้นเอง ผังจื้อเฟิงก็เคาะประตู หลี่ซิวหย่วนจึงรีบวางสาย แล้วรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง "ท่านผู้อำนวยการ เชิญเข้ามาเลยครับ"

"ท่านเลขาหลี่ ยุ่งอยู่หรือ"