บทที่ 88 งานเข้าแล้ว

ติ๊ง

ได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน เพิ่มอายุขัย 60 วัน

ติ๊ง

สะสมอายุขัยครบ 2 ปี เปิดรางวัลสุดยอด

หูแห่งข่าวซุบซิบ: ความสามารถนี้จะสุ่มได้ยินข่าวซุบซิบต่าง ๆ และยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นเรื่องจริง ไม่มีเรื่องเท็จแม้แต่น้อย

อวี๋เชี่ยนถามอย่างประหลาดใจว่า “คุณตาจะไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศเหรอคะ การแข่งขันอะไรหรือคะ”

อู๋ไน่ยังคงฟังเสียงประกาศของระบบอยู่

ติ๊ง

ข่าวซุบซิบล่าสุด: พ่อของอวี๋เชี่ยน อวี๋เฉียงตง เป็นแขกรับรางวัลในการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศหวางเจ๋อนงเหยาครั้งนี้

เมื่อคืนเทาต้าสี่ท้องผูก จึงใช้แชมพูของจางเล่อแทนยาสวนทวาร

ไป๋เสวี่ยถูกหมอชายตามจีบอีกครั้ง แต่เธอปฏิเสธเขาอย่างเด็ดขาด

แม่ของซาลี่ลี่หาชายโสดวัย 48 ปีให้ซาลี่ลี่แล้ว และเขาจะกลายเป็นคู่แต่งงานของเธอ

อู๋ไน่มีสีหน้าพิกล หูแห่งข่าวซุบซิบนี่รู้เรื่องชาวบ้านเกินไปแล้ว

คนอื่นท้องผูก มันยังรู้ได้ด้วย

“ฮัลโหล ๆ คุณตาอู๋ ยังได้ยินที่ฉันพูดอยู่ไหมคะ” อวี๋เชี่ยนถามอย่างร้อนใจจากปลายสาย

อู๋ไน่ตอบว่า “ได้ยิน ฉันจะไปเข้าร่วมการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศหวางเจ๋อนงเหยาระดับประเทศ บางทีอาจได้เจอพ่อของเธอด้วย”

อวี๋เชี่ยนถึงกับพูดไม่ออก

เธอคิดเพียงว่าคุณตาอู๋พูดเล่น เพราะพ่อของเธอเล่นเกมไม่เป็นเลย

“ถ้าอย่างนั้น คุณตาอู๋ ฉันขอให้คุณตาทำผลงานได้ดีนะคะ”

หลังวางสาย เด็กหนุ่มทั้งสี่คนก็มองหน้ากันตาปริบ ๆ

อู๋ไน่มองไปทางเทาต้าสี่ เมื่อนึกถึงข่าวซุบซิบที่เพิ่งได้ยิน สีหน้าก็แสดงความรังเกียจออกมา

เทาต้าสี่ไม่เข้าใจ “คุณตาอู๋ คุณตามองผมแบบนั้นทำไมครับ”

อู๋ไน่ถามว่า “หายท้องผูกแล้วหรือยัง”

เทาต้าสี่ตกใจจนตัวสั่น ยกมือคลำก้น แล้วแอบเหลือบมองจางเล่อ

“หายแล้วครับ หายแล้ว ขอบคุณคุณตาอู๋ที่เป็นห่วง”

เขาตื่นเต้นจนลืมถามไปเลยว่าคุณตาอู๋รู้ได้อย่างไรว่าเขาท้องผูก

อู๋ไน่ส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนพาเด็กหนุ่มทั้งสี่คนไปตรวจตั๋วขึ้นรถ

ตลอดทางทั้งห้าคนพูดคุยหัวเราะกัน หลังเดินทางนานถึง 7 ชั่วโมง ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเมืองซู สถานที่จัดการแข่งขัน

ทันทีที่เดินออกจากตู้โดยสาร คลื่นความร้อนก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า

อากาศที่เมืองซูร้อนกว่าที่เมืองฟังไห่อย่างน้อย 7 ถึง 8 องศา

เด็กหนุ่มทั้งหลายพากันโวยวายว่าพอลงจากรถแล้วจะไปซื้อไอศกรีมกินทันที

อู๋ไน่ส่ายหน้า เขายังสวมกางเกงลองจอนอยู่ข้างในเลย จะให้เขาพูดอะไรได้

จะโทษก็ต้องโทษร่างกายนี้ที่มีอาการขาเย็นเรื้อรัง หากไม่ใส่กางเกงลองจอน ตอนกลางคืนจะปวดขึ้นมาจริง ๆ

หลังออกจากสถานีรถไฟ ทั้งหมดก็รีบหาร้านขายไอศกรีมจนเจอ เด็กหนุ่มทั้งสี่คนลากอู๋ไน่เดินไปทางนั้น

ทันใดนั้น หญิงชราคนหนึ่งที่เดินอยู่ด้านหน้าของทั้งห้าคนก็ล้มลงกับพื้นโดยไม่มีสาเหตุ

จางเล่อร้องว่า “แย่แล้ว คุณยายล้ม”

เทาต้าสี่รีบเดินเข้าไปข้างหน้า “จะยืนทื่ออยู่ทำไม รีบไปช่วยพยุงคุณยายขึ้นมาสิ”

พวกเขาเคลื่อนไหวกันรวดเร็วมาก จนอู๋ไน่ห้ามไว้ไม่ทัน

หญิงชราล้มไม่เบาเลย ใบหน้าและริมฝีปากมีเลือดไหล

จางเล่อหยิบโทรศัพท์ออกมา “คุณยายครับ เบอร์โทรศัพท์คนในครอบครัวของคุณยายคืออะไรครับ ผมจะโทรเรียกพวกเขามา”

เทาต้าสี่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเช่นกัน “เรียกครอบครัวมาไม่ทันแล้วครับ โทรเรียกรถพยาบาลก่อนเถอะ”

เลือดไหลออกจากปากของหญิงชราไม่หยุด ทำให้เธอพูดไม่ค่อยชัด

“พวกแกชนฉันล้ม!”

เทาต้าสี่เงี่ยหูฟัง “คุณยายพูดว่าอะไรนะครับ”

หญิงชราพูดซ้ำอีกครั้ง “พวกแกชนฉันล้ม พวกแกต้องรับผิดชอบ!”

จางเล่อใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะเข้าใจ “เธอน่าจะบอกว่าพวกเราชนเธอล้ม และให้พวกเรารับผิดชอบ”

เทาต้าสี่สบถว่า “ให้ตายเถอะ! มาช่วยคนแท้ ๆ ยังงานเข้าอีก”

พวกเขาหันมองไปรอบ ๆ บริเวณนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด มีเพียงคนเดินถนนอยู่ไกล ๆ ไม่กี่คน

จึงทำได้เพียงขอความช่วยเหลือจากอู๋ไน่ที่อยู่ด้านหลัง

“คุณตาอู๋ รีบช่วยอธิบายให้พวกเราหน่อยครับ ไม่ใช่พวกเราชนเธอล้ม เธอล้มเองต่างหาก”

อู๋ไน่รู้ว่าหญิงชราไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายพวกเขา เพียงแต่บังเอิญล้มลงพอดี จึงคิดหาแพะรับบาปสักคนให้ช่วยออกค่ารักษาพยาบาล

ในสถานการณ์พิเศษที่ไม่มีพยานและหลักฐานเช่นนี้ แม้แต่ตำรวจก็ยากจะตัดสินว่าเรื่องจริงเป็นอย่างไร

เขาใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามแล้วก็ยังไม่ได้คำตอบอะไร หญิงชราอาจเชื่อจริง ๆ ว่าตนถูกหนุ่ม ๆ หลายคนชนจนล้ม

ในเวลานี้ การมีอยู่ของเขาสำคัญมาก หากต้องการเป็นพยาน ก็ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าเขารู้จักเด็กหนุ่มทั้งสี่คน

มีเพียงวิธีนี้ คำให้การของเขาจึงจะมีประโยชน์

ดังนั้น อู๋ไน่จึงมองเทาต้าสี่อย่างงุนงง “นายเป็นใคร ฉันไม่รู้จักนาย”

เทาต้าสี่กะพริบตากลมโตอย่างไร้เดียงสา “คุณตาอู๋ ผมเทาต้าสี่ไงครับ”

อู๋ไน่เตือนอีกครั้งว่า “ฉันไม่รู้จักนาย แต่ฉันเป็นพยานได้ว่าคุณยายคนนี้ล้มลงเอง พวกเธอแค่เข้าไปช่วย”

เทาต้าสี่ยังพูดว่า “คุณตาอู๋ ผมเทาต้าสี่ไงครับ”

อู๋ไน่จนใจ นี่เขาจะช่วยอะไรได้บ้างไหม ในหัวของเทาต้าสี่มีแต่ยาสวนทวารหรืออย่างไร

เทาต้าสี่ย้ำอีกครั้ง “คุณตาอู๋ ผมเทาต้าสี่ไงครับ”

อู๋ไน่ตวาดว่า “ไสหัวไป ฉันบอกแล้วว่าไม่รู้จักนาย ยังจะพูดชื่อเทาต้าสี่ไม่เลิกอีก”

จางเล่อเข้าใจทันทีว่าคุณตาอู๋ต้องการทำตัวเป็นผู้เห็นเหตุการณ์ภายนอก เพื่อช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ให้พวกเขา

เขารีบยกมือปิดปากเทาต้าสี่ “หุบปากไปเลย”

จากนั้นจึงพูดกับอู๋ไน่อย่างนอบน้อมว่า “คุณตาครับ เมื่อครู่นี้คุณตาเห็นคุณยายคนนี้ล้มลงเองใช่ไหมครับ”

อู๋ไน่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดก็ยังมีคนฉลาดอยู่บ้าง

หากจางเล่อยังพูดว่าตนเองคือจางต้าสี่ เรื่องคงสนุกจริง ๆ

“ใช่ ฉันเห็นพวกเธอทำความดีช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ต้องห่วงนะ คุณตาจะช่วยเป็นพยานให้พวกเธอเอง”

หญิงชราหันกลับมามองอู๋ไน่ “ฉันถูกพวกเขาชนล้มจริง ๆ”

อู๋ไน่เดินเข้าไปข้างหน้า “พี่สาว คุณเข้าใจพวกเขาผิดแล้ว รีบไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ”

เวลานี้รอบข้างมีผู้คนมามุงดูเรื่องสนุก 7 ถึง 8 คนแล้ว หากยังเถียงกันอยู่ตรงนี้ต่อไป ก็มีแต่จะยิ่งแก้ตัวไม่ขึ้น

ทุกคนจะเชื่อหญิงชราที่มีบาดแผลเต็มหน้าเพียงฝ่ายเดียว

อู๋ไน่แอบส่งสายตาให้จางเล่อ จางเล่อเข้าใจทันทีและรีบโทรเรียกรถพยาบาล

รถพยาบาลมาถึงที่เกิดเหตุภายใน 5 นาที เจ้าหน้าที่ทำแผลเบื้องต้นให้หญิงชรา ก่อนยกเธอขึ้นรถ

เทาต้าสี่กระซิบว่า “คุณตาครับ พวกเราหนีตอนนี้ยังทันไหมครับ”

อู๋ไน่กลอกตามองเทาต้าสี่ ตอนนี้เพิ่งจะมาฉลาดเอาตัวรอดหรือ เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว จะหนีไปได้หรือ

“ไปเถอะ ไปโรงพยาบาลด้วยกัน อย่างไรพรุ่งนี้ก็ยังไม่มีการแข่งขัน”

ทุกคนตามรถพยาบาลไปโรงพยาบาลด้วยกัน ระหว่างทาง หมอก็ถามหมายเลขโทรศัพท์ของคนในครอบครัวจากหญิงชราได้สำเร็จ

หลังหญิงชราถูกเข็นเข้าไปในห้องผ่าตัดได้ไม่ถึง 10 นาที ลูกชายและลูกสาวของเธอก็มาถึง

เพราะหญิงชราพูดทางโทรศัพท์ซ้ำ ๆ ว่าถูกหนุ่ม ๆ หลายคนชนล้ม ดังนั้นทันทีที่ลูกชายและลูกสาวมาถึง ทั้งคู่ก็มองเทาต้าสี่กับคนอื่น ๆ อย่างโกรธแค้น

ลูกสาวตวาดอย่างดุดันว่า “พวกเธอเล่นกันประสาอะไร ไม่รู้จักระวังเลยหรือ ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรขึ้นมา พวกเธอจะชดใช้ไหวหรือ”

ลูกชายพูดอย่างโหดเหี้ยมว่า “ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไป ฉันจะส่งพวกแกเข้าคุกให้หมด”

เทาต้าสี่พูดอย่างน้อยใจว่า “คุณยายล้มลงเองนะครับ พวกเราเป็นคนดีเข้าไปช่วยพยุงเธอขึ้นมา แล้วก็เป็นคนเรียกรถพยาบาลด้วย”

จางเล่อพูดอย่างโมโหว่า “ใช่แล้ว ทำไมถึงมาใส่ร้ายว่าพวกเราชนเธอล้มด้วย”

ลูกชายสวนกลับว่า “ถ้าไม่ใช่พวกแกชน แล้วพวกแกจะเข้าไปช่วยพยุงทำไม”

ประโยคเดียวทำให้เด็กหนุ่มทั้งสี่คนพูดไม่ออก

ตั้งแต่เด็ก พวกเขาถูกสั่งสอนให้ช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความเต็มใจ แต่ไม่มีใครเคยสอนว่าควรอธิบายอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้

เมื่อตนเองมีเหตุผลอยู่ในมือ ลูกชายของหญิงชราก็ไม่ยอมผ่อนปรน ยังคงกล่าวหาต่อไปว่า “ฉันว่าพวกแกพูดโกหกกันทั้งนั้น คิดจะหนีความรับผิดชอบสินะ”

อู๋ไน่ไม่ได้รีบร้อนช่วยทั้งสี่คนแก้ต่าง การโต้เถียงกับลูกชายลูกสาวของหญิงชราที่กำลังโกรธจัดไม่มีประโยชน์

ทุกอย่างต้องรอให้ตำรวจมาถึงก่อนจึงจะจัดการได้