บทที่ 504 สร้างหมู่บ้านชนบทใหม่สมัยใหม่

“แน่นอนว่า ผมรู้ว่าตอนนี้คนจำนวนมากเลือกออกไปทำงานต่างถิ่น ยุคใหม่แล้ว ชาวนาไม่ได้ผูกติดอยู่กับผืนดินอย่างแน่นแฟ้นเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป ทางออกมีมากมาย ใกล้หน่อยก็ไปทำงานที่เมืองอำเภอ ในตัวเมือง หรือเมืองเอกของมณฑล ไกลหน่อยก็ไปทำงานในมหานครใหญ่ หรือแม้กระทั่งไปทำงานต่างประเทศก็มี

“แต่ไม่ว่าจะไปไกลเพียงใด คนเราย่อมมีราก ชาวบ้านหมู่บ้านเหมยหลินมีรากอยู่บนผืนดินแห่งนี้ ไม่ว่าจะย้ายไปอยู่ที่ใด เมืองอำเภอก็ดี เมืองเอกของมณฑลก็ดี มหานครใหญ่ก็ดี รากของพวกท่านก็ยังอยู่บนผืนดินของหมู่บ้านเหมยหลินแห่งนี้

“หากหมู่บ้านเหมยหลินไม่มีแล้ว รากของพวกท่านก็ไม่มีเช่นกัน กลายเป็นคนพลัดถิ่น แต่ตราบใดที่หมู่บ้านเหมยหลินยังอยู่ รากของพวกท่านก็ยังอยู่ แม้จะไปตั้งถิ่นฐานในที่อื่น หรือแม้กระทั่งประสบความสำเร็จแล้ว วันหนึ่งเมื่อพูดถึงหมู่บ้านเหมยหลิน บ้านเกิดของตัวเอง ก็ยังสามารถบอกผู้อื่นได้ว่านั่นคือสถานที่ที่ภูเขาเขียว น้ำใส ฤดูใบไม้ผลิดอกเหมยบานสะพรั่งดุจเปลวไฟ

“ไม่ใช่เมื่อพูดถึงหมู่บ้านเหมยหลินแล้ว สิ่งที่พูดได้มีเพียงฝุ่นถ่านหินที่ฟุ้งเต็มฟ้า แม่น้ำส่งกลิ่นเหม็น และผืนดินที่ปนเปื้อน นี่ก็เป็นเหตุผลที่ผมให้คนแจ้งล่วงหน้า และเลือกจัดการประชุมระดมกำลังในวันนี้ ซึ่งเป็นวันเสาร์

“ก็เพื่อเปิดโอกาสให้ชาวบ้านหมู่บ้านเหมยหลินจำนวนมากที่ออกไปทำงานข้างนอก หรือแม้กระทั่งตั้งถิ่นฐานอยู่ข้างนอกแล้ว ได้กลับมามีส่วนร่วมในการประชุมระดมกำลังครั้งนี้ด้วย...”