บทที่ 476 สืบข่าว

“ท่านนายกฯ หลี่ ผมก็ไม่เหนื่อยครับ” หวังจื้อเทายืนถูมืออยู่หน้าร้านอาหาร กล่าวอย่างคึกคักเล็กน้อย ติดตามหลี่ซิวหย่วนทำงานถึงจะรู้สึกสะใจ ทำเรื่องใดก็สำเร็จเรื่องนั้น

ก่อนหลี่ซิวหย่วนมาเมื่อปีที่แล้ว ตัวเองใช้ชีวิตอย่างไร และเมื่อปีนี้หลี่ซิวหย่วนมาแล้ว ตัวเองมีชีวิตอย่างไร

จนถึงตอนนี้ ตัวเองถึงค่อยมีลักษณะของผู้อำนวยการอยู่บ้าง อย่างเช่นในงานเลี้ยงกับคนจากหมู่บ้านเหมยหลิน 2 คนเมื่อครู่นี้ เพียงหลี่ซิวหย่วนแนะนำคำเดียวว่าเขาเป็นผู้อำนวยการสำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจ คนอื่นก็ล้วนให้ความเคารพ ไม่ว่าจะภายในสำนักงานพัฒนาเศรษฐกิจหรือในตำบลศูนย์กลาง จนถึงเวลานี้เขาถึงเพิ่งได้ลิ้มรสชาติของอำนาจ

เหนื่อยเพียงเท่านี้จะนับเป็นอะไรได้

“จื้อเทา ฟังฉัน กลับไปพักผ่อนเสียหน่อย ตอนนี้นายไปอยู่ชนบทแล้ว จะกลับมาสักครั้งไม่ใช่เรื่องง่าย วันต่อจากนี้มีแต่จะยิ่งยุ่งขึ้นเรื่อย ๆ หากกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อแม่ได้มากหน่อย ก็กลับไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านเถอะ” หลี่ซิวหย่วนตบแขนหวังจื้อเทาเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจริงใจ