บทที่ 505 หลบทางให้ภาพรวม

ซูจื่ออิ๋งและคนอื่น ๆ ที่จริงก็มองความคิดของเว่ยเข่อออก เพียงแต่ไม่มีใครพูดอะไร สำหรับซูจื่ออิ๋งแล้ว แค่อยู่ในตำบลเธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชิน ยิ่งเป็นชนบท...

เซียวรุ่ยอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด เพิ่งมาได้เพียงครึ่งเดือนกว่า ก็มีคนเริ่มคิดถอยแล้ว สำหรับเขาเองก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

อีกด้านหนึ่ง หลังการประชุมจบลง โจวเจี้ยนจงก็พาคนจากตำบลศูนย์กลางทั้งหมดไปกินข้าวที่บ้านของตนเอง

“ท่านเลขาธิการโจว จะไม่เรียกเจ้าหน้าที่หมู่บ้านคนอื่นมาด้วยหรือครับ พอดีตอนกินข้าวกลางวัน ทุกคนจะได้พูดคุยกันไปด้วย ท่านเห็นว่าอย่างไรครับ?” หลี่ซิวหย่วนมองโจวเจี้ยนจงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่าโจวเจี้ยนจงไม่เต็มใจนัก กว่าจะเชิญผู้นำจากตำบลมาที่บ้านตนได้ ก็หวังจะประจบเอาใจให้ดี ๆ และถือเป็นการสร้างโอกาสให้โจวจวิ้นเหลียงด้วย