บทที่ 370 กลิ่นอายอันยาวนาน

ใบหน้าของหยุนเยี่ยนชางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มือยังคงกุมแก้วไว้ ดวงตาจับจ้องหลี่ซิวหย่วน ความชื่นชอบที่มีต่อเลขานุการอย่างหลี่ซิวหย่วนในเวลานี้พุ่งขึ้นถึงขีดสุด

สิ่งที่เรียกว่าคนสนิท สิ่งที่เรียกว่าคนที่ไว้ใจ นั่นคือการทำงานได้ตรงใจ ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง เป็นความรู้สึกที่ปกติราบเรียบเหมือนสายน้ำ แต่จู่ ๆ ก็ปะทุขึ้นจนถึงจุดสูงสุด

หลี่ซิวหย่วนในเวลานี้ จึงถูกหยุนเยี่ยนชางจดจำไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง

ชาร้อนหนึ่งแก้ว หลี่ซิวหย่วนจดจำไว้ในใจ ความใส่ใจและการอบรมสั่งสอนของตน หลี่ซิวหย่วนก็จดจำไว้ในใจเช่นกัน เมื่อได้รับเงินรางวัลข้าราชการดีเด่นแล้ว สิ่งที่คิดถึงกลับเป็นการซื้อแก้วเก็บอุณหภูมิดี ๆ ให้ตน การกระทำเช่นนี้ในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ช่างทำให้คนรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจจริง ๆ

การมอบเพียงแก้วใบหนึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ ต่อให้ราคาแพงขึ้นมาแล้วจะเป็นอย่างไร หยุนเยี่ยนชางเป็นถึงนายอำเภอ ย่อมเคยเห็นของล้ำค่าทุกชนิดมาแล้ว แต่ความรู้สึกเช่นนี้กลับทำให้หยุนเยี่ยนชางสะเทือนใจอย่างมาก