บทที่ 99 โน้มน้าวอวี๋เฉียงตง

ทุกคนมาถึงโรงแรม อวี๋เฉียงตงจองห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดเอาไว้ เมื่อรวมผู้ช่วยของเขา สมาชิกทั้งสองทีมแล้ว มีทั้งหมด 15 คน

เดิมทีอวี๋เฉียงตงตั้งใจจะให้เมิ่งหลงนั่งที่นั่งประธาน แต่เมิ่งหลงกลับทิ้งตัวลงนั่งข้างอู๋ไน่ทันที

“ประธานอวี๋นั่งที่นั่งประธานเถอะครับ ผมนั่งกับคุณตาอู๋ก็พอ”

อวี๋เฉียงตงชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะแล้วนั่งลงอีกข้างของอู๋ไน่

“นั่งใกล้ ๆ กันจะได้คุยกันสะดวก ทุกคนนั่งลงเถอะ”

เทาต้าสี่ทิ้งตัวนั่งลงบนที่นั่งประธานทันที

“ข้ายังไม่เคยกินข้าวในโรงแรมหรูขนาดนี้มาก่อนเลย”

คนอื่น ๆ มองเทาต้าสี่อย่างพูดไม่ออก ทั้งสามคนยังไม่ได้นั่งที่นั่งประธานเลย แล้วเจ้านี่ก้นใหญ่กว่าคนอื่นหรืออย่างไร ถึงกล้านั่งตรงนั้น

จางเล่อส่งสายตาให้เทาต้าสี่

“ต้าสี่ มานั่งฝั่งฉัน”

เทาต้าสี่ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ตรงนี้นั่งสบายกว่าเยอะเลย จะเบียดกันทำไม”

จางเล่อยกมือกุมหน้าผาก

สุดท้ายอวี๋เฉียงตงก็เอ่ยปากว่า

“พวกเราเป็นคนกันเอง จะนั่งตรงไหนก็เหมือนกัน”

ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟหลายสิบคนที่แต่งกายงดงามก็เริ่มยกอาหารเข้ามา หลังจัดวางอาหารเสร็จ พวกเธอก็ยืนประจำอยู่ด้านหลังของแต่ละคนเพื่อรอให้บริการ

เมิ่งหลงกล่าวว่า

“พวกเธอออกไปกันเถอะ พวกเรากินกันเองได้”

อวี๋เฉียงตงรีบกล่าวเสริม

“ใช่ ๆ พนักงานบริการออกไปกันก่อนเถอะ พวกเราจัดการกันเองได้”

พนักงานเสิร์ฟจึงถอยออกจากห้องส่วนตัวไป

เทาต้าสี่ยืดคอ

“ในที่สุดก็ไปสักที กินข้าวอยู่แล้วมีคนมายืนข้างหลัง มันรู้สึกแปลก ๆ จริง ๆ”

คำพูดของเทาต้าสี่ทำให้ทุกคนหัวเราะออกมา

อาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข ทั้งสองทีมเองก็ได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น และนัดหมายกันว่าหากว่างเมื่อไร พวกเขาสามารถเล่นประลองฝีมือกันทางอินเทอร์เน็ตได้

แน่นอนว่า คนที่มีความสุขที่สุดย่อมเป็นอวี๋เฉียงตง

เพราะเมิ่งหลงรับปากว่าจะช่วยแนะนำเขาให้รู้จักกับบิดาของตน

เมิ่งหลงลุกขึ้น

“ทุกคนค่อย ๆ กินกันนะครับ พวกเราขอตัวก่อน”

อวี๋เฉียงตงก็รีบลุกขึ้นเช่นกัน

“คุณชายเมิ่ง ผมไปส่งคุณ”

หลังกล่าวลาอู๋ไน่แล้ว เมิ่งหลงก็พาสมาชิกทีมออกจากห้องส่วนตัว โดยมีอวี๋เฉียงตงเดินไปส่ง

ในห้องส่วนตัวจึงเหลือเพียงสมาชิกทีมฟังไห่ทั้ง 5 คน

จางเล่อถามว่า

“คุณตาอู๋ ทำไมอวี๋เฉียงตงถึงเลี้ยงข้าวพวกเราครับ ผมดูแล้วเขาแค่อยากประจบเมิ่งหลงเท่านั้น”

แม้แต่จางเล่อและคนอื่น ๆ ก็มองออกถึงความกระตือรือร้นของอวี๋เฉียงตง เห็นได้ชัดว่าเขาร้อนใจจริง ๆ

อู๋ไน่กล่าวว่า

“เรื่องทุกอย่างเชื่อมโยงกันเป็นทอด ๆ ย่อมมีเหตุและผล พวกเธอมีอาหารให้กินก็กินกันให้เต็มที่ก็พอ”

เทาต้าสี่กำลังกินกุ้งมังกรตัวใหญ่จนเต็มปาก พลางพยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วยกับคำพูดของคุณตาอู๋

งานเลี้ยงระดับนี้ หากไม่มีคุณตาอู๋ พวกเขาทั้งชีวิตก็คงไม่มีโอกาสได้มากิน

ไม่นาน อวี๋เฉียงตงก็กลับเข้ามาในห้องส่วนตัว แล้วนั่งลงข้างอู๋ไน่อีกครั้ง

“พี่ใหญ่เฒ่าอู๋ ขอบคุณพี่มากนะครับ แต่ผมยังไม่รู้เลยว่าพี่รู้จักกับลูกสาวของผมได้อย่างไร”

อู๋ไน่ถามว่า

“อวี๋เชี่ยนเช่าบ้านอยู่ข้างนอกเองหรือ”

อวี๋เฉียงตงถอนหายใจแล้วพยักหน้า

“ใช่ครับ บอกให้เธอกลับมาอยู่บ้านก็ไม่ยอมฟังไม่ว่าจะพูดอย่างไร พี่ใหญ่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไรครับ”

อู๋ไน่ตอบว่า

“เพราะบ้านที่เธอเช่าเป็นบ้านของฉัน”

“หา”

คราวนี้อวี๋เฉียงตงตกตะลึงจริง ๆ

“ชุมชนหยางกวางหรือครับ”

อู๋ไน่พยักหน้า

“อวี๋เชี่ยนเคยเล่าความขัดแย้งระหว่างนายกับเธอให้ฉันฟัง และยังขอให้ฉันช่วยเกลี้ยกล่อมนายด้วย”

ชั่วขณะนั้น อวี๋เฉียงตงก็เข้าใจทุกอย่าง ว่าทำไมอู๋ไน่ถึงยอมช่วยเขา

เขาถอนหายใจแล้วถามว่า

“พี่ใหญ่มีลูกหรือเปล่าครับ”

อู๋ไน่กระแอมเบา ๆ เขายังไม่มีแม้แต่ภรรยา แล้วจะมีลูกมาจากไหน

แต่ตอนนี้ย่อมพูดเช่นนั้นไม่ได้ ไม่อย่างนั้นบทสนทนาคงจบลงทันที

“อืม มีลูกชายคนหนึ่ง เป็นตำรวจ”

อู๋ไน่ทำได้เพียงนำจางเสี่ยวเฟิง ลูกชายชั่วคราวของเขาออกมาอ้าง

อวี๋เฉียงตงชะงักไปอีกครั้ง

“คงไม่ได้อยู่สถานีตำรวจเดียวกับอวี๋เชี่ยนหรอกนะครับ”

เมื่อเห็นสีหน้าของอู๋ไน่ อวี๋เฉียงตงก็รู้ว่าตนเองเดาถูก

อวี๋เฉียงตงกล่าวว่า

“ผมอยากหาครอบครัวที่เหมาะสมกันให้กับอวี๋เชี่ยน แต่เด็กคนนั้นไม่ยอมไม่ว่าจะพูดอย่างไร บอกว่าจะมีความรักอย่างอิสระ แล้วผลเป็นอย่างไร ตอนนี้อายุ 26 แล้ว ยังเดินเตร่ตัวคนเดียวอยู่เลย”

“ทำเอาคนเป็นพ่ออย่างผมดูเหมือนเป็นคนทำร้ายเธออย่างนั้น”

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ การคิดจะใช้อวี๋เชี่ยนแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลอื่น พอออกจากปากอวี๋เฉียงตงกลับกลายเป็นการหาครอบครัวที่เหมาะสมกัน

เรียกได้ว่าต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง

“แต่คนที่นายแนะนำให้เธอ ก็ยังไม่ค่อยได้เรื่องเท่าไรนี่ อวี๋เชี่ยนไม่ชอบเลย”

อวี๋เฉียงตงกล่าวว่า

“ผมเป็นพ่อของเธอ จะทำร้ายเธอได้อย่างไร คนที่ผมแนะนำให้จะมีปัญหาได้อย่างไร”

“อวี๋เชี่ยนจะแต่งก็ต้องแต่ง ไม่แต่งก็ต้องแต่ง ผมไม่เชื่อว่าเธอจะต่อต้านผมไปได้ตลอดชีวิต”

หากเป็นคนอื่น บางทีอาจทำไม่ได้ แต่อู๋ไน่รู้ดีว่า ด้วยนิสัยของอวี๋เชี่ยน เธอสามารถต่อต้านไปตลอดชีวิตได้แน่นอน

“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันขอให้เมิ่งหลงแนะนำหนุ่มจากแวดวงเมืองโม่ตูให้เธอสักคน ไม่ดีกว่าหรือ”

อวี๋เฉียงตงเบิกตากว้าง

“พี่ใหญ่พูดจริงหรือครับ”

ไม่ว่าอู๋ไน่จะมีฐานะอย่างไร เพียงท่าทีที่เมิ่งหลงมีต่ออู๋ไน่ ก็ทำให้อวี๋เฉียงตงต้องเชื่อถือแล้ว

คนในแวดวงของเมิ่งหลงล้วนเป็นใครกัน พวกเขาคือกลุ่มคนหนุ่มสาวชั้นยอดของเมืองโม่ตูหรือแม้แต่ของประเทศ หากสามารถเลือกคนที่อวี๋เชี่ยนมองแล้วถูกใจได้สักคน นั่นย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด

อู๋ไน่กล่าวว่า

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้ ช่วงนี้นายก็อย่ากดดันอวี๋เชี่ยนอีกเลย พวกเราในฐานะผู้อาวุโสต่างก็หวังให้ลูกหลานมีชีวิตที่ดี”

อวี๋เฉียงตงครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“ได้ครับพี่ใหญ่ ผมฟังพี่”

อู๋ไน่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ภารกิจคลี่คลายแล้ว คราวนี้เขาจะต้องได้รับรางวัลจากอวี๋เชี่ยนอีกแน่นอน