บทที่ 90 ทีมซูเฉิง

เย่เป่าเฉวียนพูดจาอ้ำอึ้ง ไม่กล้าสบสายตาพี่สาว

นี่เป็นการยืนยันข้อสันนิษฐานของเย่เป่าเจวียนอย่างไม่ต้องสงสัย

เธอยกมือขึ้นตบหน้าเย่เป่าเฉวียนฉาดใหญ่ “เมียแกเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ผู้หญิงที่แกเลี้ยงไว้ก็ยังเป็นเพื่อนสนิทของฉันอีก แกคิดจะทำลายพี่น้องผู้หญิงที่อยู่รอบตัวฉันให้หมดเลยหรือไง”

เย่เป่าเจวียนโกรธจนแทบลุกเป็นไฟ พูดไปพลางยกมือขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะตบน้องชายสารเลวของตัวเอง

เย่เป่าเฉวียนที่ถูกตบเหมือนเพิ่งได้สติ เขารีบใช้มือทั้งสองข้างจับมือที่พี่สาวยกขึ้นสูงเอาไว้ “พี่ ฟังผมอธิบายก่อน...”

แน่นอนว่าเย่เป่าเจวียนไม่เปิดโอกาสให้เขาอธิบาย และไม่สนใจด้วยว่าที่นี่คือโรงพยาบาล แถมข้าง ๆ ยังมีตำรวจอยู่ด้วย ตอนนี้เธอแค่อยากจะตบน้องชายสารเลวคนนี้ให้ตายคามือ...

เมื่อได้ยินเย่เป่าเจวียนพูดเช่นนั้น คนที่อยู่ข้าง ๆ ก็เข้าใจขึ้นมาทันที ไม่แปลกเลยที่เธอจะโกรธขนาดนี้

เย่เป่าเฉวียนรู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด อีกทั้งเย่เป่าเจวียนยังใช้แรงกดดันจากความเป็นพี่น้องข่มเขาไว้อย่างหนัก เขาจึงไม่กล้าหลบ และยิ่งไม่กล้าตอบโต้

ในเวลานั้นเอง นายตำรวจสองนายเดินมาหาอู๋ไน่ พลางส่งสัญญาณให้เขาแยกออกไปคุยกัน

“สหายอู๋ไน่ พวกเราเข้าใจสถานการณ์ชัดเจนแล้ว ผู้บาดเจ็บล้มลงเอง จากนั้นชายหนุ่มกลุ่มนี้เห็นเหตุการณ์จึงเข้าไปช่วยพยุงขึ้นมา”

เวลานี้จางเล่อกับพวกก็เดินเข้ามาหา

นายตำรวจสองนายพูดกับพวกเขาทั้งสี่คนว่า “คราวหน้าถ้าจะช่วยเหลือผู้อื่น อย่าลืมเก็บหลักฐานให้ดี ทางที่ดีที่สุดคือต้องมีพยานอยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน และพวกเธอก็ควรถ่ายวิดีโอเก็บไว้เองด้วย จะได้มีหลักฐานยืนยัน”

จางเล่อกับพวกพยักหน้ารัว ๆ “ครับ คุณตำรวจ พวกเราจำไว้แล้วครับ”

อู๋ไน่ยิ้มพลางพูดเสริม “ใช่ เด็กพวกนี้เป็นเด็กดีทุกคน เพียงแต่หัวไม่ค่อยไวเท่าไร วันนี้ถ้าไม่มีฉันเป็นพยาน ครอบครัวนั้นคงรีดเงินพวกเธอจนหมดตัวแน่”

ขณะที่พูด อู๋ไน่ก็ชี้ไปทางครอบครัวของเย่เป่าเฉวียน

นายตำรวจคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “พฤติกรรมของพวกเขาน่าละอายจริง ๆ พวกเราจะตักเตือนและอบรมด้วยวาจา”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จางเล่อกับพวกก็วางใจลงในที่สุด

นายตำรวจสองนายเรียกเย่เป่าเจวียนกับน้องชายเข้ามา พอนึกถึงคำพูดที่เพิ่งพูดต่อหน้าอู๋ไน่ เย่เป่าเฉวียนก็รู้สึกว่าชายชราคนนี้ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง

แต่พอคิดอีกที ฝ่ายตรงข้ามเป็นตำรวจ ทั้งที่อายุมากขนาดนี้แล้วยังไม่เกษียณ ก็คงต้องมีวิชาสะกดจิตอะไรสักอย่าง ไม่ว่าอาชญากรคนใดก็คงไม่อาจปิดบังอะไรต่อหน้าเขาได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เป่าเฉวียนก็ไม่กล้าสบตาอู๋ไน่อีก

ต่อหน้าการอบรมด้วยวาจาของตำรวจทั้งสองนาย เขาทำได้เพียงก้มหน้ารับคำซ้ำ ๆ

ส่วนเย่เป่าเจวียนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เธอไม่เพียงทำตามคำสั่งของตำรวจ กล่าวขอโทษจางเล่อกับพวกทั้งสี่คนเท่านั้น แต่ยังทบทวนความผิดของตัวเองอย่างลึกซึ้งอีกด้วย

เทาต้าสี่อดกลอกตาไม่ได้ เขาพึมพำเสียงเบา “เชอะ เสแสร้งชะมัด”

เพราะเคยเห็นธาตุแท้ของพวกเขามาแล้ว ตอนนี้ท่าทีหลังถูกเปิดโปงจึงยิ่งทำให้คนรู้สึกว่าเสแสร้งมากขึ้นไปอีก

หลังจากตำรวจบันทึกเรื่องราวเสร็จแล้ว พวกเขาก็กล่าวลาและจากไป

ภายในทางเดินหน้าห้องพักผู้ป่วย เหลือเพียงคนสองฝ่ายยืนอยู่ด้วยกัน

บรรยากาศพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเย่เป่าเฉวียนที่ดูราวกับซากศพเดินได้ ไม่เหลือความโอหังเมื่อครู่อีกแล้ว

เพียงแต่พอเห็นว่าตำรวจกลับไปแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องก้มหัวพูดจาอ่อนน้อมกับอู๋ไน่และคนอื่นอีก จึงแสร้งทำเป็นว่าพวกเขาไม่มีตัวตน แล้วก้มหน้าก้มตาทำทีว่ายุ่งอยู่กับอะไรบางอย่าง

อู๋ไน่เรียกเด็กหนุ่มทั้งสี่คน “พวกเราไปกันเถอะ”

หลังออกจากโรงพยาบาลตามอู๋ไน่มา ชายหนุ่มหลายคนเห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

อู๋ไน่ถามว่า “คราวนี้จำจนขึ้นใจแล้วใช่ไหม”

เทาต้าสี่เป็นคนแรกที่กระโดดออกมา “ไม่ใช่แค่จำขึ้นใจนะครับ ยังได้เปิดหูเปิดตาด้วย”

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นว่า บนโลกใบนี้จะมีคนหน้าด้านไร้ยางอายถึงเพียงนี้

แต่สำหรับเรื่องแบบนี้ อู๋ไน่กลับเห็นจนชินตาแล้ว “เวลาช่วยคนอื่น ต้องปกป้องตัวเองให้ดีก่อน ต่อไปเรื่องแบบนี้จะมีมากขึ้นเรื่อย ๆ”

ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน “คุณตา พวกเราเข้าใจแล้วครับ”

คนกลุ่มหนึ่งนั่งแท็กซี่ไปยังโรงแรมที่ทางผู้จัดการแข่งขันหวางเจ๋อนงเหยาจัดเตรียมไว้

สำหรับการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ ทางผู้จัดการแข่งขันหวางเจ๋อนงเหยาเป็นผู้จัดหาอาหาร ที่พัก และรถรับส่งให้แก่ผู้เข้าแข่งขัน

เมื่อแท็กซี่มาจอดหน้าโรงแรม ทุกคนจึงพบว่าที่นี่คือโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูเฉิง

เทาต้าสี่อ้าปากกว้าง “ฉันยังไม่เคยเข้าโรงแรมหรูขนาดนี้มาก่อนเลย”

จางเล่อใช้ข้อศอกกระทุ้งเทาต้าสี่ “นายช่วยอย่าทำให้ขายหน้าได้ไหม เช็ดน้ำลายหน่อย”

เทาต้าสี่รีบเช็ดน้ำลายที่มุมปาก “เชอะ ทำอย่างกับนายเคยเข้ามาแล้วงั้นแหละ”

บังเอิญในเวลานี้ ทีมผู้เข้าแข่งขันอีกทีมหนึ่งก็มาถึงหน้าโรงแรมพอดี

สมาชิกทั้งห้าคนของทีมนั้นมองเทาต้าสี่กับคนอื่น ๆ อย่างเยาะเย้ย “บ้านนอกจริง ๆ ด้วย”

อีกคนหัวเราะ “จะโทษพวกเขาก็ไม่ได้หรอก ผู้เข้าแข่งขันจากเมืองห่างไกลย่อมไม่เคยเห็นความเจริญรุ่งเรืองของเมืองซูเฉิงอยู่แล้ว”

ที่แท้ฝ่ายตรงข้ามก็คือทีมท้องถิ่นของเมืองซูเฉิง และยังเป็นทีมวางของการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศระดับประเทศครั้งนี้อีกด้วย

บนเว็บไซต์ทางการของหวางเจ๋อนงเหยา มีการจัดอันดับความแข็งแกร่งของทีมผู้เข้าแข่งขันทั้งสามสิบสี่ทีมที่เข้าร่วมรอบชิงชนะเลิศ

ทีมซูเฉิงอยู่ในอันดับที่สอง ส่วนทีมฟังไห่ของพวกเขา เนื่องจากเคยแพ้ไปหนึ่งเกม จึงอยู่ในอันดับที่ยี่สิบเจ็ดเท่านั้น

สมาชิกคนหนึ่งของทีมซูเฉิงเรียกเพื่อนร่วมทีม “เฮ้ ๆ พวกนายรีบดูตาแก่นั่นเร็ว เขาใช่คุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติที่กำลังเป็นข่าวอยู่หรือเปล่า”

สมาชิกคนอื่น ๆ แสดงสีหน้าไม่สบประมาทอีกครั้ง

“คุณตาแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติหรือ ก็แค่สร้างกระแสเท่านั้นแหละ”

“ใช่แล้ว นายคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกนะว่าคนแก่คนหนึ่งจะเล่นเกมเก่งขนาดนั้น”

“ถ้าแข่งตัวต่อตัว ฉันทำให้เขากลายเป็นคนความจำเสื่อมได้เลย”

อีกฝ่ายพูดจาโอหังอย่างยิ่ง แถมเสียงยังดังผิดปกติ

เสียงของเขาดึงดูดความสนใจจากคนที่เดินเข้าออกโรงแรมไม่น้อย ในนั้นยังมีผู้เข้าแข่งขันจากเมืองอื่น ๆ อยู่ด้วย

ทุกคนพากันหันมามองอู๋ไน่

เทาต้าสี่สบถ “บ้าเอ๊ย พูดโม้ให้น้อยหน่อย ถ้านายเป็นคนความจำเสื่อม คุณตาก็ยังไม่เป็นหรอก ถ้าไม่พอใจ พวกเรามาแข่งตัวต่อตัวกันตอนนี้เลย”

“โอ้โห โอ้โห โอ้โห คุณชายหมิง พวกเขากล้าท้าแข่งตัวต่อตัวด้วย จะสั่งสอนพวกเขาหน่อยไหม”

คนที่พูดก็คือคนที่โวยวายว่าจะทำให้อู๋ไน่กลายเป็นคนความจำเสื่อม ส่วนคุณชายหมิงคือหัวหน้าทีมซูเฉิง ซึ่งตั้งแต่ต้นจนจบยังคงเงียบอยู่

เทาต้าสี่แค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันนึกว่านายเก่งแค่ไหน ที่แท้ก็เก่งแต่ปาก เวลาแข่งตัวต่อตัวต้องพึ่งคนอื่นด้วย”

อีกฝ่ายรีบโต้กลับ “ถ้าฉันแข่งตัวต่อตัวเอง ก็ยังเหยียบพวกนายตายได้อยู่ดี”

คุณชายหมิงถลึงตาใส่สมาชิกในทีม “หุบปากได้แล้ว ถ้ามีความสามารถก็เอาไปแสดงในสนาม แข่งตัวต่อตัวแล้วชนะพวกเขาจะมีประโยชน์อะไร”

อู๋ไน่มองคุณชายหมิงอย่างสนใจ ฝ่ายตรงข้ามอายุไล่เลี่ยกับเทาต้าสี่และคนอื่น ๆ แต่คำพูดกลับดูเป็นผู้ใหญ่และสุขุมกว่ามาก เรื่องนี้ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อย

ทีมซูเฉิงเดินเข้าโรงแรมไปภายใต้การนำของคุณชายหมิง

เทาต้าสี่พูดอย่างไม่พอใจ “เชอะ จะวางท่าทำไม ก็แค่คนเมืองซูเฉิงแท้ ๆ ทำเป็นเหนือกว่าคนอื่นไปได้”

จางเล่อพูดว่า “ฉันเคยดูวิดีโอการแข่งขันของพวกเขาแล้ว ฝีมือแข็งแกร่งจริง ๆ”

อู๋ไน่ตบหัวเทาต้าสี่ไปหนึ่งที “นายหัดเรียนรู้จากจางเล่อบ้าง อย่ามัวแต่คิดเรื่องลงมืออยู่ทั้งวัน”

เทาต้าสี่ถูกอู๋ไน่ตำหนิจนไม่กล้าโต้แย้ง “ถ้าฉันมีเงินเมื่อไร ฉันจะเก่งกว่าพวกเขาให้ได้”

อู๋ไน่นึกถึงหลิวเหมยกับหลี่เจียเฉิงขึ้นมา หากทั้งสองคนลงเอยกันได้ เทาต้าสี่ก็จะกลายเป็นลูกเศรษฐีรุ่นที่สองไปไม่ใช่หรือ

“นายมีโอกาสกลายเป็นคนรวยจริง ๆ นั่นแหละ”

เทาต้าสี่รีบยืดอกขึ้นทันที “จริงเหรอครับคุณตา คุณตาก็มองออกเหมือนกันใช่ไหมว่าผมมีศักยภาพ ต่อไปแม่กับพี่ลูกป้าของผมก็ต้องได้เสวยสุขไปกับผมด้วย”

อู๋ไน่ส่ายหน้าอย่างจนใจ ได้เสวยสุขน่ะไม่ผิดหรอก เพียงแต่เป็นนายต่างหากที่ต้องอาศัยแม่เสวยสุข

ทางโรงแรมจัดห้องพักให้ผู้เข้าแข่งขันแต่ละทีมเป็นห้องสามคนหนึ่งห้อง และห้องสองคนอีกหนึ่งห้อง

หลังฝึกซ้อมเสร็จ อู๋ไน่กับจางเล่อพักอยู่ในห้องสองคน

เทาต้าสี่รู้สึกผิดหวังมาก ตามที่เขาคิด คนที่ควรพักอยู่กับคุณตาน่าจะเป็นเขาถึงจะถูก

เขาไม่รู้เลยว่า ทุกครั้งที่อู๋ไน่เห็นหน้าเขา ก็อดนึกถึงภาพที่เขาใช้แชมพูของจางเล่อแทนยาสวนทวารไม่ได้

อู๋ไน่กลัวว่าตอนกลางคืน หากหลับไปแล้ว เทาต้าสี่คนวิปริตจะทำอะไรเขาขึ้นมา

จางเล่ออาบน้ำเสร็จแล้วสวมเพียงกางเกงชั้นในตัวเล็ก นอนอยู่บนเตียงพร้อมกดโทรศัพท์ไม่หยุด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบคนมีความสุข

อู๋ไน่ถามว่า “ส่งข้อความหาแฟนอยู่หรือ”

จางเล่อรีบเก็บโทรศัพท์ “เปล่าครับ เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง”

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ ฉันเชื่อนายก็บ้าแล้ว คุยกับเพื่อนร่วมชั้นที่ไหนจะยิ้มมีความสุขขนาดนั้น

อู๋ไน่นอนลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมาเช่นกัน แล้วตอบข้อความที่ผู้หญิงหลายคนส่งมาให้

ไป๋เสวี่ย “คุณตา เมืองซูเฉิงร้อนหรือเปล่าคะ ระวังอย่าให้เป็นลมแดดนะคะ”

อวี๋เชี่ยน “คุณตา ที่หน่วยไม่มีอะไร คุณตาไม่ต้องรีบกลับก็ได้ อยู่เที่ยวเมืองซูเฉิงอีกสักสองสามวันเถอะ”

ซาลี่ลี่ “คุณตา ถ้าเจอฉินหมิงแห่งทีมซูเฉิง ช่วยขอลายเซ็นให้ฉันได้ไหมคะ ฉันเป็นแฟนคลับเขาค่ะ”

อู๋ไน่ตอบข้อความของไป๋เสวี่ยกับอวี๋เชี่ยน ส่วนข้อความของซาลี่ลี่ เขาปล่อยให้เธอรอไปก่อน

ถึงกับเป็นแฟนคลับของคนอื่นเชียวหรือ หรือว่าคุณตาคนนี้ยังเก่งไม่พอ

จางเล่อเอียงศีรษะเข้ามาหาอู๋ไน่ “ส่งข้อความหาแฟนอยู่หรือครับ”

อู๋ไน่คิดในใจ เฮ้ เด็กคนนี้เอาคำพูดที่ฉันใช้แซวเขาเมื่อครู่มาคืนให้ฉันแล้ว

ปัง ๆ ๆ

ประตูห้องถูกเคาะ “คุณตา จางเล่อ เกิดเรื่องแล้ว รีบออกมาเร็ว”

ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะเป็นสมาชิกอีกคนหนึ่งในทีม

จางเล่อที่สวมเพียงกางเกงชั้นในกระโดดลงจากเตียงทันที วิ่งไปเปิดประตูในไม่กี่ก้าว “เกิดอะไรขึ้น”

สมาชิกทีมชี้ไปยังปลายทางเดิน “เทาต้าสี่กำลังทะเลาะกับคนอื่นอยู่ทางโน้น”

อู๋ไน่ก็ลุกจากเตียงเช่นกัน เขาขมวดคิ้วถาม “พวกเธอไม่ได้กลับห้องไปพักแล้วหรือ ทำไมถึงกลับไปทะเลาะกับคนอื่นอีก”

สมาชิกทีมพูดอย่างกระอักกระอ่วน “พวกเราสามคนกินเยอะเกินไป เลยอยากเดินเล่นในโรงแรมเพื่อย่อยอาหาร ไม่คิดว่าจะเจอพวกทีมซูเฉิงอีก”

มุมปากของอู๋ไน่กระตุกเล็กน้อย ทุกคนกินบุฟเฟต์อยู่ในโรงแรม ตอนนั้นเขาเห็นพวกเด็ก ๆ แต่ละคนกอดขาหมูคนละข้างแล้วแทะ จึงกังวลอยู่แล้วว่าพวกเขาจะกินมากเกินไป

ดูท่าคงแน่นท้องจนหลับไม่ลง เลยออกมาเดินเพ่นพ่านในโรงแรมตอนกลางคืน

อู๋ไน่สวมกางเกงและใส่เสื้อผ้าอย่างง่าย ๆ “รีบพาพวกเราไปหาพวกเขา”

สมาชิกทีมพาอู๋ไน่กับจางเล่อเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมา สมกับเป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซูเฉิงจริง ๆ ทั้งห้องออกกำลังกาย สระว่ายน้ำ บาร์ และห้องเล่นบิลเลียดล้วนมีครบ

ในที่สุดพวกเขาก็พบเทาต้าสี่กับคนอื่น ๆ ที่สระว่ายน้ำ

เทาต้าสี่สวมกางเกงชั้นในผ้าฝ้ายเปียกชุ่ม กำลังใช้คนเดียวโต้เถียงกับคนหลายคน

อีกฝ่ายพูดว่า “ใครเขาใส่กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายว่ายน้ำกันวะ ถ้านายไม่มีกางเกงว่ายน้ำ ฉันให้ยืมตัวหนึ่งก็ได้”

เทาต้าสี่ดึงกางเกงที่หย่อนลงมาให้กระชับ “ฉันชอบใส่กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายว่ายน้ำ แล้วมันจะทำไม”

อีกฝ่ายพูดว่า “คนจากเมืองเล็ก ๆ ก็คงไม่เคยเห็นโลกสินะ บ้านนายยังทำนาอยู่ใช่ไหม”

เทาต้าสี่สวนกลับ “บ้านฉันทำนาแล้วมันทำไม ฉันเคยกินข้าวบ้านนายสักเม็ดหรือไง”

ยังมีทีมอื่น ๆ ที่มาเล่นน้ำในสระ เมื่อเห็นว่ามีเรื่องสนุกให้ดู ทุกคนก็พากันเข้ามามุง ส่งผลให้สมาชิกทีมซูเฉิงรู้สึกเหนือกว่ามากขึ้น

“จุ๊ ๆ รีบดูสมาชิกทีมซูเฉิงเร็ว กำลังแสดงความเป็นคนเมืองให้เห็นอยู่นั่นไง” เสียงเยาะเย้ยดังขึ้นจากด้านข้าง

สมาชิกทีมซูเฉิงหันข้างไปมองด้วยความโกรธ “พวกนายเป็นบ้านนอกจากที่ไหนอีก”

“เมืองโม่ตู” อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ เพียงสองคำ แต่ทำให้สมาชิกทีมซูเฉิงไม่อาจพูดเยาะเย้ยต่อได้อีก

เมืองโม่ตูไม่เพียงเป็นหนึ่งในเมืองที่พัฒนาแล้วชั้นนำของจีน แต่ทีมโม่ตูก็ยังเป็นทีมที่มีอันดับความแข็งแกร่งสูงสุดในเว็บไซต์ทางการอีกด้วย

หากทีมซูเฉิงเป็นทีมวาง เมืองโม่ตูก็เป็นทีมวางชั้นยอดในบรรดาทีมวางด้วยกัน

คุณชายหมิงหัวเราะเย็น ๆ “ฉันก็นึกว่าใครเสียอีก ที่แท้ก็ทีมโม่ตูผู้มั่นใจในตัวเองนี่เอง”

“หลังการแข่งขันครั้งนี้จบลง พวกนายก็จะไม่ได้เป็นทีมอันดับหนึ่งอีกต่อไปแล้ว”

จางเล่อกับอู๋ไน่เดินมาถึงด้านหลังเทาต้าสี่

จางเล่อพูดว่า “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่พวกนายหรอก”

คุณชายหมิงมองอู๋ไน่กับคนอื่น ๆ อย่างเยาะเย้ย “หรือจะเป็นพวกนาย ถามคนอื่นดูสิว่ามีกี่คนที่รู้จักทีมจากพื้นที่ห่างไกลอย่างพวกนาย”

เมิ่งหลง หัวหน้าทีมโม่ตู พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ใครจะไม่รู้จักคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติ”

พูดจบ เขาก็ส่งยิ้มเป็นมิตรให้อู๋ไน่

เมืองใหญ่เช่นเมืองโม่ตูและเมืองซูเฉิงมีสโมสรอยู่ก่อนแล้ว ส่วนทีมทั้งสองทีมก็มีสโมสรของตัวเองอยู่เบื้องหลัง

พูดอีกอย่างก็คือ พวกเขาล้วนเป็นนักกีฬาอาชีพ

เมื่อเทียบกับนักกีฬาสมัครเล่นจากภูมิภาคอื่นแล้ว พวกเขาอยู่กันคนละระดับโดยสิ้นเชิง

อู๋ไน่ไพล่หลัง “พวกเธอคนหนุ่มสาวนี่กระปรี้กระเปร่ากันจริง ๆ จะสามทุ่มแล้วก็ยังไม่รีบนอน”

“ไปกันเถอะต้าสี่ พวกเรากลับไปนอนกัน”

กางเกงชั้นในของเทาต้าสี่ยังมีน้ำหยดลงมา เขาพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “คุณตา สั่งสอนพวกเขาสักหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงคิดว่าตัวเองไร้เทียมทานไปแล้วจริง ๆ”

สมาชิกทีมซูเฉิงหัวเราะเย็น “นายถามคุณตาของนายดูสิว่าเขากล้าหรือเปล่า เกิดแพ้ขึ้นมา เกรงว่าจะไม่มีหน้าเข้าร่วมการแข่งขันวันพรุ่งนี้แล้วล่ะมั้ง”

สายตาของคุณชายหมิงจับจ้องอยู่ที่เมิ่งหลงมาตลอด “ถ้าจะสู้ ก็ต้องสู้กับทีมโม่ตู พวกทีมจากเมืองเล็ก ๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง ชนะไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร”

สมาชิกในทีมพากันส่งเสียงโห่ร้องทันที “ใช่แล้ว ทีมโม่ตูไม่ใช่ว่าเก่งนักหรือ มีความกล้าก็มาแข่งกันล่วงหน้าสักเกมสิ จะได้รู้ว่าใครแข็งแกร่งกว่าใคร”

เมิ่งหลงไม่สะทกสะท้าน “ฉันคิดว่าคุณตาแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติเก่งกว่าฉันเสียอีก ถ้าพวกนายเอาชนะคุณตาได้ ฉันก็จะยอมรับว่าทีมโม่ตูสู้พวกนายไม่ได้”

อู๋ไน่หันไปมองเมิ่งหลงอีกครั้ง ดูท่าอีกฝ่ายคงศึกษาวิดีโอการแข่งขันของเขามาไม่น้อย หากไม่ได้เข้าใจฝีมือของเขาเป็นอย่างดี ก็คงไม่กล้าเอาเกียรติยศของตัวเองมาฝากไว้กับเขาเช่นนี้

ส่วนคุณชายหมิงมองอู๋ไน่ เขาเอาแต่ฝึกซ้อมทุกวันจนไม่มีเวลามาดูวิดีโอการแข่งขันของคนอื่น

เขารู้จักคุณตาอันดับหนึ่งแห่งเซิร์ฟเวอร์ชาติก็เพราะได้ยินสมาชิกในทีมพูดถึงต่อหน้า

ตอนนี้เมื่อเมิ่งหลงพูดเช่นนี้ กลับทำให้เขาเริ่มสนใจอู๋ไน่ขึ้นมา

“แข่งตัวต่อตัวสักเกมไหม”

อู๋ไน่โบกมือ “ไม่ไหวแล้ว ๆ พวกเธอเป็นหนุ่ม ๆ ยังทนไหว แต่คนแก่แบบฉันทนไม่ไหวหรอก ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว”

สมาชิกทีมซูเฉิงพูดว่า “ไม่กล้าก็คือไม่กล้า จะหาข้ออ้างอะไรอีก”

เทาต้าสี่ จางเล่อ และคนอื่น ๆ มองอู๋ไน่อย่างร้อนใจ พวกเขาเชื่อว่าคุณตาจะต้องถล่มอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน แล้วทำไมถึงไม่ยอมตกลง

อู๋ไน่ไม่ใช่ว่าไม่อยากตกลง เขาเองก็อยากเห็นฝีมือของทีมซูเฉิงเหมือนกัน

เพียงแต่พวกเธออยากแข่งกับฉัน ฉันก็ต้องแข่งด้วยงั้นหรือ มีเหตุผลอะไร ฉันเป็นคู่ซ้อมให้พวกเธอหรือไง

เมิ่งหลงดูเหมือนจะมองออกว่าอู๋ไน่กำลังคิดอะไรอยู่ เขายิ้มพลางพูดว่า “ในเมื่อจะเล่น ก็เล่นเปล่า ๆ ไม่ได้หรอก หาเดิมพันกันหน่อยเป็นอย่างไร”

“ถ้านายแพ้ จ่ายเงินให้คุณตาห้าหมื่นหยวน ถ้าคุณตาแพ้ ฉันจะจ่ายให้คุณตาห้าหมื่นหยวน”

สำหรับลูกเศรษฐีรุ่นที่สองอย่างคุณชายหมิง เงินไม่กี่หมื่นหยวนไม่มีความสำคัญเท่าหน้า หากอีกฝ่ายพูดถึงเงินห้าหมื่นหยวน ก็เห็นได้ชัดว่ากำลังดูถูกเขาอยู่เล็กน้อย

คุณชายหมิงยกมุมปากขึ้น “ในเมื่อจะเล่น ก็เล่นให้ใหญ่กว่านี้หน่อยดีกว่า สองแสนหยวนต่อเกม แข่งสามเกมชนะสองเกม และต้องแข่งให้ครบทั้งสามเกม กล้าไหม”

รอบข้างพลันมีเสียงสูดหายใจดังขึ้น

สองแสนหยวนต่อเกม หากชนะรวดสามเกม ก็เท่ากับหกแสนหยวน ฝ่ายที่แพ้เองก็ต้องจ่ายเงินถึงหกแสนหยวนเช่นกัน

เงินรางวัลของการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศยังมีเพียงหนึ่งแสนหยวนเท่านั้นเอง