บทที่ 91 ความลับของเมิ่งหลง

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่อู๋ไน่ คนส่วนใหญ่จำเขาได้แล้วว่าเป็นคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติที่กำลังโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต

เมิ่งหลงแห่งทีมโม่ตูเดินมาหาอู๋ไน่ “คุณตา ไม่ต้องกลัว แพ้ผมรับผิดชอบเอง ชนะก็เป็นเงินของคุณตา”

เงินเดิมพันหลายแสนหยวนถูกพูดออกมาราวกับเป็นเงินไม่กี่สิบหยวน

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็เป็นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองเช่นกัน

รัศมีของเมิ่งหลงกดดันจนจางเล่อกับเทาต้าสี่ไม่กล้าพูดส่งเดช

อู๋ไน่มีสีหน้าราบเรียบ “ทำไม”

เขาไม่เชื่อว่าเมิ่งหลงจะยอมควักเงินหลายแสนหยวนเพียงเพื่อสยบความฮึกเหิมของทีมซูเฉิง

เมิ่งหลงยิ้มบาง ๆ “เพราะผมรู้ว่าคุณตาต้องไม่แพ้แน่นอน และผมก็จะได้ใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับคุณตาด้วย”

จางเล่อกับเทาต้าสี่แอบกัดฟันอยู่ข้าง ๆ พวกเขารู้ว่าคุณตาอู๋ต้องไม่แพ้แน่นอน แต่ถ้าให้พวกเขาควักเงินหลายแสนหยวนมาเดิมพัน พวกเขาไม่มีทางกล้าเด็ดขาด

แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้นด้วย

อู๋ไน่พูดว่า “เอาเถอะ ในเมื่อมีคนอยากเอาเงินมาให้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธ งั้นเริ่มเลยแล้วกัน”

เมื่อได้ยินคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติรับคำท้า เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลายคนรีบใช้โทรศัพท์แจ้งเพื่อนให้มาดูเรื่องสนุกที่สระว่ายน้ำ

ผู้คนในสระว่ายน้ำเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่สระว่ายน้ำเปิดให้บริการที่มีคนสวมเสื้อผ้าอยู่ข้างในมากที่สุด

คุณชายหมิงเผยรอยยิ้มมั่นใจ “ดี แข่งให้จบเร็ว ๆ เงินหกแสนหยวนถึงจะไม่มาก แต่ก็น่าจะพอให้ฉันกับพี่น้องกินข้าวได้หลายมื้อ”

เทาต้าสี่พึมพำเสียงเบา “แม่งทำเป็นเก่งจริง ๆ เงินหกแสนหยวนกินได้หลายมื้อ จะกินขี้ทองหรือขี้เงินกันวะ”

การแข่งขันถูกกำหนดให้เป็นการดวลตัวต่อตัว อู๋ไน่กับคุณชายหมิงเข้าไปในห้อง แล้วเลือกตัวละครที่ตนถนัดที่สุด

กติกาการแข่งก็ง่ายมาก ขอเพียงสังหารอีกฝ่ายได้หนึ่งครั้ง ก็ถือว่าจบหนึ่งเกม

อู๋ไน่เลือกตัวละครตำแหน่งเดินป่าที่ตนถนัด ส่วนคุณชายหมิงก็เลือกตัวละครตำแหน่งเดินป่าเช่นกัน

หลังจากทั้งสองฝ่ายยืนยันตัวละครแล้ว การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

สระว่ายน้ำพลันเข้าสู่ความเงียบในชั่วพริบตา ผู้เข้าแข่งขันจากเมืองอื่นต่างพยายามเบียดตัวเข้าไปด้านใน

แม้จะมองไม่เห็นภาพการควบคุมเกมบนหน้าจอโทรศัพท์ของทั้งสองคน แต่ทุกคนก็อยากดูคนที่กำลังควบคุมโทรศัพท์แข่งขันกันอยู่ดี

จางเล่อทั้งสี่คนยืนคุ้มกันอยู่รอบตัวอู๋ไน่ เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครรบกวนการควบคุมเกมของคุณตาอู๋

เทาต้าสี่ร้องว่า “บ้าเอ๊ย อย่าเบียดสิ กางเกงชั้นในฉันจะหลุดอยู่แล้ว”

เดิมกางเกงชั้นในของเขาก็เปียกอยู่แล้ว แถมยังลื่นจนสวมไม่อยู่ เมื่อถูกฝูงชนเบียดเข้าให้ ก้นครึ่งหนึ่งจึงโผล่ออกมาโดยตรง

ที่สำคัญไม่รู้ว่าใครแอบลูบก้นที่โผล่ออกมาของเขา

จางเล่อพูดว่า “อย่าโวยวาย”

เทาต้าสี่ร้องว่า “ก้นฉัน”

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังพูดกัน ตัวละครของอู๋ไน่กับคุณชายหมิงก็เผชิญหน้ากันเป็นครั้งแรกในเกม

ตามปกติแล้ว ทั้งสองฝ่ายควรทดลองโจมตีกันก่อน จากนั้นก็พัฒนาเศรษฐกิจและค่อยตัดสินแพ้ชนะกันในภายหลัง

ใครจะคิดว่าอู๋ไน่จะอาศัยอุปกรณ์ระดับเริ่มต้นที่ซื้อมา ใช้ท่าต่อเนื่องโจมตีคุณชายหมิงไม่หยุด

คนที่กำลังชมการแข่งขันยังไม่ทันได้ตอบสนอง หน้าจอโทรศัพท์ของทั้งสองคนก็ปรากฏข้อความว่าการต่อสู้จบลงแล้ว

คุณชายหมิงอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เขาแพ้ไปแบบนี้เนี่ยนะ

สมาชิกคนอื่นในทีมไม่รู้ว่าจะปลอบหัวหน้าทีมอย่างไร จึงพูดได้เพียงว่า “หัวหน้า เขาลอบโจมตี เล่นไม่ยุติธรรม เกมต่อไปอีกสองเกมหัวหน้าต้องเอาคืนได้แน่นอน”

เมิ่งหลงปรบมือ “สมกับเป็นคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติ นับถือ นับถือ”

เมื่อได้ยินคำปลอบใจจากสมาชิกในทีม คุณชายหมิงก็รู้สึกว่ามีเหตุผลมาก เขาเรียกความมั่นใจที่หายไปกลับคืนมา แล้วตะโกนเสียงดังว่า “ชนะเกมเดียวจะมีอะไรน่าภูมิใจ ยังเหลืออีกสองเกม”

ทั้งสองเริ่มเกมที่สองอย่างรวดเร็ว

ครั้งนี้คุณชายหมิงไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับอู๋ไน่ในช่วงต้นเกม เขาหลบอยู่ใต้ป้อม รอเก็บทหารเพื่อเพิ่มเศรษฐกิจ

คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญเกม เมื่อเห็นการเล่นเช่นนี้ก็รู้ทันทีว่าคุณชายหมิงกลัวแล้ว และคิดจะลากเกมไปจนถึงช่วงท้าย

หลายคนส่งเสียงโห่

ทีมที่มีอันดับความแข็งแกร่งเป็นอันดับสองก็มีฝีมือแค่นี้เองหรือ ถูกทีมอันดับยี่สิบเจ็ดกดจนไม่กล้าออกจากป้อม

เมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบรอบข้าง คุณชายหมิงก็อัดอั้นจนหน้าแดงคอแดง เขาตะโกนใส่ฝูงชนที่มามุงดูว่า “หุบปากให้หมด ใครคิดว่าตัวเองเก่งก็เข้ามาเองสิ เกมละสองแสนหยวน ฉันจะเล่นด้วยจนถึงที่สุด”

วิธีนี้ได้ผลจริง ๆ หลังจากตะโกนออกไป เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็เบาลงไม่น้อย เพราะไม่มีใครมีฝีมือมากพอและพร้อมจะควักเงินสองแสนหยวนออกมาแข่งกับคนอื่นตามใจชอบ

ทั้งสองฝ่ายพัฒนาเศรษฐกิจอยู่นานเจ็ดแปดนาที คุณชายหมิงรู้สึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าอู๋ไน่มีอุปกรณ์น้อยกว่าเขาหนึ่งชิ้น

เขามองอู๋ไน่ด้วยความโกรธแค้น “ออกมาสิ ตาแก่ ฉันจะทำให้นายรู้ถึงความเก่งกาจของฉัน”

อู๋ไน่ส่งเสียงอืม แล้วควบคุมตัวละครออกจากป้อมไปต่อสู้กับคุณชายหมิง

ในจังหวะที่คุณชายหมิงไม่ทันสังเกต อู๋ไน่ก็เปลี่ยนอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว ใช้เหรียญทองที่สะสมไว้ซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็น

ที่เขาจงใจไม่ซื้ออุปกรณ์ก่อนหน้านี้ ก็เพื่อรอให้อีกฝ่ายคิดว่าตนเองพร้อมแล้ว แล้วเป็นฝ่ายเข้ามาท้าสู้ด้วยตัวเอง

ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน คุณชายหมิงซึ่งเดิมมั่นใจเต็มเปี่ยมก็มีสีหน้าตกตะลึงทันที ทำไมการโจมตีของอีกฝ่ายถึงรุนแรงขนาดนี้

เมื่อเขาตรวจดูอุปกรณ์ของอู๋ไน่อีกครั้ง ก็รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา อีกฝ่ายมีอุปกรณ์มากกว่าเขาถึงครึ่งชิ้น

ประกอบกับการควบคุมเกมอันลื่นไหลของอู๋ไน่ หน้าต่างตรวจสอบอุปกรณ์ของคุณชายหมิงยังไม่ทันปิด การแข่งขันก็จบลงแล้ว

เมิ่งหลงตะโกนอย่างสะใจอยู่ข้าง ๆ ว่า “สองต่อศูนย์ การแข่งขันจบแล้ว”

“จุ๊ ๆ คุณชายหมิง นายคงไม่โดนถล่มสามต่อศูนย์หรอกนะ ถ้าเป็นแบบนั้นคงขายหน้าใหญ่เลย”

คุณชายหมิงมีสีหน้าโกรธจัด “แน่จริงนายก็มาเล่นเองสิ”

เขายอมรับอย่างสิ้นเชิงแล้วว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชายชราตรงหน้า ไม่ว่าจะเล่นสองเกมหรือห้าเกม ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม

เมิ่งหลงยักไหล่ “ผมบอกไปแล้วว่าผมไม่เก่งเท่าคุณตา ผมไม่เหมือนนายที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร คิดว่าตัวเองไร้เทียมทาน”

“รีบหน่อย ยังเหลือเกมสุดท้าย เล่นจบแล้วทุกคนจะได้กลับไปนอน”

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นที่ชมการแข่งขันอยู่รอบข้างแทบจะเดาผลลัพธ์ออกกันหมดแล้ว

เพราะสองเกมที่คุณชายหมิงแพ้ ล้วนแพ้อย่างไม่มีข้อกังขา

คุณชายหมิงลุกขึ้น แล้วโยนโทรศัพท์ลงสระว่ายน้ำ “อ้าว โทรศัพท์ตกน้ำแล้ว เล่นต่อไม่ได้แล้ว”

จากนั้นเขาก็หันไปมองอู๋ไน่พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ตาแก่ ต้องเล่นให้จบสามเกมถึงจะตัดสินแพ้ชนะ ตอนนี้เล่นไปแค่สองเกม ยังตัดสินไม่ได้ เงินก็ให้คุณตาไม่ได้แล้วล่ะ”

เทาต้าสี่ใช้มือหนึ่งดึงกางเกงชั้นในไว้ อีกมือชี้หน้าคุณชายหมิง “ฉันจะไปตายซะ ไอ้คนคิดเบี้ยวหนี้ แกจะหน้าด้านไปถึงไหน”

สมาชิกที่เหลือของทีมซูเฉิงช่วยหัวหน้าทีมพูด “ตกลงกันแล้วว่าต้องเล่นจบสามเกมถึงจะตัดสินแพ้ชนะ โทรศัพท์ของหัวหน้าพวกเราตกน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจ แน่นอนว่าเกมสุดท้ายก็เล่นต่อไม่ได้”

“ถ้าพวกนายยอมรอ ก็รอให้หัวหน้าพวกเราซื้อโทรศัพท์ใหม่ก่อน แล้วค่อยแข่งเกมสุดท้ายกับพวกนาย พวกเราไม่ได้ผิดคำพูดเสียหน่อย”

คุณชายหมิงกางมือออก “แล้วจะทำไม นายจะต่อยฉันหรือไง”

“ต่อยแกก็ต่อยแกสิ”

เทาต้าสี่ไม่สนใจกางเกงชั้นในอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าไปล้มคุณชายหมิง ทั้งสองคนตกลงไปในสระว่ายน้ำพร้อมกัน

สมาชิกของทั้งสองทีมรีบกระโดดลงไปช่วย จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เปิดฉากตะลุมบอนกันในสระว่ายน้ำ

เมิ่งหลงเดินมาหาอู๋ไน่ “คุณตาอย่าเพิ่งร้อนใจ”

อู๋ไน่ไม่ได้ร้อนใจอยู่แล้ว เมืองฟังไห่ของพวกเขาอยู่ติดทะเล คนที่เติบโตในเมืองฟังไห่จะมีใครบ้างที่ว่ายน้ำไม่เก่ง

เมื่ออยู่ในน้ำ ไม่ต้องพูดถึงสี่ต่อห้าเลย ต่อให้สี่ต่อแปด ฝ่ายตรงข้ามก็ยังไม่ใช่คู่มือของพวกเขา

อู๋ไน่พูดว่า “ฉันไม่ได้เป็นห่วงพวกเขา เสียดายเงินหกแสนหยวนของฉันต่างหาก”

อู๋ไน่รู้สึกราวกับเป็ดที่ต้มสุกแล้วกำลังบินหนีไปต่อหน้าต่อตา

เมิ่งหลงชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะ “วางใจเถอะคุณตา เงินก้อนนั้นหนีไม่พ้นหรอก ต่อให้ต้องให้พวกเขาคายออกมา ผมก็จะทำให้พวกเขาคายออกมาให้คุณตาเอง”

เมื่อเห็นสีหน้ามั่นใจของเมิ่งหลง หรืออีกฝ่ายจะมีความสามารถทำให้คุณชายหมิงยอมควักเงินออกมาจริง ๆ

เมิ่งหลงพูดว่า “แต่ผมอยากขอให้คุณตาช่วยผมเรื่องหนึ่ง”

อู๋ไน่เข้าใจแล้ว ดูท่าความช่วยเหลือที่เมิ่งหลงกำลังจะขอ น่าจะเป็นจุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา

“ลองพูดมาสิ”

เมิ่งหลงกวาดตามองซ้ายขวา “ที่นี่คนเยอะเกินไป ไปคุยกันที่ห้องของพวกเราดีกว่า”

เวลานี้ ในสระว่ายน้ำก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว สมาชิกทีมซูเฉิงทั้งห้าคนถูกจางเล่อกับพวกอีกสี่คนกดไว้ในน้ำและทุบตีอย่างหนัก

แต่ละคนสำลักน้ำเข้าไปหลายอึก

สมาชิกทีมสองคนถึงกับสำลักจนต้องอาเจียนออกมา

จางเล่อกับพวกปีนขึ้นจากสระ เทาต้าสี่หันกลับไปถ่มน้ำลายลงสระอีกหนึ่งครั้ง “ถุย ทำเป็นเก่ง พวกแกยังฉี่เล่นปั้นโคลนอยู่เลยตอนที่ฉันเล่นน้ำ”

คุณชายหมิงยืนอยู่ในน้ำ ไม่กล้าขึ้นจากสระ เขาชี้หน้าอู๋ไน่กับพวกอย่างโกรธแค้น “พวกแกคอยดูเถอะ อย่าลืมว่านี่คือเมืองซูเฉิงของพวกเรา ฉันจะหาคนมาจัดการพวกแกให้ตาย”

เมิ่งหลงย่อตัวลงข้างสระ มองคุณชายหมิงที่เปียกโชกราวกับไก่ตกน้ำ “ฉินหมิง ฉันแนะนำให้นายทำตัวว่าง่าย ๆ ส่งเงินที่แพ้มาให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้ธุรกิจของพ่อนายเจอปัญหาสักหน่อย”

ฉินหมิงจ้องเมิ่งหลง “นายเป็นใครกันแน่”

เมิ่งหลงตอบว่า “นายลองถามพ่อนายดูก็รู้เองไม่ใช่หรือ บริษัทของครอบครัวนายมีลูกค้ารายใหญ่ที่สุดแซ่เมิ่งใช่ไหม”

พูดจบ เมิ่งหลงก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม แล้วพูดกับอู๋ไน่ “คุณตา ไปกันเถอะ ไปคุยกันที่ห้องของผมสักหน่อย”

อู๋ไน่มองเด็กหนุ่มทั้งหลายที่เปียกโชกไปทั้งตัว “พวกเธอกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ”

เทาต้าสี่รู้สึกไม่ค่อยวางใจ “คุณตา ผมไปกับคุณตาด้วย”

“ไม่ต้อง”

พูดจบ อู๋ไน่ก็เดินตามเมิ่งหลงออกไป

เทาต้าสี่มองคุณชายหมิงที่ยังยืนเหม่ออยู่ในน้ำ “เมื่อไหร่ฉันจะเก่งได้เหมือนเมิ่งหลงบ้างนะ”

จางเล่อบิดเสื้อผ้าที่เปียกโชก เทาต้าสี่มีเพียงกางเกงชั้นในตัวเดียว ส่วนพวกเขายังไม่มีเวลาถอดอะไรออกเลย “นายเลิกคิดได้แล้ว การเกิดมามีชาติตระกูลดีก็เป็นเรื่องที่ต้องอาศัยฝีมือเหมือนกัน”

เด็กหนุ่มทั้งสี่กลับห้อง ส่วนคนที่มามุงดูเรื่องสนุกในสระว่ายน้ำก็ทยอยแยกย้ายกันไป

แต่ทุกคนต่างรู้แล้วว่าคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติไม่ได้มีชื่อเสียงขึ้นมาเพราะโชคช่วย

การเอาชนะหัวหน้าทีมที่มีอันดับความแข็งแกร่งเป็นอันดับสองจนอีกฝ่ายต้องเล่นแง่ ย่อมต้องอาศัยฝีมือที่แท้จริง ดูท่าตัวเต็งคงต้องเปลี่ยนคนแล้ว

ห้องที่เมิ่งหลงพักอยู่เป็นห้องชุดประธานาธิบดีที่หรูหราที่สุดในโรงแรม

ขนาดของห้องเดียวกินพื้นที่เท่ากับห้องธรรมดากว่าสิบห้อง

เมิ่งหลงเปิดประตูห้อง แล้วกล่าวต้อนรับ “คุณตานั่งตามสบาย อยากดื่มอะไรก็ให้พนักงานเอามาให้ได้”

อู๋ไน่กวาดตามองห้องชุดอันหรูหรา หากห้องที่ทางผู้จัดการแข่งขันจัดให้พวกเขามีราคาคืนละห้าร้อยหยวน ห้องชุดนี้ก็น่าจะมีราคาอย่างน้อยสองสามหมื่นหยวน

เมิ่งหลงยิ้มอธิบาย “ห้องนี้ไม่ได้เป็นห้องที่ทางผู้จัดการแข่งขันจัดให้ผม โรงแรมแห่งนี้มีหุ้นของครอบครัวผมอยู่ ดังนั้นผมจึงพักฟรี”

แม้แต่โรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูเฉิงก็ยังมีหุ้นของครอบครัวอีกฝ่ายอยู่ แถมยังสามารถข่มขู่ให้ฉินหมิงยอมจ่ายเงิน อู๋ไน่จึงยิ่งอยากรู้ฐานะของเมิ่งหลงมากขึ้น

ติ๊ง

ข่าวซุบซิบ เมิ่งหลง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเมิ่ง พนันกับพ่อของเขาว่า หากทีมที่เขาก่อตั้งคว้าแชมป์การแข่งขันได้ พ่อจะอนุญาตให้เขาทำทีมต่อไป แต่ถ้าแพ้ เขาจะต้องกลับไปสืบทอดธุรกิจครอบครัว

อู๋ไน่ถึงกับพูดไม่ออก

นี่มันฉากที่ถ้าแพ้ก็ต้องกลับบ้านไปรับมรดกทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้านอีกแล้ว การเป็นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองก็ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ

เขาพอจะเดาได้แล้วว่าเหตุใดเมิ่งหลงจึงแสดงความเป็นมิตรกับเขา ตอนนี้ก็เหลือเพียงรอดูว่าอีกฝ่ายจะเสนอราคาเท่าไร

เมิ่งหลงนั่งลงตรงข้ามอู๋ไน่ “ทีมงานมืออาชีพของเราศึกษาผลงานของทุกทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันแล้ว หลังจากประเมินดู ทีมเดียวที่อาจคุกคามการคว้าแชมป์ของเราได้ ก็คือทีมบีเอ็มดับเบิลยูแห่งฟังไห่”

“หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คนเดียวที่คุกคามพวกเราได้ก็คือคุณตา”

“ผมมีเหตุผลบางอย่างที่จำเป็นต้องคว้าแชมป์ จึงไม่สะดวกเปิดเผยรายละเอียด คุณตาพูดมาเถอะ ต้องใช้เงินเท่าไรถึงจะยอมสละตำแหน่งแชมป์”

อู๋ไน่ขมวดคิ้วแน่น “ฉันเกลียดวิธีการเล่นไม่ซื่อแบบนี้มาก รู้สึกรังเกียจพฤติกรรมเช่นนี้จริง ๆ”

หลังอู๋ไน่พูดจบ เมิ่งหลงก็ขมวดคิ้วเช่นกัน หรืออีกฝ่ายจะตั้งใจสู้กับเขาให้ถึงที่สุดจริง ๆ

ถ้าเป็นแบบนั้น โอกาสชนะของพวกเขาก็มีเพียงห้าส่วน หรืออาจเหลือแค่สี่ส่วนด้วยซ้ำ

หากแพ้ เขาก็จะไม่สามารถทำตามความฝันของตัวเองต่อไปได้ และต้องกลับบ้านไปเป็นประธานใหญ่ผู้เผด็จการอย่างว่าง่าย

น้ำเสียงของอู๋ไน่เปลี่ยนไป “แต่การแข่งขันแบบนี้ก็ควรเปิดโอกาสให้คนหนุ่มอย่างพวกนายได้แสดงฝีมือ ฉันเป็นคนแก่คนหนึ่ง ต่อให้ได้แชมป์แล้วจะมีประโยชน์อะไร”

“แต่ถ้าฉันยอม พวกเด็กหนุ่มทั้งสี่คนที่เดินทางมากับฉันก็ต้องเสียใจ”

การเปลี่ยนท่าทีอย่างกะทันหันของอู๋ไน่ทำให้สีหน้าของเมิ่งหลงเปลี่ยนจากมืดครึ้มเป็นสดใสทันที

“คุณตาวางใจได้ พวกเขาจะเสียใจมากแค่ไหน ผมก็จะทำให้พวกเขามีความสุขมากเท่านั้น เงินรางวัลไม่ใช่หนึ่งแสนหยวนหรือ ผมจะให้พวกเขาคนละหนึ่งแสนหยวน ส่วนคุณตา ผมจะมอบเงินหนึ่งล้านหยวนเป็นการขอบคุณ เงินหกแสนหยวนของฉินหมิงไม่รวมอยู่ในจำนวนนี้”

อู๋ไน่ยกมือกุมหน้าผาก แล้วกระแอมเบา ๆ “แบบนี้จะดีหรือ”

เมิ่งหลงพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ “คุณตา ผมมีเหตุจำเป็นจริง ๆ ขอให้คุณตาช่วยผมด้วย”

อู๋ไน่ซาบซึ้งในความจริงใจของเมิ่งหลง “ได้ นายโอนเงินมาก็พอ ส่วนเงินของเด็กหนุ่มทั้งสี่คนนั้นก็โอนมาให้ฉันด้วย หลังการแข่งขันจบ ฉันจะหาเหตุผลสักอย่างโอนคืนให้พวกเขาเอง”

“ความผิดทั้งหมด ให้ฉันเป็นคนรับไว้คนเดียวก็แล้วกัน”

เมิ่งหลงตระหนักได้ว่าคุณตาอู๋เป็นคนดีจริง ๆ การทำเช่นนี้จะทำให้สมาชิกคนอื่นในทีมฟังไห่ไม่ต้องแบกรับคำด่าว่าล้มการแข่งขัน

และแท้จริงแล้ว ขอเพียงอู๋ไน่แกล้งเล่นสักหน่อย ทีมโม่ตูของพวกเขาก็จะคว้าแชมป์ได้

เมิ่งหลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมโอนเงิน

อู๋ไน่โบกมือห้าม

เมิ่งหลงชะงัก คิดว่าคุณตาอู๋เปลี่ยนใจแล้ว

อู๋ไน่พูดว่า “เปลี่ยนเป็นโอนบิตคอยน์มาให้ฉัน”

เมิ่งหลงถึงกับพูดไม่ออก

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าคุณตาตรงหน้าไม่เพียงเล่นเกมเก่ง แต่ยังเล่นบิตคอยน์เป็นด้วย

แม้แต่ในกลุ่มลูกเศรษฐีรุ่นที่สองของเขา คนที่เล่นบิตคอยน์ก็ยังมีน้อยมาก

เมิ่งหลงซื้อบิตคอยน์มูลค่าหนึ่งล้านสี่แสนหยวนต่อหน้าอู๋ไน่ แล้วโอนเข้ากระเป๋าบิตคอยน์ของอู๋ไน่

อู๋ไน่มองยอดเงินในกระเป๋า เมื่อนับรวมกำไรจากเงินที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้กับเงินหนึ่งล้านสี่แสนหยวนก้อนนี้

ตอนนี้บิตคอยน์ของเขามีมูลค่าถึงสองล้านห้าแสนหยวนแล้ว

ใครบอกว่าคนแก่หาเงินไม่ได้

เขาปิดโทรศัพท์แล้วลุกขึ้น “ฉันกลับก่อน ไว้เจอกันในสนามแข่ง”

เมิ่งหลงเดินมาส่งอู๋ไน่ถึงหน้าประตู “ขอบคุณครับคุณตา หากมีอะไรให้ช่วยก็โทรหาผมได้”

อู๋ไน่โบกมือแล้วเดินจากไป ตอนนี้ก็เหลือเพียงรอให้เงินหกแสนหยวนของฉินหมิงเข้าบัญชี

เขาจะเก็บไว้ใช้เองสองแสนหยวน ส่วนอีกสี่แสนหยวนแบ่งให้เด็กหนุ่มทั้งสี่คน

เมื่อกลับถึงห้อง จางเล่อ เทาต้าสี่ และสมาชิกทีมอีกสองคนกำลังรอเขาด้วยความเป็นห่วง

เทาต้าสี่รีบเข้ามาตรวจดูร่างกายของอู๋ไน่ “คุณตาไม่เป็นอะไรใช่ไหม เขาไม่ได้ทำอะไรคุณตาใช่ไหม”

อู๋ไน่พูดอย่างหมดคำจะพูด “เขาทำอะไรฉันหรือเปล่า แล้วนายเอาแต่จ้องก้นฉันทำไม”

เทาต้าสี่เกาแก้ม “ผมแค่กลัวว่าเขาจะอาศัยความร่ำรวยบังคับให้คุณตาทำเรื่องที่ไม่ชอบ”

อู๋ไน่มองเทาต้าสี่อย่างจริงจัง “ช่วงนี้นายแอบดูหนังวิปริตอะไรอีกหรือเปล่า”

เทาต้าสี่เกาหัวอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่มีครับ ไม่มี”

อู๋ไน่ไม่ต้องใช้ปากแห่งความสัตย์จริงก็รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังโกหก เขาถอนหายใจ หนังพวกนั้นเป็นเส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับจริง ๆ

อู๋ไน่นั่งลงบนเตียง แล้วลองถามทุกคนว่า “ถ้าได้แชมป์และได้เงินรางวัล พวกเธออยากเอาไปทำอะไร”

ทั้งสองฝ่ายเคยตกลงกันไว้แล้วว่า จะแบ่งเงินรางวัลการแข่งขันกันคนละครึ่ง

พูดอีกอย่างก็คือ จากเงินรางวัลหนึ่งแสนหยวน อู๋ไน่จะได้ไปห้าหมื่นหยวน ส่วนอีกห้าหมื่นหยวนที่เหลือจะแบ่งให้เด็กหนุ่มทั้งสี่คน แต่ละคนจะได้มากกว่าหนึ่งหมื่นหยวน

จางเล่อพูดว่า “กินของอร่อย เที่ยวเล่น แล้วก็ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่”

เทาต้าสี่พูดว่า “ผมจะมอบเงินทั้งหมดให้แม่”

อู๋ไน่กลอกตา “นายไม่ต้องมาแกล้งทำต่อหน้าฉัน พูดความคิดจริง ๆ ในใจออกมาสิ”

เทาต้าสี่ยิ้มแฉ่ง “กินของอร่อย เที่ยวเล่น แล้วก็ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่”

ความคิดของทั้งสี่คนแทบจะเหมือนกัน ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขาคือคว้าเงินรางวัลไปซื้อโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด

อู๋ไน่ถามว่า “ถ้าสมมติว่าพวกเราไม่ได้แชมป์ พวกเธอจะผิดหวังไหม”

เทาต้าสี่ตอบว่า “แน่นอนสิครับคุณตา ผมดูโทรศัพท์ที่อยากซื้อไว้แล้ว รอแค่เงินรางวัลเข้าบัญชีก็จะไปซื้อ”

จางเล่อเม้มริมฝีปาก จริง ๆ แล้วเขามีแผนใช้เงินรางวัลอีกอย่างหนึ่ง เขาตั้งใจจะพาแฟนสาวที่เพิ่งคบกันออกไปเที่ยวสักสองสามวัน หากไม่ได้รับเงินรางวัล เขาก็ทำได้เพียงพาแฟนสาวไปพักโรงแรมราคาถูกฝั่งตรงข้ามโรงเรียนเพื่อประหยัดเงิน

เมื่อเห็นว่าทั้งสี่คนยึดติดกับเงินรางวัลยิ่งกว่ายึดติดกับแชมป์ อู๋ไน่ก็วางใจ

“พวกเธอกลับไปนอนเร็วหน่อยเถอะ พรุ่งนี้รอดูคุณตาแสดงฝีมือได้เลย”