บทที่ 396 ละมั่งแขวนเขา ไร้ร่องรอยให้ตามหา

“ท่านนายอำเภอหยุนกล่าวว่า ต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้เจ้าหน้าที่เลือกลงสู่ระดับรากหญ้าเฉพาะตามใจตน การลงสู่ระดับรากหญ้าหมายความว่าที่ใดต้องการเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่ก็ต้องไปที่นั่น จะเลือกงานเบาเลี่ยงงานหนักไม่ได้ สำหรับสำนักงานรัฐบาลอำเภอของเรา ต้องเป็นแบบอย่างให้หน่วยงานอื่น และเลือกสถานที่ที่ยากลำบากที่สุด อย่างเช่นตำบลหลงกว้าโกว”

เพียงหลี่ซิวหย่วนพูดจบประโยคเดียว ผังจื้อเฟิงก็ตกตะลึงไป บ้าจริง ที่แท้ยังตีความจากมุมนี้ได้ด้วย ประโยคหนึ่งคือ หลีกเลี่ยงไม่ให้เจ้าหน้าที่เลือกลงสู่ระดับรากหญ้าเฉพาะตามใจตน อีกประโยคหนึ่งคือ สำนักงานรัฐบาลอำเภอต้องเป็นแบบอย่าง

คำพูดเบาหวิวเพียง 2 ประโยค กลับมีอานุภาพร้ายแรงเหลือเกิน

ผังจื้อเฟิงมองหลี่ซิวหย่วนอยู่นานโดยไม่ส่งเสียง ยอดเยี่ยม นี่ต่างหากคือระดับฝีมือของหลี่ซิวหย่วน ลงมือดุจละมั่งแขวนเขา ไร้ร่องรอยให้ตามหา แต่กลับชี้เป้าได้อย่างแม่นยำถึงเพียงนั้น

สูงส่งจริง ๆ