บทที่ 100 ซาลี่ลี่ถูกลักพาตัวไป

หลังจากทุกคนกินข้าวเสร็จ อู๋ไน่ก็พาเด็กหนุ่มทั้งสี่คนนั่งรถไฟกลับฟังไห่ตลอดคืน เพราะพวกเขายังต้องไปเรียนในวันรุ่งขึ้น

เมื่อมาถึงฟังไห่ก็เป็นเวลาสามทุ่ม หลิวเหมยได้รับการติดต่อไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงมารอพวกเขาอยู่ที่ทางออกสถานี

เมื่อเทาต้าสี่เห็นแม่ เขาก็พุ่งเข้าไปกอดทันที

“แม่ พวกเราแพ้แล้ว”

หลิวเหมยตบหลังเทาต้าสี่เบา ๆ

“แม่รู้หมดแล้ว ไม่เป็นไรหรอก ต่อไปพวกแกยังมีโอกาสอีก”

เทาต้าสี่พึมพำเล่าเรื่องต่าง ๆ ให้แม่ฟังเป็นชุดใหญ่ มีเพียงเรื่องที่อู๋ไน่แบ่งเงินให้พวกเขาคนละหนึ่งแสนหยวนเท่านั้นที่ไม่ได้พูดออกมา

บนรถไฟ เทาต้าสี่อ้อนวอนอู๋ไน่อยู่นาน เพียงเพราะอยากให้คุณตาอู๋ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ

หลังจากได้รับคำรับปากจากคุณตาอู๋แล้ว เทาต้าสี่จึงกล้าปิดบังเรื่องนี้จากแม่

หลิวเหมยกล่าวว่า

“ทุกคนรีบขึ้นรถเถอะ กินข้าวกันมาหรือยัง จะให้แม่พาไปกินข้าวก่อนไหม”

เทาต้าสี่เรอออกมาเสียงดัง

“ไม่ต้องแล้ว พวกเรากินอาหารมื้อใหญ่มาแล้วตอนขากลับ”

เด็กหนุ่มที่เหลืออีกสามคนก็รีบพยักหน้าตาม

จากนั้นหลิวเหมยก็ขับรถไปส่งเด็กหนุ่มทั้งสี่คนที่โรงเรียนก่อน แล้วจึงพาคุณตาอู๋กลับบ้าน

สิ่งที่ทำให้อู๋ไน่ประหลาดใจก็คือ เมื่อทั้งสองคนกลับถึงบ้าน ไป๋เสวี่ย ซาลี่ลี่ และอวี๋เชี่ยนต่างก็รอพวกเขาอยู่ที่บ้านของเขา

อู๋ไน่กล่าวว่า

“ดึกดื่นขนาดนี้ยังไม่นอน มานั่งทำอะไรกันอยู่ที่บ้านฉัน”

ซาลี่ลี่ลุกขึ้นแล้วกอดอู๋ไน่

“คุณตา แพ้ก็ไม่เป็นไร ยังมีพวกเราอยู่นะ”

ไป๋เสวี่ยกับอวี๋เชี่ยนก็เดินเข้ามาใกล้เช่นกัน ดูท่าทางเหมือนกำลังรอจะกอดเขาอยู่

อู๋ไน่ผลักซาลี่ลี่ออก

“มาเลย คนต่อไป”

อู๋ไน่ยังคงกางแขนทั้งสองข้างไว้ แต่ไป๋เสวี่ยกลับหยิบแอปเปิลออกมาจากกระเป๋า แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“คุณตา ผลแพ้ชนะในการแข่งขันไม่สำคัญหรอก ขอแค่คุณตากลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว”

เอ่อ อู๋ไน่ค่อย ๆ รับแอปเปิลมา

“ไม่กอดแล้วหรือ”

อวี๋เชี่ยนหยิบเงินห้าร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า

“คุณตา นี่คือเงินรางวัลที่พวกเราช่วยกันคลี่คลายคดีฉ้อโกงได้ นี่เป็นส่วนของคุณตา”

อู๋ไน่รับเงินห้าร้อยหยวนมา แล้วแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจพลางพูดกับอวี๋เชี่ยนว่า

“ฉันเจอพ่อนายแล้ว เขารับปากว่าจะไม่บังคับให้นายแต่งงานกับคนที่นายไม่ชอบอีก”

ติ๊ง

ได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน

อวี๋เชี่ยนประหลาดใจ

“คุณตาอู๋ คุณตาเกลี้ยกล่อมตาแก่หัวดื้อนั่นได้อย่างไร”

อู๋ไน่กล่าวว่า

“คนมีวิชาย่อมมีวิธีของคนมีวิชา”

อวี๋เชี่ยนยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง เธอรู้ดีว่าพ่อของตนดื้อรั้นเพียงใด

คนในครอบครัวช่วยกันเกลี้ยกล่อมเขามาตั้งเท่าไร แต่พ่อของเธอก็ไม่เคยฟังเลย

คุณตาอู๋ไม่รู้จักพ่อของเธอแท้ ๆ กลับสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้อย่างนั้นหรือ

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง

โทรศัพท์ของอวี๋เชี่ยนดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าแม่เป็นคนโทรมา หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงกดตัดสายทิ้งไปทันที แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของคุณตาอู๋ อวี๋เชี่ยนก็สูดหายใจอย่างกระวนกระวาย แล้วกดรับสาย

“ฮัลโหลค่ะแม่”

“ลูกเอ๊ย แม่จะบอกข่าวดีให้ พ่อของลูกบอกว่าต่อไปจะไม่บังคับให้ลูกดูตัวอีกแล้ว มีเวลาก็กลับมาหาแม่บ้างนะ”

อวี๋เชี่ยนมองไปทางคุณตาอู๋ด้วยความตกตะลึง

“รู้แล้วค่ะแม่ แค่นี้ก่อนนะคะ”

หลังวางสาย อวี๋เชี่ยนก็โผเข้ากอดอู๋ไน่ทันที

“คุณตา คุณตาเก่งที่สุดเลย”

อู๋ไน่คิดในใจว่า คุณตา ขอฉันเตรียมใจก่อนสิ

ด้วยนิสัยของอวี๋เชี่ยน หากไม่ใช่เพราะเรื่องที่ทำให้เธอดีใจอย่างมาก เธอย่อมไม่มีทางทำเรื่องสุดโต่งเช่นนี้ออกมาได้

การที่พ่อเลิกบังคับให้เธอแต่งงาน ทำให้เธอรู้สึกราวกับยกภูเขาหนักนับพันชั่งออกจากอก

หลังจากเครียดกับการแข่งขันมาทั้งวัน แถมยังนั่งรถมาทั้งวัน อู๋ไน่ก็เหนื่อยล้าจนไล่ผู้หญิงทั้งสามคนกลับไป

เขาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันอย่างง่าย ๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนไปพักผ่อนอย่างสบายใจ

วันรุ่งขึ้น เพราะต้องไปทำงานที่สถานีตำรวจ อู๋ไน่จึงตื่นแต่เช้าและกำลังกินข้าวอยู่

ประตูห้องถูกเคาะติด ๆ กัน พร้อมกับเสียงร้อนรนของไป๋เสวี่ยที่ดังเข้ามา

“คุณตาอู๋ รีบเปิดประตูค่ะ คุณป้าหลิว รีบเปิดประตูค่ะ”

เสียงเคาะประตูอันเร่งร้อนนั้นเกือบทำให้หัวใจของอู๋ไน่กระเด็นออกมา

หลิวเหมยรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู เธอรู้จักนิสัยของไป๋เสวี่ยดี หากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอย่างยิ่ง เธอย่อมไม่มีทางเสียอาการเช่นนี้

“เกิดอะไรขึ้น”

หลิวเหมยเปิดประตูพลางรีบถาม

ไป๋เสวี่ยหอบหายใจอย่างหนัก

“เมื่อครู่นี้ฉันกับพี่ลี่ลี่กำลังลงไปทำงานด้วยกัน อยู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งขับรถตู้มาลักพาตัวเธอไปค่ะ”

หลิวเหมยกล่าวว่า

“ถ้าอย่างนั้นก็แจ้งตำรวจสิ”

ตอนนี้หัวใจของอู๋ไน่ค่อยสบายขึ้นมาหน่อยแล้ว เขาจึงเดินเข้ามาหา

ไป๋เสวี่ยกล่าวว่า

“ฉันเห็นแม่ของซาลี่ลี่อยู่ในรถด้วยค่ะ กลัวว่าแจ้งตำรวจไปก็ไม่มีประโยชน์ ก็เลยขึ้นมาหาคุณตาอู๋”

อู๋ไน่นึกถึงข่าวซุบซิบที่ระบบประกาศเมื่อวานนี้ แม่ของซาลี่ลี่หาชายโสดวัยสี่สิบแปดปีให้ซาลี่ลี่ได้แล้ว และกำลังจะให้เขาเป็นคู่แต่งงาน

หรือว่าแม่ของซาลี่ลี่จะรับสินสอดจากอีกฝ่ายมาแล้ว จึงพาฝ่ายชายมาจับตัวเจ้าสาวไป

อู๋ไน่เดินไปถึงหน้าห้องของอวี๋เชี่ยน แล้วรีบเคาะประตู

อวี๋เชี่ยนซึ่งกำลังจะไปทำงานเปิดประตูออกมา

“คุณตา เตรียมตัวเสร็จแล้วหรือคะ พวกเราไปทำงานกันไหม”

อู๋ไน่กล่าวว่า

“ซาลี่ลี่ถูกแม่ของเธอพาคนมาจับตัวไป เธอรีบโทรแจ้งสถานีตำรวจ บอกว่ามีคนลักพาตัวผู้หญิงและกำลังจะออกนอกเมือง”