บทที่ 343 พึมพำ

วินาทีนี้หยุนเยี่ยนชางมองหลี่ซิวหย่วนที่ทำท่าเหมือนเด็ก ๆ อยู่บ้าง รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น

"ซิวหย่วนเอ๋ย เธอฟังผมพูด ที่จริงผมก็คิดอยากประคับประคองเธอให้มากขึ้นเช่นกัน มีเธออยู่ข้างกาย ผมทำงานก็สบายมาก และก็เสียดายที่เธอจะจากไป แต่เธอลองคิดดูสิ เรื่องหมู่บ้านต้นแบบชนบทใหม่แบบผสมเหมืองกับหมู่บ้านที่หมู่บ้านเหมยหลินนี้ คือเป้าหมายของเราสองคน

ผมคำนึงมานานมากแล้ว เธอลองคิดดูสิ หากให้คนอื่นไป ผมก็ไว้ใจไม่ได้ อีกทั้งความเข้าใจของพวกเขาที่มีต่อหมู่บ้านต้นแบบชนบทใหม่นี้ ก็ไม่ลึกซึ้งเท่าเธอ

เวลาทำเรื่อง ก็ย่อมไม่ใส่ใจเท่าเธอ ส่วนเรื่องความสามารถนั้น ผมเชื่อเธอ อีกทั้งยังมีผมอยู่ มีเรื่องอะไรที่ต้องการการสนับสนุน ผมจะให้การสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ที่สุด

พอเธอไปถึงตำบลศูนย์กลางแล้ว ก็เพียงต้องคำนึงว่าจะทำเรื่องหมู่บ้านต้นแบบชนบทใหม่ให้ดีได้อย่างไรก็พอ..."