บทที่ 89 หน้าด้านเกินไปแล้ว

ไม่ทันที่อู๋ไน่และคนอื่น ๆ จะลงมือ ลูกชายของหญิงชราก็เห็นว่าชายหนุ่มทั้งสี่ไม่ยอมรับเรื่องที่ชนแม่ของตน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมรับความจริง

เขาตะโกนบอกพี่สาวว่า “แจ้งตำรวจเลย ดูซิว่าพอตำรวจมาแล้ว พวกมันยังจะปากแข็งได้อีกไหม”

เมื่อได้ยินว่าจะมีการแจ้งตำรวจ แม้เรื่องนี้จะไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาทำ แต่ชายหนุ่มทั้งสี่ก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง พวกเขาแอบมองไปทางอู๋ไน่ที่อยู่ไกลออกไป

แต่กลับพบว่าอู๋ไน่ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงทางนี้เลย ดวงตาของเขายังคงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอยู่ตลอดเวลา

เทาต้าสี่พูดว่า “แจ้งก็แจ้งสิ พวกเราไม่ได้ทำเรื่องชั่วร้าย ไม่กลัวผีมาเคาะประตูหรอก”

ลูกสาวของหญิงชราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแจ้งตำรวจ ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา ตำรวจสองนายก็มาถึงโรงพยาบาล

เนื่องจากหญิงชรายังไม่ออกจากห้องผ่าตัด ทั้งสองฝ่ายต่างยืนกรานในคำพูดของตนเอง ตำรวจจึงจัดการได้ยากเช่นกัน

ตำรวจนายที่หนึ่งถามจางเล่อว่า “ถ้าอย่างนั้น มีใครเป็นพยานให้พวกเธอได้ไหมว่าไม่ได้ชนหญิงชราล้ม”

จางเล่อเงยหน้ามองไปทางอู๋ไน่อีกครั้ง ลูกชายและลูกสาวของหญิงชราก็มองตามไปด้วย ก่อนหน้านี้พวกเขาสังเกตเห็นชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เพียงคิดว่าเขามายืนดูเรื่องสนุก

อู๋ไน่รู้ว่าถึงเวลาต้องแสดงฝีมือของตัวเองแล้ว

เขากระแอมเบา ๆ ก่อนพูดว่า “อืม ฉันเป็นพยานให้พวกเขาได้ ตอนนั้นฉันเดินอยู่ด้านหลังพวกเขาพอดี”

ตำรวจนายที่หนึ่งถามว่า “ถ้าอย่างนั้น คุณตาเล่าเหตุการณ์ให้ฟังได้ไหมครับ”

อู๋ไน่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตามความจริงให้ตำรวจทั้งสองนายฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

ตำรวจทั้งสองนายพยักหน้าอยู่หลายครั้ง

ลูกชายของหญิงชราตวาดว่า “ไอ้แก่ตาบอดหรือไง แกมองเห็นชัดหรือเปล่า แม่ฉันถูกพวกมันชนล้มชัด ๆ”

ลูกสาวก็ช่วยพูดว่า “ฉันว่าแกก็เป็นพวกเดียวกับพวกมันนั่นแหละ คิดจะช่วยให้พวกมันหลุดพ้นจากความรับผิดชอบใช่ไหม”

คาดไม่ถึงว่าคำพูดที่ทั้งสองคนโวยวายอย่างไร้เหตุผลกลับพูดถูกความจริงเข้าพอดี

แต่อู๋ไน่รู้ว่าพวกเขาเพียงต้องการเกาะจางเล่อกับเทาต้าสี่ เพื่อให้ทั้งสองรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลของแม่ รวมถึงค่าชดเชยต่าง ๆ

ติ๊ง

ข่าวซุบซิบล่าสุด: เย่เป่าเฉวียน เพื่อเลี้ยงดูชู้รัก จึงโกหกภรรยาทุกเดือนว่าตนได้รับเงินเดือนเพียงครึ่งเดียว

เย่เป่าเจวียนแอบมีสัมพันธ์กับหัวหน้างานมานานถึงสามปี

อู๋ไน่ชะงัก เย่เป่าเฉวียนกับเย่เป่าเจวียนเป็นใครกัน เขาไม่รู้จักเลยสักนิด

ระบบ จะส่งข่าวซุบซิบมั่ว ๆ ให้ฉันไม่ได้หรือไง

ลูกชายของหญิงชรายังคงกล่าวหาจางเล่อและคนอื่น ๆ อยู่

ตำรวจนายที่หนึ่งพูดเสียงเคร่งว่า “เงียบกันก่อน ทุกอย่างต้องรอให้ผู้เสียหายผ่าตัดเสร็จแล้วค่อยว่ากัน บอกชื่อของพวกเธอมาให้หมด”

ตำรวจนายที่สองหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเตรียมจด

“จางเล่อ”

“เทาต้าสี่”

…

หลังจากชายหนุ่มทั้งสี่คนบอกชื่อเสร็จแล้ว ลูกชายของหญิงชราจึงตอบอย่างไม่เต็มใจว่า “เย่เป่าเฉวียน”

ลูกสาวตอบว่า “เย่เป่าเจวียน”

หืม?

อู๋ไน่เงยหน้าขึ้น ที่แท้คนสองคนในข่าวซุบซิบก็คือพวกเขานี่เอง ช่างเป็นครอบครัวเดียวกันจริง ๆ

ผู้ชายเลี้ยงชู้ ผู้หญิงเป็นชู้ ไม่มีใครเป็นคนปกติเลยสักคน

ตำรวจทั้งสองนายหันมามองอู๋ไน่ “คุณตา ขอชื่อของคุณด้วยครับ”

อู๋ไน่งัดไพ่ตายออกมา เขาล้วงบัตรประจำตัวตำรวจผู้ช่วยจากกระเป๋าแล้วยื่นให้อีกฝ่าย

“ฉันชื่ออู๋ไน่ พวกเราก็ถือว่าอยู่ในระบบเดียวกัน”

ตำรวจทั้งสองนายประหลาดใจ เมื่อรับบัตรไปตรวจดูก็พบว่าเป็นของจริง

สองพี่น้องเย่เป่าเฉวียนและเย่เป่าเจวียนตกตะลึง ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นตำรวจเช่นกัน เช่นนั้นที่พวกเขาเพิ่งกล่าวหาว่าอู๋ไน่เป็นพวกเดียวกับชายหนุ่มทั้งสี่ ก็อาจสร้างปัญหาให้พวกเขาได้

เย่เป่าเจวียนได้สติก่อน จึงพูดว่า “ขอโทษค่ะคุณตา เมื่อครู่นี้ฉันไม่รู้สถานะของคุณ คำพูดล่วงเกินไป อย่าถือสาเลยนะคะ”

ส่วนเย่เป่าเฉวียนอัดอั้นจนใบหน้าแดงก่ำ แล้วถ้าอีกฝ่ายเป็นตำรวจแล้วจะทำไม เขาก็ไม่คิดจะขอโทษอยู่ดี

ใครกล้าขัดขวางไม่ให้ชายหนุ่มทั้งสี่ชดใช้เงิน เขาก็ไม่เห็นตำรวจอยู่ในสายตาเช่นกัน

ตำรวจนายที่หนึ่งคืนบัตรให้อู๋ไน่ เมื่อมีสถานะนี้แล้ว ความน่าเชื่อถือของคำพูดอู๋ไน่ก็เพิ่มขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย

ดวงตาของชายหนุ่มทั้งสี่เป็นประกาย ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่าคุณตาอู๋เก่งได้อย่างไร ฮึ ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณตาอู๋จะมีสถานะเป็นตำรวจด้วย

ติ๊ง ไฟหน้าห้องผ่าตัดดับลง

พยาบาลสองคนเข็นหญิงชราออกมาจากห้องผ่าตัด เมื่อเห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก และในนั้นยังมีตำรวจอยู่ด้วย ก็ชะงักไปเล็กน้อย

“ใครเป็นญาติของผู้ป่วยคะ”

เย่เป่าเฉวียนรีบยกมือแล้วพุ่งไปข้างเตียง พูดพลางฟุบลงบนตัวหญิงชราโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงว่า “แม่จ๋า แม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม ถ้าแม่เป็นอะไรไปแล้วผมจะทำอย่างไรล่ะ”

เย่เป่าเจวียนเดินเข้าไปดึงน้องชายขึ้นมา “แกบ้าไปแล้วหรือไง ไม่เห็นหรือว่าแกกดแม่จนแทบหายใจไม่ออกแล้ว”

เดิมทีหญิงชราไม่ได้เป็นอะไรมาก เกือบถูกลูกชายผู้กตัญญูคนนี้ทำให้ตายไปเสียแล้ว

เย่เป่าเฉวียนรีบลุกขึ้นจากตัวแม่ แต่ยังไม่ทันที่หญิงชราจะได้สูดหายใจ เขาก็รีบถามต่อว่า “แม่ เป็นไอ้หนุ่มสี่คนนั้นชนแม่ใช่ไหม แม่ไม่ต้องห่วง ผมไม่ปล่อยพวกมันไว้แน่”

อู๋ไน่สังเกตเห็นจากด้านหลังว่าเย่เป่าเฉวียนแอบบีบมือแม่ของตนสองครั้ง อีกทั้งยังส่งสัญญาณด้วยการกะพริบตาไม่หยุด

เย่เป่าเจวียนพูดว่า “ใช่แล้วแม่ ขอแค่แม่บอกว่าพวกเขาชนแม่ ตำรวจก็จะคืนความยุติธรรมให้พวกเรา”

เมื่อเห็นว่าตำรวจก็อยู่ด้วย หญิงชราจึงลนลานไปชั่วขณะ แต่ภายใต้สัญญาณจากลูกชายลูกสาว ในที่สุดก็พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า

“ใช่ พวกเขาชนฉัน”

เย่เป่าเฉวียนราวกับได้รับกระบี่อาญาสิทธิ์ เสียงของเขาดังขึ้นทันที “พวกแกยังมีอะไรจะพูดอีก แม่ฉันบอกเองว่าพวกแกชนเธอ แล้วตำรวจคนนี้อีก เห็นชัด ๆ ว่าเป็นพวกเดียวกับพวกมัน”

ตำรวจทั้งสองนายขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ก่อนหันไปมองอู๋ไน่

อู๋ไน่เดินไปข้างเตียงอย่างไม่รีบร้อน แล้วใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามหญิงชรา “พี่สาว คุณเห็นกับตาหรือว่าพวกเขาชนคุณ”

เย่เป่าเฉวียนยืนอยู่ด้านข้าง คอยส่งเสียงให้กำลังใจแม่ไม่หยุด ริมฝีปากขยับตลอดเวลาเพื่อบอกให้แม่ตอบว่าเห็น

หญิงชราสังเกตเห็นสัญญาณจากลูกชาย จึงอ้าปากเตรียมจะบอกว่าเห็น แต่คำพูดที่ออกมากลับเป็น “ไม่เห็น หลังจากพวกเขาพยุงฉันขึ้นมาแล้ว ฉันถึงได้เห็นพวกเขา”

ใบหน้าของเย่เป่าเฉวียนย่นเป็นรอยสามเส้น ดวงตากลอกไปมา ก่อนคิดแผนการขึ้นมาได้

“แม่ผมเพิ่งผ่าตัดเสร็จ สมองยังไม่ปลอดโปร่ง พวกคุณค่อยถามเธอทีหลังก็แล้วกัน คำตอบเมื่อกี้ไม่ใช่แน่นอน”

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “อะไร นายยังจะติวคำตอบให้แม่อีกหรือ”

เย่เป่าเฉวียนตอบว่า “ใช่ แล้วแกจะทำอะไรฉันได้ ฉันก็จะสอนแม่ว่าต้องพูดอย่างไร ถึงจะเกาะไอ้หนุ่มสี่คนนั้นได้”

ทันทีที่พูดจบ แม้แต่พยาบาลสองคนที่เข็นหญิงชราออกมาก็ตกตะลึง

หน้าด้านเกินไปแล้ว คนอื่นมีน้ำใจช่วยแม่ของเขา แต่เขากลับคิดจะเกาะอีกฝ่ายเพื่อเรียกร้องเงิน

เย่เป่าเฉวียนยืนอึ้งอยู่กับที่ เมื่อครู่นี้เขาเป็นคนพูดประโยคนั้นจริง ๆ หรือ

“พี่ เมื่อกี้ผมพูดอะไรออกไปหรือเปล่า” เย่เป่าเฉวียนถามเพื่อยืนยันกับเย่เป่าเจวียน

เย่เป่าเจวียนส่ายหน้าอย่างจนใจ

เดิมทีทั้งสองฝ่ายมีโอกาสชนะคนละครึ่ง แต่หญิงชราเป็นผู้บาดเจ็บ ฝ่ายของพวกเธอควรได้เปรียบมากกว่าด้วยซ้ำ ทว่ากลับถูกคำพูดเพียงประโยคเดียวของน้องชายพลิกสถานการณ์

เพื่อไม่ให้เย่เป่าเฉวียนตามตอแยต่อ อู๋ไน่จึงพูดเสียงเบาว่า “ถ้านายไม่อยากให้ภรรยารู้ว่านายเอาเงินเดือนครึ่งหนึ่งไปเลี้ยงชู้ ก็หุบปากเสีย”

เย่เป่าเฉวียนเบิกตากว้าง “แกพูดบ้าอะไร”

เสียงด่าของเขาดังมาก เดิมทีเป็นเพียงบทสนทนากระซิบระหว่างคนสองคน แต่กลับทำให้ทุกคนได้ยิน

อู๋ไน่จึงไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเย่เป่าเฉวียนอีก เขาใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “ชู้ที่นายเลี้ยงชื่ออะไร อยู่ที่ไหน อายุเท่าไร”

เย่เป่าเฉวียนตอบโดยไม่ทันคิดว่า “เฉียวลี่จิ้ง อยู่ชุมชนอวี้เหมิน อายุสามสิบแล้ว”

เมื่อได้ยินชื่อเฉียวลี่จิ้ง เย่เป่าเจวียนก็พุ่งเข้ามา โดยไม่สนใจน้องชายที่ยืนนิ่งราวกับคนโง่และกำลังครุ่นคิดอย่างมึนงง

“พูดอีกครั้งซิ แกบอกว่าชู้ที่แกเลี้ยงชื่อเฉียวลี่จิ้งจริง ๆ หรือ”

เย่เป่าเฉวียนตัวแข็งทื่อไปแล้ว เขาไม่ได้ยินสิ่งที่พี่สาวพูดแม้แต่น้อย เห็นเพียงปากของเธอขยับเปิดปิดอยู่ตรงหน้า

เมื่อเห็นดังนั้น อู๋ไน่จึงรีบใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามซ้ำอีกครั้งว่า “ฉันถามนายอยู่นะ นายบอกว่าชู้ที่เลี้ยงไว้ชื่อเฉียวลี่จิ้ง เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ”