บทที่ 98 ช่วยอวี๋เฉียงตงเชิญแขก

หลังจากอวี๋เฉียงตงมอบรางวัลให้เมิ่งหลงเสร็จแล้ว เขาก็เดินมาหาทีมฟังไห่

อวี๋เฉียงตงหัวเราะพลางกล่าวว่า “พวกเธอทำได้ดีมาก แสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณอันไม่ย่อท้อของชาวฟังไห่”

คำพูดของอีกฝ่ายย่อมหมายความอย่างชัดเจนว่าเขาเองก็เป็นคนฟังไห่

จางเล่อในฐานะหัวหน้าทีมรับถ้วยรางวัลมาแล้วกล่าวว่า “ขอบคุณครับท่านประธานอวี๋”

อวี๋เฉียงตงยื่นมือไปหาอู๋ไน่ “ไม่คิดเลยว่าฟังไห่ของเราจะมีผู้อาวุโสที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ ช่างทำให้ผมประหลาดใจจริง ๆ”

อู๋ไน่จับมือกับอีกฝ่ายเบา ๆ “ยังมีเรื่องที่ทำให้นายประหลาดใจยิ่งกว่านี้อีก”

“โอ้?” อวี๋เฉียงตงชะงัก “ผู้อาวุโสหมายความว่าอย่างไรครับ”

คนอื่น ๆ รอบข้างต่างก็มองอู๋ไน่เช่นกัน พวกเขาไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

อู๋ไน่พูดออกมาเพียงสองคำ “อวี๋เชี่ยน”

อวี๋เฉียงตงขมวดคิ้วทันที อีกฝ่ายรู้จักลูกสาวของเขา เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจจริง ๆ

เนื่องจากกำลังอยู่ในพิธีมอบรางวัล อวี๋เฉียงตงจึงไม่ได้ถามต่อ และหันไปมอบรางวัลให้ทีมวานวานต่อ

พิธีกรเสี่ยวเลี่ยงกล่าวว่า “ขอขอบคุณประธานอวี๋ที่มาร่วมพิธีมอบรางวัลของเรา ตอนนี้ผมขอประกาศว่า การแข่งขันหวางเจ๋อนงเหยาระดับประเทศครั้งที่หนึ่งได้ปิดฉากลงอย่างเป็นทางการแล้วครับ”

เสียงปรบมืออันร้อนแรงดังขึ้นอีกครั้งทั่วสนาม แม้การจัดการแข่งขันจะยังมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่ก็ทำให้ทุกคนได้เห็นการประชันฝีมือของผู้เล่นหวางเจ๋อนงเหยาระดับสูงสุด

หลังงานเลิก เมิ่งหลงก็มาหาอู๋ไน่ “ขอบคุณคุณตาอู๋นะครับ หวังว่าปีหน้าเราจะได้พบกันในรอบชิงชนะเลิศอีก”

ครั้งนี้เขาได้แชมป์แล้ว จึงสามารถทำสโมสรของตัวเองต่อไปได้ ปีหน้าจะต้องกลับมาเข้าร่วมการแข่งขันอีกแน่นอน

แต่อู๋ไน่กลับส่ายหน้า “ปีหน้าฉันอาจไม่มาแล้ว การแข่งขันแนวนี้ยังเหมาะกับคนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอมากกว่า”

ถ้าเป็นผู้สูงอายุคนอื่นพูดประโยคนี้ เมิ่งหลงก็คงเชื่อ

คุณตาอู๋ไม่เหมาะกับการแข่งขันแนวนี้ แล้วใครยังจะกล้าพูดว่าเหมาะอีก

อู๋ไน่พูดต่อว่า “อีกอย่าง ถ้าฉันยังมาอีก ก็ไม่เท่ากับทำให้นายต้องเสียเงินอีกหรือ”

แค่การแข่งขันครั้งนี้ครั้งเดียว เมิ่งหลงก็ให้เงินพวกเขาถึง 1,400,000 หยวน เรียกได้ว่าจ่ายหนักไม่น้อย

เงินจำนวนนี้อาจเป็นเงินก้อนเล็กสำหรับเขา แต่ 1,400,000 หยวนก็คือ 1,400,000 หยวน

เมิ่งหลงหัวเราะเสียงดัง “ถ้าฝึกฝนอีก 1 ปี พวกเราจะต้องเอาชนะพวกคุณได้อย่างสง่าผ่าเผยแน่นอนครับ”

“เอ๊ะ พวกเธอสองคนดูคุยกันถูกคอดีนี่” ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร อวี๋เฉียงตงก็มายืนอยู่ข้างคนทั้งสองแล้ว

อู๋ไน่กล่าวว่า “เสี่ยวเมิ่งอายุน้อยแต่สุขุม ทำงานรอบคอบ ฉันชอบมาก”

เมิ่งหลงหัวเราะ “คุณตาอู๋ชมเกินไปแล้วครับ”

อวี๋เฉียงตงคิดในใจ เสี่ยวเมิ่งหรือ อีกฝ่ายเป็นคุณชายใหญ่แห่งกลุ่มธุรกิจตระกูลเมิ่งแห่งเมืองโม่ตูเชียวนะ แม้แต่เขายังไม่กล้าเรียกอีกฝ่ายว่าเสี่ยวเมิ่ง

ยิ่งไปกว่านั้น ดูจากท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว เหตุใดถึงยังรู้สึกว่าการถูกเรียกเช่นนี้เป็นเรื่องสมควรกัน

ชายแก่ที่รู้จักกับลูกสาวของเขาคนนี้มีฐานะอะไรกันแน่

ตอนนี้ธุรกิจของเขามาถึงช่วงคอขวดของการเติบโตแล้ว หากไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์กับกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่ได้ ก็ยากที่จะก้าวขึ้นไปอีกขั้น

เพราะรู้ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเมิ่งจะเข้าร่วมการแข่งขันหวางเจ๋อนงเหยา เขาจึงยอมมาร่วมพิธีมอบรางวัล

แต่หลังจากพูดคุยกันเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็มองออกว่าเมิ่งหลงไม่อยากสนใจเขา

หากอาศัยความสัมพันธ์กับผู้อาวุโสท่านนี้เพื่อสร้างเส้นสายกับเมิ่งหลงได้ ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด

“ในเมื่อทุกคนรู้จักกันแล้ว ไม่สู้ให้ผมเป็นเจ้าภาพ เลี้ยงอาหารทุกคนสักมื้อดีไหมครับ”

เมิ่งหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย และกำลังจะปฏิเสธ

คนที่ต้องการตีสนิทกับตระกูลของเขามีมากเกินไป เขาเห็นจนชินและคร้านจะสนใจแล้ว

แต่อู๋ไน่กลับพูดขึ้นก่อน “ในเมื่อนายเชิญ ก็ไปสักครั้งเถอะ”

คำพูดที่เมิ่งหลงกำลังจะเอ่ยชะงักค้างไป คุณตาอู๋เพิ่งช่วยเขาไว้ เขาย่อมไม่มีทางไม่ไว้หน้าอีกฝ่าย

เขาจึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ได้ครับ ผมเองก็กำลังอยากกินข้าวกับคุณตาอู๋ดี ๆ สักมื้ออยู่พอดี”

อวี๋เฉียงตงดีใจมาก เขาฟังออกแล้วว่าอู๋ไน่กำลังช่วยเขา

สมาชิกของทั้งสองทีมต่างก็เดินทางไปด้วยกันตามธรรมชาติ โดยร้านอาหารถูกกำหนดให้เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูเฉิง

อู๋ไน่กับเมิ่งหลงนั่งรถคันเดียวกัน เมิ่งหลงถามว่า “คุณตาอู๋รู้จักกับประธานอวี๋มาก่อนหรือครับ”

ต่างก็เป็นคนฉลาดหลักแหลม เขาย่อมมองออกเช่นกันว่าคุณตาอู๋กำลังช่วยอวี๋เฉียงตง

อู๋ไน่ตอบว่า “ก็เรียกว่ารู้จักกันละมั้ง ฉันสนิทกับลูกสาวของเขาพอสมควร”

เมิ่งหลงส่งเสียงประหลาดใจ

อู๋ไน่พูดอย่างจนใจ “นายจะประหลาดใจอะไร ลูกสาวเขาอายุเพิ่งยี่สิบกว่าปี ไม่ใช่อย่างที่นายคิด”

เมิ่งหลงกล่าวว่า “ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะครับ คุณตาจะรีบอธิบายทำไม”

อู๋ไน่จนใจอีกครั้ง การพูดคุยกับคนที่เติบโตมาจากตระกูลใหญ่เช่นเมิ่งหลง จำเป็นต้องระมัดระวังจริง ๆ เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเผลอตกหลุมพรางของอีกฝ่าย

เมิ่งหลงพูดต่อว่า “เห็นแก่ความสัมพันธ์ของคุณตาอู๋ ตราบใดที่ข้อเรียกร้องของคนแซ่อวี๋ไม่มากเกินไป ผมก็จะช่วยเขา”

อู๋ไน่เพียงต้องการยืมฐานะของเมิ่งหลง เพื่อให้อวี๋เฉียงตงจดจำเขาไว้ในใจ ส่วนอวี๋เฉียงตงต้องการสร้างความสัมพันธ์กับเมิ่งหลงไปทำอะไรนั้น เขาไม่มีทางเข้าไปยุ่ง และก็ไม่มีความสามารถจะเข้าไปจัดการด้วย

“นายจัดการเองตามสบายก็แล้วกัน ไม่ต้องฝืน”