บทที่ 51 หาผู้เสียหายได้แล้วหรือ

พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายชื่อเว่ยเอ้อร์จริง ๆ อู๋ไน่ก็เพียงยิ้มบาง ๆ

ยอดเงินที่ลักไปแค่หลายพันบาท ทางร้านก็ไม่ได้แจ้งตำรวจ เขาไม่จำเป็นต้องไปยุ่งเรื่องของคนอื่น

เว่ยเอ้อร์รู้สึกงงงวยอยู่บ้าง ตาแก่คนนี้ทำไมดูลึกลับพิลึก แล้วยังรู้ชื่อเขาอีก

ซาลี่ลี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตาเป็นประกาย

คุณตาอู๋รู้ชื่อของอีกฝ่ายได้ ต้องเป็นเพราะคำนวณออกมาอีกแน่นอน

ตอนนี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้ว

พอพนักงานเสิร์ฟจัดจานอาหารเสร็จแล้วเดินจากไป ซาลี่ลี่ก็เลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้อู๋ไน่อีก

"เฮ้ ๆ คุณตา คุณตามีวิชาเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรกล่ะคะ"

"แล้วมะเร็งนั่นก็ใช่ไหมคะ ที่คุณตารักษาให้หายเองด้วยวิชา"

อู๋ไน่ปิดปากเงียบไม่พูดอะไร

ซาลี่ลี่จะคิดอย่างไรก็ให้คิดไปเถอะ

ซาลี่ลี่ร้อนใจ "คุณตา พูดอะไรออกมาหน่อยสิคะ"

อู๋ไน่หยิบมีดขึ้นมา "จะให้ฉันพูดอะไร รีบกินข้าวเถอะ"

ซาลี่ลี่จะมีอารมณ์กินข้าวได้อย่างไร

เธอเลียริมฝีปากอิ่มแดงของตัวเอง "คุณตาดูสิ ช่วยคำนวณให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ"

อู๋ไน่ชำเลืองมองซาลี่ลี่ครั้งหนึ่ง เปิดดวงตาทะลุมอง

เห็นว่าซาลี่ลี่ใส่ชุดชั้นในสีม่วง ไม่ต้องพูดเลยว่ารูปร่างเธอดีจริง ๆ

อู๋ไน่เก็บสายตากลับมา "คำนวณอะไร คำนวณว่าวันนี้เธอใส่ชุดชั้นในสีม่วงหรือ"

[ติ๊ง]

[ได้รับความประหลาดใจจากซาลี่ลี่ เพิ่มอายุขัยหกสิบวัน]

ซาลี่ลี่รีบรวบอกเสื้อแหวกออกก้มมองเข้าไปข้างใน

แล้วมองอู๋ไน่อย่างประหลาดใจ "คุณตาเทพเกินไปแล้วค่ะ ขนาดนี้ก็คำนวณออกมาได้"

พูดพร้อมกับดึงสายเสื้อชั้นในออกมาให้ดู "ดูสิคะ ฉันใส่ชุดชั้นในสีม่วงจริง ๆ ด้วย"

อู๋ไน่มองซาลี่ลี่อย่างจำนน "เธอสงวนท่าทีหน่อยไม่ได้หรือ คนที่ไม่รู้เรื่องยังจะคิดว่าเราสองคนกำลังจะทำอะไรกันอยู่"

ซาลี่ลี่ยัดสายเสื้อชั้นในกลับเข้าไป "กลัวอะไรคะ อยากดูก็ที่ชายหาดมีให้ดูเยอะแยะ ให้พวกเขาดูไปเถอะ"

"คุณตา เรื่องที่ฉันให้คำนวณไม่ใช่เรื่องนี้ค่ะ คุณตาคำนวณสิว่าฉันอยากให้คำนวณอะไร"

อู๋ไน่...

พูดออกมาเขาก็ยังคำนวณไม่ออก แล้วยังจะให้เขาเดาแล้วคำนวณอีก เล่นกันหรือไง

อู๋ไน่กินข้าวต่อ ไม่สนใจซาลี่ลี่ที่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง

ซาลี่ลี่ก็เหมือนผู้จัดการไป๋ ยิ่งไม่สนใจเธอ เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าอู๋ไน่ลึกล้ำหยั่งไม่ถึง

จึงอ้อนวอนว่า "คุณตา ช่วยดูดวงให้ฉันดวงหนึ่งเถอะค่ะ คุณตาดูสิว่าฉันจะหาแฟนได้เมื่อไหร่ แล้วแฟนของฉันจะเป็นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองไหม"

อู๋ไน่วางมีดลง พูดในใจว่า นี่เธอเป็นคนให้ฉันคำนวณเองนะ

ซาลี่ลี่รีบนั่งตัวตรง เพื่อให้คุณตาอู๋สังเกตได้ละเอียดขึ้นอีกหน่อย

อู๋ไน่มองไปพร้อมกับส่ายหัว "ไม่ได้เลย ไม่ได้เลย"

ซาลี่ลี่ตกใจ

ตัวเองไม่ได้อย่างไรกัน

"คุณตาพูดให้ชัดหน่อยสิคะ ฉันไม่ได้อย่างไรคะ"

อู๋ไน่ "คนอย่างเธอให้ความสำคัญกับเงินมากเกินไป กลับดึงดูดความสนใจของคนมีเงินไม่ได้ ดังนั้นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองก็ไม่ต้องไปคิดถึง ตั้งใจพึ่งความพยายามของตัวเองเถอะ"

ซาลี่ลี่หน้าเหมือนมะระ

เธอยังหวังจะใช้ใบหน้าหาลูกเศรษฐีรุ่นที่สองเพื่อข้ามชนชั้นอยู่เลย

คุณตาอู๋ตัดสิทธิ์เธอไปตรง ๆ เลย

อู๋ไน่หัวเราะในใจ สิ่งที่เขาพูดกับซาลี่ลี่ไม่มีอะไรผิดเลยนี่นา ให้เธอพึ่งการต่อสู้ของตัวเองก็ไม่มีอะไรผิด

ผู้จัดการไป๋กลับมาจากห้องน้ำ กระเป๋ากางเกงตุงเป่ง คิดว่ากางเกงในสีแดงกับถุงเท้าสีแดงคู่นั้นถูกเขายัดใส่กระเป๋าไว้แล้ว

พอนั่งลงที่ที่นั่ง ผู้จัดการไป๋ก็ขอบคุณอู๋ไน่ก่อน

"คุณตา ขอบคุณจริง ๆ ครับ ถอดกางเกงในแดงกับถุงเท้าแดงออกแล้ว ผมทั้งตัวรู้สึกโปร่งสบายขึ้นเยอะเลย"

อู๋ไน่หัวเราะแห้ง ๆ ไม่ใส่กางเกงในไม่ใส่ถุงเท้าจะไม่รู้สึกโปร่งสบายได้อย่างไร

แล้วกำชับอีกประโยคว่า "ปีนี้จำไว้ให้ดี ห้ามไปแตะต้องดอกท้ออีก ไม่อย่างนั้นเทวดามาก็ช่วยนายไม่ได้"

ผู้จัดการไป๋ยังคิดอยู่เลยว่าอีกไม่กี่วันถ้าว่างจะไปหาเมิ่งหงรำลึกความหลังกันอีก

พอได้ยินว่าผลที่ตามมาร้ายแรงถึงขนาดนี้ ก็ตัดใจล้มเลิกทันที

อีตัวนั้นจะไปหาใครก็เชิญ ยังไงตัวเองก็ต้องไม่ไปพัวพันกับเธออีกแน่นอน

ทั้งสามคนกินอาหารมื้อนั้นเสร็จในบรรยากาศกลมเกลียว

อู๋ไน่คิดจะกลับบ้านเอง แต่ผู้จัดการไป๋ยืนกรานจะให้ซาลี่ลี่หยุดครึ่งวัน ให้เธอไปส่งคุณตากลับ

ตั้งแต่รู้ว่าตัวเองไม่มีวาสนากับลูกเศรษฐีรุ่นที่สอง อารมณ์ของซาลี่ลี่ก็ตกต่ำมาตลอด

อยู่บนแท็กซี่ก็เงียบไม่พูดอะไร

อู๋ไน่เห็นว่าเป็นอย่างนี้ต่อไปไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า "ชะตาชีวิตก็ไม่ใช่สิ่งที่ตายตัวนี่นา"

ซาลี่ลี่ที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหันหน้ากลับมาทันที

"คุณตา หรือว่าฉันยังมีความหวังคะ"

อู๋ไน่ "เธอเคยได้ยินไหม คนที่ยิ่งพยายามก็ยิ่งโชคดี"

ซาลี่ลี่พยักหน้า เธอว่าง ๆ ก็เล่นอินเทอร์เน็ต ดื่มซุปไก่ผสมยาพิษมาไม่น้อย ย่อมเคยได้ยินประโยคนี้

อู๋ไน่ "เพราะฉะนั้นไงล่ะ ขอแค่เธอตั้งใจทำงาน สิ่งที่ต้องการก็ไม่แน่ว่าจะไม่ปรากฏขึ้น"

ซาลี่ลี่เหมือนถูกน้ำอมฤตรดลงบนกลางกระหม่อม ฟื้นคืนพลังเต็มร้อย

ในพริบตาก็กลับมาเต็มไปด้วยไฟในการต่อสู้กับชีวิตอีกครั้ง

"คุณตาพูดถูกค่ะ เดี๋ยวฉันส่งคุณตากลับถึงชุมชนแล้ว จะกลับไปทำงานที่หน่วยงานต่อเลย"

เห็นซาลี่ลี่กลับมาเป็นคนไม่คิดมากอย่างเดิม อู๋ไน่จึงวางใจได้

ทั้งต้องปลอมเป็นหมอผี ทั้งต้องรับบทเป็นจิตแพทย์

วันนี้แม่งยุ่งเกินไปแล้ว

แท็กซี่ขับมาถึงหน้าประตูชุมชนหยางกวาง มีคนกลุ่มหนึ่งยืนถกเถียงอะไรกันอย่างเผ็ดร้อนอยู่ที่หน้าประตูชุมชน

อู๋ไน่มองปราดเดียวก็เห็นนักข่าวหลายคนที่เมื่อวานไปที่บ้านของเขา

ทำไมตามมาถึงเร็วอย่างนี้อีกล่ะ

อู๋ไน่ลงจากแท็กซี่

ซาลี่ลี่คิดจะให้แท็กซี่ตีรถกลับสำนักงานขายบ้านทันที

แต่พอเห็นคนพวกนั้นที่อยู่หน้าประตูพุ่งเข้าหาคุณตาอู๋ทั้งหมด

ซาลี่ลี่ก็รีบพูดกับคนขับว่า "ฉันไม่กลับแล้ว คุณไปได้เลย"

พูดจบก็รีบเปิดประตูลงจากรถ

คนขับงงงวย พึมพำว่า "คนบ้าสองคน"

ตอนที่ซาลี่ลี่ลงจากรถ พวกนักข่าวได้ล้อมอู๋ไน่ไว้แล้ว

นักข่าวจากเว็บจินรื่อเหว่ยเถียวยื่นไมโครโฟนจ่อปากอู๋ไน่

"คุณตา มีผู้ป่วยมะเร็งสามคนติดต่อเรามา บอกว่าถูกคุณหลอกลวงจึงไปรักษาที่โรงพยาบาลที่สอง เรื่องนี้คุณเห็นว่าอย่างไรครับ"

นักข่าวจากเว็บโซวเมาถือกล้องถ่ายรูป "คุณตา ยังมีผู้ป่วยบอกอีกว่า ก็เพราะฟังคำของคุณ จึงไปซื้อยาพิเศษราคาหมื่นกว่าหยวน ผลคือไม่มีผลอะไรเลย คุณจะอธิบายว่าอย่างไรครับ"

ผู้อยู่อาศัยในชุมชนหลายสิบคนที่อยู่รอบข้างยืนดูความสนุกอยู่ข้าง ๆ

ฟังคำที่พวกนักข่าวพูดจบ ก็ชี้นิ้วพูดต่าง ๆ นานาถึงอู๋ไน่

ซาลี่ลี่ผลักนักข่าวหลายคนออกไป "พวกคุณจะทำอะไรกัน ถ้าไม่ไปฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ"

หญิงชราคนหนึ่งที่ดูอายุหกสิบกว่าปีก้าวออกมา "หนูเอ๊ย เธอหลบไปข้าง ๆ ตาแก่คนนี้เป็นนักต้มตุ๋น วันนี้พวกเรามาเพื่อแฉเขา"

ซาลี่ลี่ "ยายแก่ตายซากอย่างแกนั่นแหละที่เป็นนักต้มตุ๋น"

"แล้วพวกคุณอีก" ซาลี่ลี่ยกมือชี้ไปที่บรรดา "พยาน" ที่มาชี้ตัวอู๋ไน่

นักข่าวพูดว่า "คุณผู้หญิง กรุณาข่มใจไว้ก่อน เราจะพูดกันด้วยข้อเท็จจริง"

"ผู้ป่วยเหล่านี้ติดต่อเรามา ต้องการขอความช่วยเหลือจากสื่อ ถ้าคุณตาท่านนี้ไม่ได้หลอกคน ก็เอาหลักฐานมาแสดงได้เลย"

"เราไม่ใส่ร้ายคนดี และก็ไม่ปล่อยคนเลวไปเช่นกัน"

ซาลี่ลี่ "เลวหัวแกสิ"

เห็นนักข่าวพวกนี้ตามมา เธอก็เดาออกแล้วว่าเรื่องเป็นอย่างไร

ต้องเป็นคนที่นักข่าวของสถานีโทรทัศน์ของเมืองซึ่งไป๋เสวี่ยพูดถึงหามาแน่นอน จงใจจะป้ายสีคุณตาอู๋

อู๋ไน่ตบไหล่ซาลี่ลี่ "ไม่ต้องตื่นเต้น ดูก่อนว่าพวกเขาจะพูดอย่างไร ต้องการอะไร"

ผู้ป่วยคนหนึ่งพูดอย่างตื่นเต้นว่า "เราต้องการค่าชดใช้"

"เราจะให้แกขอโทษต่อสาธารณะ ยอมรับว่าหลอกคน"

อีกคนตะโกนว่า "ใช่ ต้องขอโทษต่อสาธารณะ ยอมรับว่าแกกับโรงพยาบาลที่สองล้วนหลอกลวงคน"