บทที่ 86 จับจางจินเหลียน

หลี่เจียเฉิงมองบ้านที่คุ้นเคย ใช่แล้ว บ้านหลังนี้เคยเป็นของเขา

ต่อมาถูกเพื่อนรักกับภรรยาร่วมมือกันหลอกเอาไป

จางจินเหลียนเดินตามทั้งสองคนไปอย่างกระวนกระวาย เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดอีกฝ่ายถามอะไร เธอถึงตอบออกไปทุกอย่าง

ความไม่รู้ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว

อีกอย่างคืออีกฝ่ายพาอดีตสามีของเธอมาด้วย เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกเดียวกับอดีตสามี

เรื่องที่เธอร่วมมือกับหลี่เหมินชิ่งทำลงไป เธอไม่ได้ลืมแม้แต่น้อย

จางจินเหลียนยืนอยู่ใกล้ห้องครัวที่สุด หากพบว่ามีอะไรผิดปกติเพียงเล็กน้อย เธอจะวิ่งเข้าไปในห้องครัวเพื่อหาอาวุธทันที

อู๋ไน่ใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “พูดมาเถอะ พวกเธอฆ่าหลี่เหมินชิ่งทำไม”

จางจินเหลียนหลุดปากตอบว่า “หลังจากที่พวกเราหลอกเอาทรัพย์สินของหลี่เจียเฉิงไปจนหมดเมื่อสองปีก่อน หมอนั่นก็ใช้คำหวานหลอกให้ฉันกับเขาจดทะเบียนสมรส

“ผลก็คือ หลังแต่งงาน เงินของเขา รวมถึงเงินที่หลอกเอามาจากหลี่เจียเฉิง ล้วนถูกเขาควบคุมเอาไว้ทั้งหมด แต่ละเดือนให้เงินฉันใช้เพียงไม่กี่พันหยวน ฉันจะไม่ฆ่าเขาได้ยังไง”

เมื่อหลี่เจียเฉิงได้ยินแรงจูงใจในการฆ่าหลี่เหมินชิ่งของจางจินเหลียน ก็พูดอย่างเคียดแค้นว่า “เมื่อก่อนตอนอยู่บ้าน ฉันเคยควบคุมเธอเรื่องใช้เงินหรือไง ทุกครั้งเธออยากได้เท่าไร ฉันก็ให้เธอเท่านั้น สุดท้ายเธอยังร่วมมือกับคนนอกหลอกเอาเงินฉันไปจนหมดไม่ใช่หรือ”

หลังผ่านประสบการณ์มาหลายครั้ง จางจินเหลียนจึงไม่ประหลาดใจแล้วที่ชายแก่ตรงหน้าถามอะไร เธอจะตอบออกมาตามความจริงโดยไม่รู้ตัว

จางจินเหลียนพูดว่า “นอกจากให้เงินฉันแล้ว คุณยังให้อะไรฉันได้อีก”

“ทุกวันคุณเอาแต่ทำธุรกิจ หาเงิน เดือนหนึ่งจะกลับมากินข้าวที่บ้านได้กี่มื้อกัน ตอนที่คุณไม่กลับมากินข้าว ก็เป็นหลี่เหมินชิ่งที่มาหาฉันที่บ้าน คุณรู้ไหม”

หลี่เจียเฉิงนึกขึ้นมาได้แล้วว่า เขากับหลี่เหมินชิ่งร่วมกันทำธุรกิจ บางครั้งเวลาต้องไปเจรจาธุรกิจ หลี่เหมินชิ่งจะบอกว่าตัวเองไม่สบาย แล้วปล่อยให้เขาไปสังสรรค์เพียงลำพัง

ที่แท้ก็ฉวยโอกาสไปหาภรรยาของเขาที่บ้าน

“นี่คือเหตุผลที่พวกเธอสองคนร่วมมือกันหลอกเอาทรัพย์สินของฉันไปจนหมดอย่างนั้นหรือ”

จางจินเหลียนกางมือออก สีหน้าไม่ยี่หระ “ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไง ถ้าหย่ากันตามปกติ คุณจะให้ทรัพย์สินฉันมากขนาดนี้หรือ รู้ว่าฉันกับหลี่เหมินชิ่งสนิทกัน คุณยังไม่คิดหาทางไล่หลี่เหมินชิ่งออกจากบริษัทอีกหรือ”

ชั่วขณะนั้นหลี่เจียเฉิงก็เข้าใจทุกอย่าง เขาได้แต่โทษตัวเองที่ตอนนั้นไม่ทันสังเกตว่าทั้งสองคนแอบมีความสัมพันธ์กันมานานแล้ว

ยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ จู่ ๆ หลี่เจียเฉิงก็เห็นมีดปอกผลไม้อยู่บนโต๊ะรับแขก เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ แต่อู๋ไน่กลับคว้ามีดปอกผลไม้เอาไว้ได้ก่อน

อู๋ไน่หยิบแอปเปิลขึ้นมาผลหนึ่งด้วยมือขวา ปอกแอปเปิลไปพลางถามไปพลางว่า “เรื่องในอดีตเราทบทวนกันจบแล้ว ทีนี้มาเข้าเรื่องสำคัญกันเถอะ

“เธอกับอู๋ซงร่วมกันฆ่าหลี่เหมินชิ่ง ย่อมต้องได้รับโทษตามกฎหมาย ส่วนจะเป็นโทษประหารชีวิตหรือติดคุก ก็ต้องรอให้ศาลตัดสิน

“ตอนนี้ฉันให้เธอเลือกสองทาง ทางแรก คืนเงินที่หลอกเอาจากหลี่เจียเฉิงไปให้เขาครบทุกหยวน ฉันจะให้เธอไปมอบตัว และจะบอกด้วยว่าเธอเป็นคนเปิดโปงอู๋ซง ผู้ร่วมก่อเหตุ

“ทางที่สอง ต่อต้านจนถึงที่สุด ฉันจะจับเธอส่งทางการเดี๋ยวนี้ แล้วค่อยไปจับอู๋ซง ความแตกต่างระหว่างสองทางนี้ เธอลองคิดเอาเอง”

จางจินเหลียนเงียบไป สายตาค่อย ๆ เหลือบไปทางห้องครัว

ไม่ เธอยังมีทางเลือกที่สาม นั่นคือฆ่าคนทั้งสองตรงหน้า

จากนั้นก็หนีไปต่างประเทศกับอู๋ซง เพียงเท่านี้ก็จะรอดพ้นจากกฎหมาย

เมื่อเห็นว่าสายตาของจางจินเหลียนผิดปกติ อู๋ไน่จึงใช้ปากแห่งความสัตย์จริงถามว่า “ทำไม ยังคิดจะฆ่าพวกเราอีกหรือ”

จางจินเหลียนตอบว่า “ใช่”

หลังตอบเสร็จ จางจินเหลียนก็ใช้มือทั้งสองข้างกุมผมตัวเองอย่างสิ้นหวัง

ต่อให้ลอบโจมตี เธอก็ยังจัดการทั้งสองคนไม่ได้ ตอนนี้อีกฝ่ายรู้เจตนาของเธอแล้ว ยิ่งไม่มีทางทำสำเร็จ

อู๋ไน่หัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าเธอไปหยิบมีดก็ดีเลย หลี่เจียเฉิงจะได้อาศัยเหตุผลเรื่องป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมาย ส่งเธอไปพบคนรักเก่าทันที”

หลี่เจียเฉิงรักษาความเงียบเอาไว้ เขาพบว่าพี่อู๋ที่อยู่ข้างตัวคือยอดฝีมือที่แท้จริง สามารถเล่นงานผู้หญิงสารเลวคนนั้นได้อย่างอยู่หมัด

หากเขาพูดเองกลับมีโอกาสทำพลาด ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า การที่อีกฝ่ายบอกว่าจะมอบโอกาสครั้งใหญ่ให้เขานั้น เป็นโอกาสครั้งใหญ่เพียงใด

คำว่าพ่อแม่ผู้ให้ชีวิตใหม่ยังไม่อาจใช้อธิบายได้ด้วยซ้ำ ราวกับบรรพบุรุษมาปรากฏตัวช่วยเหลือ

จางจินเหลียนมองอู๋ไน่ “ฉันไม่เพียงคืนเงินที่หลอกเอาจากเขาไปให้เขาเท่านั้น ฉันจะให้คุณอีกสามล้านหยวนด้วย คุณก็ทำเป็นไม่รู้อะไรเลยได้ไหม”

อู๋ไน่โกรธขึ้นมาทันที “เธอคิดจะทำลายอาชีพที่ทำให้ฉันมีข้าวกินเดือนละ 1550 หยวนหรือ ฉันบอกเธอเลยว่าเป็นไปไม่ได้”

ที่สำคัญคืออู๋ไน่กลัวเรื่องจะแดงขึ้นมา หากเขาถูกจับเข้าไป ตอนนั้นก็จะไม่ได้รับรางวัลจากระบบ และคงตายแหงภายในเวลาไม่กี่ปี

เงินสำคัญหรือชีวิตสำคัญ เขายังแยกแยะได้ชัดเจน

จางจินเหลียนไม่เคยพบคนซื่อตรงเช่นนี้มาก่อน เงินสามล้านหยวนวางอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ เขายังไม่เอา

“ถ้าอย่างนั้นก็ห้าล้านหยวน”

อู๋ไน่พูดว่า “เธอเอาเงินส่วนที่เกินไปให้หลี่เจียเฉิงด้วยก็ได้ ยังไงลูกของพวกเธอในอนาคตก็ต้องให้เขาเป็นคนเลี้ยงดู”

จางจินเหลียนเพิ่งนึกถึงลูกชายที่อยู่โรงเรียนประจำ

หลังแต่งงานกับหลี่เหมินชิ่ง เธอก็ส่งลูกชายไปอยู่โรงเรียนประจำมาโดยตลอด ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากพบลูก แต่เป็นเพราะหลี่เหมินชิ่งไม่ชอบเห็นเด็กคนนั้น

กำแพงป้องกันทางใจสุดท้ายของจางจินเหลียนพังทลายลง

หากไม่คืนเงินให้หลี่เจียเฉิง หลังจากเธอถูกจับเข้าไป ลูกชายของเธอจะไม่ได้รับเงินแม้แต่หยวนเดียว ทรัพย์สินทั้งหมดจะถูกครอบครัวของหลี่เหมินชิ่งเอาไปจนหมด

ถึงตอนนั้นไม่เพียงจะไม่มีใครดูแลลูกชาย ค่าเล่าเรียนของเขาก็จะกลายเป็นปัญหาอีกด้วย

“หลี่เจียเฉิง คุณยังยอมดูแลลูกอยู่ไหม”

หลี่เจียเฉิงตอบว่า “เขาก็เป็นลูกชายของฉัน ทำไมฉันจะไม่ดูแล”

จางจินเหลียนพยักหน้า “ได้ ฉันจะคืนเงินที่เอามาจากคุณให้ทั้งหมด”

จางจินเหลียนยังคงเก็บความคิดบางอย่างเอาไว้ เธอเข้าใจดีว่า ขอเพียงเธอมอบตัวและไม่ได้เป็นคนลงมือฆ่าเอง เธอก็จะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต

ไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีวันที่เธอได้ออกมา หากซ่อนเงินเอาไว้บางส่วน ตอนออกมาก็ยังนำมาใช้ได้

หลี่เจียเฉิงมองไปทางอู๋ไน่ ตอนนี้จิตใจของเขาสับสนวุ่นวาย จึงต้องการให้พี่อู๋ช่วยตัดสินใจให้

เดิมทีอู๋ไน่ก็ต้องการให้หลี่เจียเฉิงได้เงินของตัวเองกลับคืนมา

เขาเชื่อว่าด้วยความสามารถของหลี่เจียเฉิง เมื่อไม่มีภาระหนี้สินกวนใจ และมีเงินทุนก้อนนี้อยู่ในมือ การกลับมาสร้างตัวใหม่ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

“ได้ ถ้าอย่างนั้นเธอก็ลงมือได้เลย”

หลังจากจัดการเรื่องต่าง ๆ ตลอดทั้งบ่าย จางจินเหลียนก็ถอนฟ้องเรื่องที่หลี่เจียเฉิงติดหนี้ห้าล้านหยวนก่อน จากนั้นจึงโอนเงินสดห้าล้านหยวนให้หลี่เจียเฉิง

ส่วนที่เหลือใช้ทรัพย์สินชำระหนี้

หลี่เจียเฉิงกลับจากชายเร่ร่อนมาเป็นเจ้าของกิจการที่มีทรัพย์สินเกือบสิบล้านหยวนอีกครั้ง

เสื้อผ้าบนตัวเขายังเป็นชุดเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวกลับแตกต่างไปอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่น้ำเสียงตอนพูดกับอู๋ไน่ก็ยังดังขึ้นเล็กน้อย

“พี่อู๋ ส่งเลขบัญชีมาให้ผม ผมจะโอนสามล้านหยวนให้พี่เดี๋ยวนี้”

อู๋ไน่เคยคิดว่าหลี่เจียเฉิงจะขอบคุณเขา แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะจริงใจถึงเพียงนี้

ได้เงินสดมาทั้งหมดห้าล้านหยวน กลับจะให้เขาถึงสามล้านหยวน

“นายกำลังจะเริ่มต้นใหม่ ตอนนี้เป็นช่วงที่ต้องใช้เงิน สามล้านหยวนนี้ถือว่าเป็นเงินลงทุนของฉัน ต่อไปไม่ว่านายจะทำกำไรได้เท่าไร ฉันขอส่วนแบ่งกำไรสามส่วน”

หลี่เจียเฉิงซาบซึ้งใจ นี่ไม่ใช่เพียงความไว้วางใจในนิสัยของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นความไว้วางใจในความสามารถของเขาด้วย

“พี่อู๋วางใจได้เลยครับ สามปี ไม่สิ สองปี ผมจะทำให้พี่ได้รับเงินปันผลอย่างน้อยปีละสามล้านหยวน ไม่อย่างนั้นผมจะขายทรัพย์สินชดใช้ให้พี่”

จางจินเหลียนยืนฟังอยู่ด้านข้างอย่างเงียบ ๆ เธอคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่า หลี่เจียเฉิงที่เคยตกต่ำจนกลายเป็นขอทาน เหตุใดจึงได้พบชายแก่ที่เก่งกาจขนาดนี้

อู๋ไน่ถามว่า “โอ้ นายคิดแล้วหรือว่าจะทำธุรกิจอะไร”

หลี่เจียเฉิงตอบอย่างมั่นใจว่า “ขายแป้งทอด”

จางจินเหลียน…

อู๋ไน่…

อู๋ไน่มองจางจินเหลียน “ไปเถอะ ฉันจะพาเธอไปมอบตัวที่สถานีตำรวจ”

ในเมื่อหลี่เจียเฉิงอยากขายแป้งทอดก็ปล่อยให้เขาขายไป แม้จะไม่มีชื่อเสียงเหมือนพ่อค้าแป้งทอดชื่อดัง แต่เขามีดวงชะตาแบบเดียวกัน บางทีขายแป้งทอดแล้วอาจร่ำรวยขึ้นมาจริง ๆ ก็ได้

จางจินเหลียนมองหลี่เจียเฉิงเป็นครั้งสุดท้าย “ดูแลลูกของเราด้วย”

แม้จะได้เงินที่เป็นของตัวเองกลับคืนมาแล้ว หลี่เจียเฉิงก็ยังไม่ได้ให้อภัยจางจินเหลียน

“เธอเข้าไปนั่งทำงานในคุกอย่างสบายใจเถอะ เรื่องลูกชายไม่ต้องให้เธอเป็นห่วง”

อู๋ไน่พาจางจินเหลียนนั่งแท็กซี่กลับไปที่สถานีตำรวจ

ภายในห้องทำงานหน่วยสามเหลือเพียงจางเสี่ยวเฟิงที่กำลังจัดเอกสาร ส่วนคนอื่น ๆ ออกไปตามหาอู๋ซงกันหมดแล้ว

จางเสี่ยวเฟิงเห็นอู๋ไน่ก็ชะงักไป เห็นจางจินเหลียนที่อยู่ด้านหลังก็ชะงักอีกครั้ง

ชะงักแล้วชะงักอีก จนเขาไม่รู้ว่าควรถามคำแรกว่าอะไร

สุดท้ายจึงถามว่า “คุณลุง พวกคุณสองคนคบกันเร็วขนาดนี้เลยหรือ”

อู๋ไน่พูดไม่ออก “แกเป็นพวกหลงรักจนหน้ามืดตามัวหรือไง อวี๋เชี่ยนอยู่ไหน”

จางเสี่ยวเฟิงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่นาน ก่อนจะตอบว่า “หัวหน้าไปรายงานผู้บังคับบัญชา อีกเดี๋ยวก็น่าจะกลับมาแล้ว”

อู๋ไน่ชี้ไปยังที่นั่งว่าง แล้วพูดกับจางจินเหลียนว่า “เธอไปนั่งตรงนั้นก่อน”

หากเป็นการมอบตัว จริง ๆ แล้วจางเสี่ยวเฟิงก็จัดการได้ แต่อู๋ไน่ต้องการรอให้อวี๋เชี่ยนกลับมาก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าจะได้รับรางวัลความประหลาดใจจากเธอ

อย่างไรตอนนี้ก็เหลือรางวัลอีกเพียงสองครั้ง เขาจำเป็นต้องระมัดระวัง

ทันทีที่จางจินเหลียนนั่งลง จางเสี่ยวเฟิงก็รีบกุลีกุจอไปรินน้ำร้อนให้เธอหนึ่งแก้ว

“คุณป้าดื่มน้ำครับ”

อู๋ไน่ตบหลังจางเสี่ยวเฟิงอย่างแรงหนึ่งที “แกช่วยหุบปากได้ไหม”

จางเสี่ยวเฟิงรีบยกมือปิดปาก “ขอโทษครับ ขอโทษ ผมเรียกเร็วไปหน่อย”

อู๋ไน่สงสัย “อะไรคือแกเรียกเร็วไปหน่อย ฉันกับเธอไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น”

จางเสี่ยวเฟิงหรี่ตา สีหน้าเต็มไปด้วยความคิดว่าอย่ามาปิดบังฉัน เขาแม้จะไม่เคยมีความรัก แต่ก็เคยดูละครรักมามากมาย โดยเฉพาะเรื่องประธานจอมเผด็จการตกหลุมรักเธอที่หมดประจำเดือนแล้ว

จางจินเหลียนจะหมดประจำเดือนแล้วหรือไม่เขาไม่รู้ แต่เรื่องที่มีเงินนั้นเป็นความจริงแน่นอน

คุณลุงอู๋เพิ่งทำงานได้สองวันครึ่ง ก็จะเกษียณอีกรอบเสียแล้ว

จางจินเหลียนอารมณ์ตกต่ำจนขี้เกียจอธิบาย และไม่ได้สนใจจางเสี่ยวเฟิง

ยิ่งทำให้ข้อสันนิษฐานในใจของจางเสี่ยวเฟิงแน่นแฟ้นขึ้น

การไม่ปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับไม่ใช่หรือ จางจินเหลียนที่ไม่พูดอะไรแบบนี้ก็เรียกว่ายอมรับแล้วไม่ใช่หรือ

อู๋ไน่ไม่รู้ว่าจางเสี่ยวเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้ตบเขาอีกหลายที

ผ่านไปกว่าสิบนาที อวี๋เชี่ยนก็กลับมาที่ห้องทำงาน สิ่งแรกที่เห็นคืออู๋ไน่ เธอจึงร้องขึ้นเบา ๆ ว่า “คุณลุงไม่ใช่ว่ากลับไปพักผ่อนแล้วหรือคะ”

อู๋ไน่ขยับตัวหลบ เปิดทางให้อวี๋เชี่ยนเห็นจางจินเหลียนที่อยู่ด้านหลัง

อวี๋เชี่ยนมองจางจินเหลียน แล้วหันกลับมามองอู๋ไน่ “คุณลุงคะ นี่คือ”

จางเสี่ยวเฟิงพึมพำอยู่ด้านหลังว่า “ขนาดนี้แล้วยังดูไม่ออกอีก เธอไม่เข้าใจเรื่องความรักจริง ๆ สินะ”

อวี๋เชี่ยนหันกลับไป “จางน้อย เมื่อกี้นายพูดว่าอะไร”

จางเสี่ยวเฟิงรีบส่ายหน้า “เปล่าครับ เปล่า ผมไม่ได้พูดอะไรเลย”

อู๋ไน่พูดว่า “เธอมามอบตัว เธอกับอู๋ซงร่วมกันฆ่าหลี่เหมินชิ่ง”

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น

ระบบได้รับความประหลาดใจจากอวี๋เชี่ยน อายุขัยเพิ่มขึ้น 60 วัน

คนที่ประหลาดใจยิ่งกว่าอวี๋เชี่ยนก็คือจางเสี่ยวเฟิง

ทำไมชั่วพริบตาเดียว คุณป้าถึงกลายเป็นอาชญากรไปได้

ความรักที่เขาเพิ่งเชื่อมั่นพังทลายลงแบบนี้เลยหรือ

อวี๋เชี่ยนยังไม่อยากเชื่อ “เธอเป็นคนฆ่าหลี่เหมินชิ่งหรือ”

จางจินเหลียนเงยหน้าขึ้น “ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่า แต่ตอนอู๋ซงลงมือฆ่า ฉันอยู่ในเหตุการณ์ และฉันเป็นคนซ่อนศพเขาเอง”

จางเสี่ยวเฟิงรีบเดินเข้าไป เตรียมใส่กุญแจมือให้จางจินเหลียน

อวี๋เชี่ยนยื่นมือห้าม อีกฝ่ายมามอบตัวเอง หากรีบใส่กุญแจมือทันที ก็มีโอกาสสูงที่จะทำให้อีกฝ่ายเกิดความกดดัน จนการสอบสวนติดขัด

“แล้วเธอซ่อนอู๋ซงไว้ที่ไหน”

จางจินเหลียนตอบว่า “ชุมชนจินอวี่ ตึก 10 ห้อง 1802”

พูดจบ เธอก็ล้วงกุญแจดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า “นี่เป็นกุญแจสำรองของบ้าน”

อวี๋เชี่ยนรีบโยนกุญแจให้จางเสี่ยวเฟิง “รีบเรียกคนในหน่วยไปจับกุม”

จางเสี่ยวเฟิงวิ่งออกไปทันที

จากนั้นอวี๋เชี่ยนก็หยิบสมุดบันทึกออกมา แล้วสอบปากคำจางจินเหลียนภายในห้องทำงาน

เธอบันทึกทุกอย่างลงไปทีละเรื่อง ทั้งแรงจูงใจ สถานการณ์ในที่เกิดเหตุ และความสัมพันธ์ระหว่างจางจินเหลียนกับอู๋ซง

สุดท้ายเธอวางบันทึกลงตรงหน้าจางจินเหลียน “ถ้าไม่มีอะไรผิด ก็เซ็นชื่อของเธอ”

จางจินเหลียนรับปากกาไว้ แต่กลับชะงักไป ก่อนเงยหน้าถามว่า “ฉันจะถูกตัดสินจำคุกกี่ปี”

อวี๋เชี่ยนตอบว่า “พวกเราให้คำตอบเธอไม่ได้ ต้องรอให้ศาลตัดสิน แต่เมื่อพิจารณาว่าเธอมามอบตัว ให้การรับสารภาพและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งยังเป็นฝ่ายเปิดโปงผู้ลงมือหลัก พวกเราจะยื่นคำร้องต่อศาลให้พิจารณาลดหย่อนโทษให้เธอ”

คำพูดของอวี๋เชี่ยนแทบไม่ต่างจากที่อู๋ไน่พูดก่อนหน้านี้ จางจินเหลียนจึงวางใจลง และเซ็นชื่อตัวเองในบันทึก

ในจังหวะเดียวกัน สมาชิกหน่วยก็จับกุมอู๋ซงกลับมา

ทั้งสองคนพบกันโดยมีประตูกั้นอยู่ตรงกลาง อู๋ซงตะโกนเสียงดัง “จินเหลียน ทำไมเธอถึงทรยศฉัน”

“เธอเป็นคนบอกเองว่าอยู่กับหลี่เหมินชิ่งแล้วไม่มีความสุข อยากอยู่กับฉันไปตลอด ฉันถึงได้ฆ่าเขา เธอยังบอกอีกว่า ในสมัยโบราณมีวีรบุรุษอู่ซงฆ่าซีเหมินชิ่ง ส่วนในยุคนี้ก็มีผู้ชายที่ดีอย่างอู๋ซงฆ่าหลี่เหมินชิ่ง”

จางจินเหลียนตอบว่า “ฉันไม่เคยพูดอะไรแบบนั้น”

อู๋ซงดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง “นังผู้หญิงสารเลว ตอนนั้นฉันน่าจะฆ่าเธอไปพร้อมกันเสียด้วย”

แต่จางจินเหลียนกลับมีรอยยิ้มบนใบหน้า คำพูดของอู๋ซงยิ่งทำให้เธอรับโทษน้อยลงได้มากขึ้น

อวี๋เชี่ยนโบกมือ “พาเขาไปห้องสอบสวน แล้วพาเธอไปด้วย”

ภายในห้องทำงานเหลือเพียงอวี๋เชี่ยนกับอู๋ไน่

อวี๋เชี่ยนถามด้วยความสนใจว่า “คุณลุงอู๋ คุณเกลี้ยกล่อมให้เธอมามอบตัวได้ยังไงคะ”

ที่จริงตั้งแต่ช่วงเช้าที่คุณลุงอู๋ขอลางาน อวี๋เชี่ยนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าช่วงบ่ายเขาจะนำความประหลาดใจมาให้เธอถึงที่

อู๋ไน่ตอบว่า “ไม่มีอะไร ก็แค่พูดชี้แนะเธอเล็กน้อย”

อวี๋เชี่ยนยกนิ้วโป้งให้ “คุณลุงอู๋เก่งเรื่องชี้แนะคนขนาดนี้ ถ้ามีเวลาช่วยชี้แนะพ่อของฉันด้วยก็คงดี บอกเขาว่าอย่าเอาแต่คิดจะบังคับให้ฉันแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้ชอบ”

คดีฆาตกรรมคลี่คลายแล้ว อวี๋เชี่ยนจึงผ่อนคลายลง และอดนึกถึงเรื่องที่ครอบครัวบังคับแต่งงานไม่ได้

รวมถึงโทรศัพท์ที่แม่จะโทรมาเร่งให้เธอรีบกลับบ้านทุกวัน

อู๋ไน่หัวเราะ “คนที่ฉันชี้แนะล้วนถูกส่งเข้าไปหมดแล้ว หรือว่าเธออยากส่งพ่อของเธอเข้าไปด้วย”

อวี๋เชี่ยน…

“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะค่ะ”

แม้เธอจะรำคาญวิธีการทำเรื่องต่าง ๆ ของพ่ออยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นอยากส่งเขาเข้าไปนั่งในคุก

หลังเลิกงาน อู๋ไน่กับอวี๋เชี่ยนกลับบ้านด้วยกัน

เมื่ออู๋ไน่เปิดประตูบ้าน ก็เห็นคนสองคนกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว ทั้งยังพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

อู๋ไน่เดินออกไปมองหมายเลขห้องด้านนอก

ไม่ผิดนี่ ห้อง 914

ให้ตายเถอะ เขานึกว่าตัวเองเข้าบ้านของคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวผิดห้องเสียอีก

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู หลิวเหมยกับหลี่เจียเฉิงก็เดินออกมาจากห้องครัว

หลิวเหมยพูดว่า “คุณอาอู๋กลับมาแล้ว หลี่เจียเฉิงมาเยี่ยมคุณอาอู๋ แล้วก็แวะมาช่วยฉันทำอาหารด้วยค่ะ”

อู๋ไน่???

“หลี่เจียเฉิง ตั้งแต่เมื่อไรพวกเธอถึงสนิทกันขนาดนี้”

หลี่เจียเฉิงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่อู๋ ผมตุ๋นซุปตะพาบน้ำไว้ให้พี่ รีบมาดื่มเถอะครับ”

อู๋ไน่…

ยังจะดื่มซุปตะพาบน้ำอะไรอีก นี่เขามาแย่งแม่บ้านของฉันไปใช่ไหม