บทที่ 184 หลบหนี

ตอนนี้พี่ฟาไม่กล้าไปไหนทั้งนั้น หากปล่อยให้เจ้ามือรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นแก่ผู้มีอำนาจเบื้องหลัง เขาก็คงเหมือนโคลนเหลืองตกใส่เป้ากางเกง ต่อให้ไม่ใช่ขี้ก็กลายเป็นขี้อยู่ดี

แต่เขาก็ปล่อยให้อู๋ไน่จากไปตามลำพังไม่ได้เช่นกัน

เขาแสร้งฉีกยิ้มจอมปลอม “พี่ใหญ่ ให้ลูกน้องของผมพาพี่ไปที่ร้านอาหารก่อน ผมยังมีเรื่องต้องจัดการเล็กน้อย เสร็จแล้วจะตามไปหาพี่”

เขาต้องไปอธิบายเรื่องราวให้ผู้มีอำนาจเบื้องหลังฟัง มิฉะนั้นสถานการณ์จะต้องบานปลายเกินความคาดหมายของเขาอย่างแน่นอน

อู๋ไน่เดาได้เช่นกันว่าพี่ฟาคิดจะทำอะไร จึงแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ “ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะไปรอนายที่ร้านอาหาร”