บทที่ 339 การแข่งขันจับเวลา

นอกหน้าต่างมีเสียงลมหนาวพัดหวีดหวิว ซึ่งตัดกันอย่างชัดเจนกับหม้อไฟที่พวยพุ่งไอร้อนอยู่ในห้อง จอกเหล้าในมือหลี่ซิวหย่วนก็ไม่รู้ว่าดื่มจนหมดไปตั้งแต่เมื่อไร

สีหน้าเงียบงัน ในแววตาเผยความหวนรำลึกออกมาบาง ๆ วินาทีนี้เขานึกถึงตัวเองในชาติก่อน สิบปีทองคำของการพัฒนา นี่คือการแข่งขันจับเวลา พลาดไปแล้วก็คือพลาดไปเลย

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องช้าไปก้าวเดียวแล้วช้าไปทุกก้าว แต่คือช้าไปก้าวเดียวแล้ว ต่อให้คุณวิ่งเร็วแค่ไหนในภายหลัง ประตูกั้นที่ติดอยู่กับจุดตัดเรื่องอายุก็ปิดลงมาทีละบานแล้ว ปิดตายเส้นทางก้าวหน้าของคุณไปแล้ว

ผังจื้อเฟิงหยิบขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา รินเหล้าให้หลี่ซิวหย่วนแก้วหนึ่ง จากนั้นก็รินให้ตัวเองจนเต็ม และไม่ได้ชนแก้วกับหลี่ซิวหย่วน แต่ยกจอกเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเอง

"ดังนั้นผมถึงอิจฉาเธอ ตอนผมอยู่ในวัยเธอนี้ ก็เหมือนอาศัยความพยายามของตัวเอง เพื่อบุกฝ่าออกมาให้ได้ผืนฟ้าผืนหนึ่ง คิดว่าความสามารถกำหนดทุกอย่างได้ ทำงานล่วงเวลาอดหลับอดนอน ฝ่าลมฝ่าฝน รู้สึกว่าความพยายามของตัวเองสักวันหนึ่งย่อมเข้าตาผู้บริหาร"