บทที่ 87 ซาลี่ลี่ได้สติแล้ว

อู๋ไน่เดินเข้าห้องอย่างจนปัญญา มองอาหารสี่อย่างกับซุปหนึ่งถ้วยที่วางอยู่บนโต๊ะ ในซุปมีตะพาบน้ำที่ดูเหมือนกำลังยิ้มให้เขาอยู่

หลี่เจียเฉิงถามอย่างอารมณ์ดีว่า “พี่อู๋ เป็นอะไรไป พวกพี่รู้จักกันด้วยเหรอ”

อู๋ไน่หัวเราะหึ ๆ “ฉันรู้จักนายก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องรู้จักตะพาบน้ำ”

หลี่เจียเฉิงไออย่างแรงหลายครั้ง สมแล้วที่เป็นพี่อู๋เฒ่า ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

หลิวเหมยมองคนทั้งสองอย่างพูดไม่ออก อายุรวมกันก็เกินหนึ่งร้อยปีแล้ว ยังเถียงกันเหมือนเด็ก ๆ อยู่อีก

“คุณอาอู๋ รีบล้างมือมากินข้าวเถอะค่ะ”

หลังจากอู๋ไน่ล้างมือเสร็จและเดินออกมา หลิวเหมยกับหลี่เจียเฉิงก็นั่งอยู่ด้วยกัน กำลังรอเขาอยู่ ราวกับคนในครอบครัวกำลังรอแขกอย่างเขา

อู๋ไน่ส่ายหน้า โลกเสื่อมทราม จิตใจคนไม่เหมือนแต่ก่อนแล้วจริง ๆ

หลี่เจียเฉิงหยิบเหล้าชั้นดีที่นำมาด้วยออกมาหนึ่งขวด “พี่อู๋ ผมดื่มเป็นเพื่อนพี่สักจอกนะครับ”

อู๋ไน่โบกมือ “ฉันไม่ดื่ม นายกับหลิวเหมยดื่มกันเถอะ”

หลิวเหมยก็พูดขึ้นว่า “ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าคุณอาอู๋ไม่ดื่มเหล้า”

หลี่เจียเฉิงรีบพูดซ้ำ ๆ ว่า “โทษผมเอง โทษผมเอง ผมไม่ได้รู้สถานการณ์ให้ชัดเจนก็มาแล้ว”

หลิวเหมยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ คุณอาอู๋ไม่โทษคุณหรอก”

เมื่อเห็นทั้งสองร้องรับกันไปมาอย่างเข้าขา อู๋ไน่ก็นึกถึงเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมา

เขาควรอยู่ใต้โต๊ะ ไม่ควรอยู่บนโต๊ะ จะได้ไม่ต้องมองเห็นว่าพวกเธอสองคนหวานชื่นกันขนาดไหน

หลี่เจียเฉิงถามว่า “พี่อู๋ ทางจินเหลียนเป็นอย่างไรบ้างครับ”

อู๋ไน่ตอบว่า “รับสารภาพและยอมรับโทษ รอรับการพิจารณาคดีอยู่”

หลี่เจียเฉิงไม่ได้โกรธแค้นเหมือนตอนเพิ่งพบจางจินเหลียนอีกแล้ว น้ำเสียงสงบนิ่งขึ้นมาก “ผมไปหาลูกมาแล้วครับ ถ้าจัดการทางนี้เรียบร้อย ก็พาเขากลับมาอยู่ด้วยกันได้”

อู๋ไน่พยักหน้าอย่างขอไปที สิ่งที่เขาช่วยได้ก็ช่วยไปหมดแล้ว ส่วนเส้นทางที่เหลือก็ต้องดูว่าอีกฝ่ายจะเดินต่ออย่างไรด้วยตัวเอง

จะสร้างเนื้อสร้างตัวจนร่ำรวย หรือกลับไปเป็นคนเร่ร่อนอีกครั้ง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้

แต่ด้วยความสามารถของหลี่เจียเฉิง เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องสร้างกิจการขึ้นมาได้แน่นอน

หลี่เจียเฉิงวางแก้วเหล้าลง พูดอย่างอึกอักว่า “พี่อู๋ มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่าควรพูดออกมาดีไหมครับ”

อู๋ไน่คีบอาหารเข้าปาก “ในเมื่อไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ควรพูด งั้นก็ไม่ต้องพูด”

หลี่เจียเฉิงถึงกับสำลัก เขาหันไปมองหลิวเหมยอย่างกระอักกระอ่วน ไม่คิดเลยว่าพี่อู๋จะปฏิเสธได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้ ถึงขั้นไม่คิดจะฟังด้วยซ้ำว่าเขาอยากพูดอะไร

อู๋ไน่หัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ เขาจะไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของหลี่เจียเฉิงได้อย่างไร

อีกฝ่ายต้องคิดจะดึงหลิวเหมยไปแน่นอน โดยอ้างว่าจะเปลี่ยนแม่บ้านสาวที่มีความสามารถให้เขาสองคน

หลิวเหมยไม่รู้ว่าหลี่เจียเฉิงอยากพูดอะไร เพียงมองดูอยู่ข้าง ๆ อย่างสงสัย

เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเหตุใดคุณอาอู๋ที่ปกติพูดคุยง่ายจึงผิดปกติในครั้งนี้ ถึงขั้นไม่ยอมให้หลี่เจียเฉิงพูดจนจบ

หลี่เจียเฉิงส่ายหน้าอย่างจนใจ “เอาเถอะครับ งั้นผมไม่พูดแล้ว พวกเรากินข้าวกันเถอะ”

อู๋ไน่ขานรับ เขาไม่ได้ปิดทางหลี่เจียเฉิงจนหมด เพียงพูดเรียบ ๆ ว่า “ถ้าว่างก็แวะมานั่งเล่นที่บ้านได้”

หลี่เจียเฉิงเงยหน้าขึ้นด้วยความซาบซึ้งทันที “ขอบคุณครับพี่อู๋”

เขานึกว่าตัวเองคงไม่มีโอกาสได้กลับมาอีกแล้วเสียอีก

อู๋ไน่มองหลิวเหมยเป็นเพื่อนเท่านั้น เขาไม่ได้คิดจะขัดขวางไม่ให้เธอมีความสุข เพียงแต่อยากช่วยทดสอบหลี่เจียเฉิงให้เธอเท่านั้น

ทั้งสามคนกินข้าวกันอย่างมีความสุขจนเสร็จ หลี่เจียเฉิงจึงขอตัวกลับ

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามหลิวเหมยว่า “เธอคิดว่าหลี่เจียเฉิงเป็นอย่างไร”

“ก็ดีมากนี่คะ”

อู๋ไน่ถามต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นเธออยากลองพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาดูไหม”

หลิวเหมยส่ายหน้า “เขาเป็นเจ้าของกิจการใหญ่ ฉันจะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร อีกอย่าง ฉันอายุมากแล้ว แถมยังมีลูกชายอีกคน แค่ได้เจอคนอย่างคุณอาก็ดีมากแล้วค่ะ”

อู๋ไน่ชะงักไป

ฉันด้อยกว่าหลี่เจียเฉิงมากขนาดนั้นเลยหรือ

หลิวเหมยเองก็นิ่งอึ้งไปหลังพูดจบ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าทำไมถึงพูดความในใจออกมา

“คุณอาอู๋คะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คุณอาอย่าเข้าใจผิดนะคะ”

อู๋ไน่โบกมือ “ไม่เป็นไร คุณอาของเธอผ่านลมฝนมามากมาย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก เธอเก็บของเสร็จแล้วก็รีบพักผ่อนเถอะ ฉันกลับห้องไปนอนก่อน”

มองแผ่นหลังของอู๋ไน่ที่เดินเข้าห้องไป หลิวเหมยก็เม้มริมฝีปาก ในใจคิดว่าคุณอาอู๋คงไม่ได้เข้าไปแอบร้องไห้หรอกนะ

อู๋ไน่ในห้องจะร้องไห้ได้อย่างไร ในใจของเขายังเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าอยู่เลย

พรุ่งนี้เขายังต้องรีบเดินทางไปเมืองซูเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศ จึงต้องพักผ่อนและเตรียมตัวให้พร้อม

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากตื่นนอน หลิวเหมยก็เตรียมอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว

การแข่งขันครั้งนี้ อู๋ไน่จะนั่งรถไฟไปกับเด็กหนุ่มทั้งสี่คน ส่วนหลิวเหมยจะขับรถไปส่งพวกเขาที่สถานีรถไฟเท่านั้น และไม่ได้เดินทางไปด้วย

เขาเพิ่งกินซาลาเปาไปลูกหนึ่ง ประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ซาลี่ลี่โผล่หัวเล็ก ๆ เข้ามา “แฮะ ๆ ฉันมาสายหรือเปล่า”

อู๋ไน่มองอาหารเช้าบนโต๊ะ “ไม่ใช่แค่มาไม่สาย เธอยังมาได้ถูกจังหวะพอดีเลย”

ซาลี่ลี่กระโดดมานั่งข้างอู๋ไน่ “คุณตา วันนี้แต่งตัวเป็นทางการขนาดนี้ จะไปทำงานเหรอ”

อู๋ไน่ตอบว่า “จะเดินทางไกล”

ซาลี่ลี่ขมวดคิ้ว ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา เธอตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “คุณตาจะไปแข่งรอบชิงชนะเลิศหวางเจ๋อนงเหยาใช่ไหม”

อู๋ไน่กลอกตา “ฉันไปแข่ง แล้วเธอจะตื่นเต้นอะไรนักหนา เรื่องแม่ของเธอมีข่าวหรือยัง”

ครั้งก่อนพ่อของซาลี่ลี่กับซาต้าเป่าถูกจับตัวไป แม่ของซาลี่ลี่ก็รีบกลับบ้านเกิดเพื่อหาคนฝากฝัง จำได้ว่าเหมือนจะไปหาหัวหน้าฝ่ายสตรีของหมู่บ้าน

ทันทีที่พูดถึงแม่ สีหน้าตื่นเต้นของซาลี่ลี่ก็หม่นลง

“มีข่าวแล้วค่ะ ญาติที่แทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันคนนั้นบอกว่า ขอแค่แม่เอาเงินหกหมื่นหยวนออกมา เธอก็จะช่วยพาคนออกมาได้”

อู๋ไน่พูดว่า “นี่มันหลอกลวงกันชัด ๆ คิดว่าพวกเขาตกบ่อน้ำหรือไง ถึงได้บอกว่าจะช่วยดึงขึ้นมาก็ทำได้เลย”

ซาลี่ลี่ถอนหายใจอย่างจนใจ “แต่แม่ดันเชื่อ แถมยังบอกว่าจะรีบหาสามีให้ฉัน รับสินสอดหกหมื่นหยวนมาช่วยพ่อกับน้องชาย”

อู๋ไน่ยิ้มบาง ๆ “ฉันจำได้ว่าแม่ของเธอเคยบอกว่าจะรับสินสอดสองถึงสามแสนหยวนไม่ใช่เหรอ ไม่อย่างนั้นก็จะให้เธอทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวไปเรื่อย ๆ”

ซาลี่ลี่ยักไหล่ “ก็ร้อนใจน่ะสิ สรุปว่าแม่จะรับสินสอดเท่าไรก็แต่งเองไป ฉันไม่แต่งงานส่ง ๆ หรอก”

อู๋ไน่พยักหน้าอย่างพอใจ ในที่สุดซาลี่ลี่ก็ได้สติสักที

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เพื่อช่วยครอบครัวแล้ว เธออาจแต่งงานออกไปอย่างสะเปะสะปะโดยไม่ทันคิดจริง ๆ

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ซาลี่ลี่ก็ไปทำงาน ส่วนหลิวเหมยขับรถพาอู๋ไน่ไปรับจางเล่อ เทาต้าสี่ และพวกอีกสี่คน

เมื่อพบกัน เด็กหนุ่มทั้งสี่คนต่างมีเส้นเลือดแดงก่ำอยู่เต็มดวงตา

หลิวเหมยมองเทาต้าสี่อย่างเป็นห่วง “ลูกเอ๊ย ตาของลูกเป็นอะไรไป”

เด็กหนุ่มทั้งสี่คนเกาหัวอย่างเขินอาย

อู๋ไน่พอจะเดาสาเหตุได้อยู่แล้ว ต้องเป็นเพราะใกล้ถึงรอบชิงชนะเลิศ แถมยังต้องเดินทางไกล พวกเขาจึงตื่นเต้นจนไม่ได้นอนทั้งคืนแน่นอน

เทาต้าสี่โกหกว่า “ไม่เป็นไรครับแม่ สงสัยสบู่จะเข้าตา”

เทาต้าสี่ตอบไปตามจริง จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกแม่บ่นยกใหญ่

ทุกคนเดินทางมาถึงสถานีรถไฟด้วยรถยนต์ ตั๋วถูกซื้อไว้ล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์แล้ว ท่ามกลางการโบกมือลาของหลิวเหมย อู๋ไน่ก็พาเด็กหนุ่มทั้งสี่คนเดินเข้าไปในสถานีรถไฟ

หากไม่มีอู๋ไน่อยู่ด้วย หลิวเหมยคงไม่วางใจให้ลูกชายเดินทางไกลขนาดนี้แน่นอน

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

โทรศัพท์ของอู๋ไน่ดังขึ้นขณะที่เขาเดินนำอยู่ด้านหน้า เขาหยิบขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นสายจากอวี๋เชี่ยน

“ฮัลโหล”

“คุณตาอู๋ คุณตากับคุณป้าหลิวออกไปข้างนอกกันหมดแล้วเหรอคะ”

หลังจากจัดการคดีอยู่ทั้งคืน อวี๋เชี่ยนเพิ่งกลับถึงบ้าน เธอตั้งใจจะโทรมาทักทายคุณตาอู๋ แต่กลับพบว่าในบ้านไม่มีใครอยู่เลย

เหลือรางวัลอีกเพียงครั้งเดียว ก็จะสามารถเปิดรางวัลสุดยอดได้แล้ว

อู๋ไน่ตัดสินใจเสี่ยงดูสักครั้ง “อืม ฉันจะไปเมืองซูเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศ พรุ่งนี้ช่วงบ่ายก็น่าจะกลับมาได้”